ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 760 ตั้งครรภ์อีกครั้ง

“ท่านพักอยู่ที่นั่น ข้าย่อมมิอาจละเลย อีกทั้งท่านยังไปหามู่หร

งเซียงหนานรวดเร็วปานนั้น ข้าเป็นน้องชายย่อมต้องทำความรู้จัก

เขาไว้ พี่ใหญ่ เชื่อข้าเถิด เขาไม่เหมาะกับท่านหรอก”

เซียวหนิงถลึงให้เซียวอวี่ “เจ้าจะรู้อะไร เรื่องความรักเจ้าไม่มี

สิทธิ์มาออกความคิดเห็นกับข้า เจ้ายังเป็นแค่กระดาษขาวแผ่นหน

นึ่งเท่านั้น”

“ข้าเป็นบุรุษ ย่อมเข้าใจบุรุษ”

“เจ้าเพิ่งสิบหกเท่านั้น น้องชายของข้า เจ้ายังไม่เข้าพิธีสวมมาลา

ไม่อาจเรียกว่าเป็นบุรุษได้ เป็นแค่หนุ่มน้อยเท่านั้น พี่เซียงหนาน

ต่างหากจึงเรียกว่าบุรุษ เจ้าจะไปเข้าใจอันใด”

ในใต้หล้านี้มีเพียงเซียวหนิงที่กล้าพูดกับเซียวอวี่เช่นนี้ นางอยาก

พูดสิ่งใดก็พูดตามแต่ใจโดยไม่เห็นตำแหน่งรัชทายาทของเขาอยู่ใน

สายตา แต่เซียวอวี่ก็ไม่เคยโกรธเลย

“หลงหน้ามืดตามัว” เซียวอวี่มีสีหน้าไม่พอใจ แล้วพูดเยาะว่า “ดู

ท่าทางท่านแล้วคงถูกปฏิเสธมาแน่ มิเช่นนั้นคงไม่มีท่าทีหงอยเหงา

ปานนี้ พี่ใหญ่ ในเมืองหลวงมีบุรุษดีๆ มากมาย เหตุใดท่านต้องไป

คิดถึงคนที่ไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเลยผู้นั้นเล่า เสด็จพ่อเสด็จแม่

ต่างหวังให้ท่านอยู่ในเมืองหลวง แต่งไปไกลเช่นนั้น หากถูกรังแก

ผู้ใดจะเป็นที่พึ่งให้ท่านเล่า”

“ผู้ใดกล้ารังแกข้า เรื่องของข้าเจ้าไม่ต้องห่วง เลิกกวนใจข้าได้

แล้ว ข้าไม่อยากพูดมาก”

เซียวอวี่ยิ้มออกมา “ยากนักที่ท่านจะไม่อยากพูดจา เช่นนั้นข้าคง

ได้อยู่สงบไปตลอดการเดินทาง ดีจริงๆ”

“ฮึ…” เซียวหนิงยื่นปากแล้วเบี่ยงหน้าหนี ไม่สนใจเซียวอวี่

อีก เซียวอวี่เจ้าคนน่าตาย ช่างดูมีความสุขกับความทุกข์ของผู้อื่นนัก

ขอให้เจ้าได้แต่งกับแม่เสือเถิด นางจะได้มาจัดการเจ้าบ้าง

ตลอดทางเซียวหนิงกลับไม่พูดน้อยลงจริงๆ นางแทบไม่พูดกับ

เซียวอวี่เลย เซียวหนิงไม่พูดจาขึ้นมากะทันหันเช่นนี้ทำให้เซียวอวี่

รู้สึกไม่ค่อยชินนักแต่ก็อดกลั้นไว้

ในที่สุดก็ถึงเมืองหลวง คนทั้งสองรีบพุ่งไปเยี่ยมหลิงอวี้จื้อที่

ตำหนักเจาหยางทันที หลังจากถวายพระพรแล้ว เซียวหนิงก็วิ่งเข้า

ไปถึงตรงหน้าหลิงอวี้จื้อแล้วถามว่า “เสด็จแม่ ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้าง

แล้วหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อกระแอมไอเสียงเบา “แม่ไม่เป็นอะไร แค่ปัญหา

เล็กน้อยเท่านั้น เสด็จพ่อเจ้ากังวลมากไปเองจนต้องเรียกพวกเจ้าให้

รีบกลับมา”

“พี่สะใภ้ ท่านยังกล้าบอกว่าเล็กน้อยอีกหรือ นี่มันเรื่องใหญ่ไม่

น้อยเลยนะ”

บุรุษที่อายุราวสี่สิบปีซึ่งยืนอยู่ด้านข้างได้ยินหลิงอวี้จื้อเอ่ย

เช่นนั้นก็รีบขัดขึ้นทันที

เซียวอวี่กับเซียวหนิงจึงทันสังเกตว่ามีบุรุษวัยกลางคนอยู่ที่นี่ด้วย

เขาสวมชุดแพรทั้งร่าง ท่าทีองอาจสง่างาม ทั้งสองไม่เคยเห็นบุรุษผู้

นี้ แต่เขาเรียกหลิงอวี้จื้อว่าพี่สะใภ้ ทำให้พวกเขาแปลกใจในฐานะ

ของเขายิ่ง เขาเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาอยู่ที่ตำหนักเจาหยาง

“เสด็จแม่ ท่านผู้นี้คือ…”

ผู้ที่พูดคือเซียวอวี่ เซียวเหยี่ยนเป็นบุตรเพียงคนเดียวไม่มีพี่น้อง

หรือเสด็จพ่อของเขามีพี่น้องร่วมสาบานกัน

หลิงอวี้จื้อยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เกือบลืมแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก เขา

คืออวิ๋นซั่ว เป็นท่านอาของพวกเจ้า”

“ท่านอาหรือ” เซียวหนิงพิจารณาดูอวิ๋นซั่วแล้วได้แต่ลอบแปลก

ใจอยู่ลึกๆ เสด็จพ่อมีน้องชายเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน ทั้งอายุยัง

น้อย เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย

“พวกเจ้าอย่าถามมากอีกเลย อย่างไรเขาก็เป็นท่านอาพวกเจ้า

เรื่องอื่นๆ ค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง แม่ไม่เป็นอะไรมาก ไม่ต้องห่วง

เดินทางมาไกลรีบกลับไปพักผ่อนเถิด”

หลิงอวี้จื้ออยากจะไล่ให้พวกเขารีบกลับ เมื่อเห็นสีหน้า

อ่อนเพลียของพวกเขาแล้วก็รู้ว่าตลอดทางคงไม่ได้นอนเต็มอิ่มสัก

เท่าใด

เซียวอวี่กลับจำได้แม่นว่าเมื่อครู่อวิ๋นซั่วบอกว่าปัญหาของหลิ

งอวี้จื้อนั้นไม่เล็กเลย เขาจึงเดินเข้าไปหาแล้วสอบถามว่า “ท่านอา

เมื่อครู่ท่านบอกว่าอาการป่วยของท่านแม่ไม่ใช่เรื่องเล็ก เสด็จแม่

เป็นอะไรกันแน