ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 759 ให้ความสุขเจ้าไม่ได้

มู่หรงเซียงหนานหมุนกายกลับไปที่โต๊ะ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ สี

หน้าดูหม่นหมอง “ข้าให้ความสุขกับองค์หญิงไม่ได้”

“คุณชายหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” หมิงเย่ว์ไม่เข้าใจ

ความหมายของมู่หรงเซียงหนานจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“หมิงเย่ว์ เจ้าอยู่กับข้ามาหลายมี ย่อมรู้เรื่องข้าดี ข้ามักสะดุ้งตื่น

เพราะฝันร้ายอยู่บ่อยๆ จนต้องใช้ยาสงบจิตใจจึงหลับได้ ข้าไม่ใช่

คนปกติ แต่องค์หญิงเป็นสตรีที่งดงามผู้หนึ่ง ข้าให้ความสุขนาง

ไม่ได้ หากนางแต่งกับข้า คงทำให้นางลำบากแน่ ข้าคงเป็นเช่นนี้ไป

ตลอดชีวิต ไม่อยากดึงนางเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่อยากให้นางต้องทน

ทุกข์ หมิงเย่ว์ ข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวได้”

หมิงเย่ว์ถอนหายใจแผ่วเบา “บ่าวรับใช้คุณชายมาสิบห้าปี

ตลอดเวลาคุณชายพูดกับบ่าวน้อยมาก วันหนึ่งพูดมากที่สุดก็ไม่เกิน

สามประโยค บางวันไม่พูดเลยสักคำก็ยังมี แต่หลังจากที่องค์หญิง

มาที่นี่ คุณชายพูดมากขึ้น กับผู้อื่นก็เริ่มพูดมากขึ้น จุดนี้ไม่ทราบ

คุณชายสังเกตบ้างหรือไม่ บ่าวคิดว่าองค์หญิงจะสามารถทำให้

คุณชายหลุดออกจากฝันร้ายนั้นใดแน่ เหตใดคุณชายจึงไม่ลองดูสัก

ครั้งเล่า คุณชายคงไม่อยากให้องค์หญิงจากไปแน่ หากองค์หญิงแต่ง

ให้ผู้อื่นจริงๆ คุณชายจะทนได้จริงหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้องพูดมาแล้ว ข้าไม่อยากทำให้นางลำบาก หมิงเย่ว์ เรื่องนี้

เจ้าไม่ต้องยุ่ง ข้ารู้ว่าข้าทำอะไรอยู่ ห้ามพูดเรื่องนี้กับผู้อื่นเด็ดขาด มิ

เช่นนั้นข้าจะไล่เจ้าออกจากจวนทันที”

“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้ว”

“ออกไปเถิด”

มู่หรงเซียงหนานโบกมือให้หมิงเย่ว์ออกไป

หมิงเย่ว์รู้ว่ามู่หรงเซียงหนานเป็นคนดื้อรั้น หากเขาคิดไม่ได้เอง

ไม่ว่าผู้ใดพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ นางจึงไม่พูดอีก แล้วรีบออกไป

ทันที นางคิดว่าหากมู่หรงเซียงหนานไม่มีเซียวหนิงแล้ว อีกไม่นาน

เขาก็จะกลับมาเป็นคุณชายคนเดิมอย่างแน่นอน

หากเป็นเช่นนั้นก็น่าเสียดายยิ่ง

วันต่อมาเซียวหนิงก็นั่งอยู่ในรถม้าอย่างคนไร้เรี่ยวแรง ปกตินาง

ชอบโต้เถียงกับเซียวอวี่ยิ่ง แต่วันนี้กลับแปลกไป ตั้งแต่ขึ้นมาบนรถ

ม้า นางก็ไม่พูดกับเซียวอวี่สักคำ ท่าทีก็ดูหงอยเหงา

“พี่ใหญ่ วันนี้ช่างแปลกจริงๆ ท่านไม่พูดอะไรเลยหรือ ท่าทีก็

เหมือนไม่ได้นอน เป็นอันใดไป ข้าจำได้ว่าท่านไม่เคยนอนไม่หลับ

ไม่ว่าภายนอกจะมีเรื่องใดเกิดขึ้นก็ไม่มีผลกระทบต่อการนอนของ

ท่าน วันนี้เป็นอันใดไปหรือ”

“ข้าพอใจ เจ้าเกี่ยวอะไรด้วย นอนไม่หลับบ้างสักวันสองวันก็ดี

มิเช่นนั้นข้าคงไม่รู้ว่ารสชาติการนอนไม่หลับเป็นอย่างไร”

เซียวอวี่แสดงท่าทีอย่างคนรู้ทันขึ้นมา “เลิกเสแสร้งได้แล้ว ข้ารู้

หมดแล้ว ท่านพี่ ท่านเป็นถึงองค์หญิง เหตุใดจึงคิดไม่ได้ถึงกับไป

ชอบมู่หรงเซียงหนาน เขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพี่เขยข้าเลย”

“คุณสมบัติไม่เพียงพออย่างไร” เซียวหนิงออกปากปกป้องมู่หร

งเซียงหนาน

เซียวอวี่เผยท่าทีตกใจออกมา เมื่อครู่เขาแค่หลอกนาง คิดไม่ถึง

ว่าตนจะเดาถูก เขามองเซียวหนิงอย่างตกตะลึง “ท่านชอบมู่หร

งเซียงหนานจริงๆ หรือ”

“ข้าชอบเขา แล้วอย่างไร”

“ท่านเป็นคนตาถึงมาตลอด คิดไม่ถึงว่าจริงๆ แล้วสายตาท่านก็

แค่นี้เอง มู่หรงเซียงหนานมีความสามารถก็จริง กิจการของตระกูลมู่

หรงเจริญก้าวหน้ามาถึงเพียงนี้ได้ ย่อมเป็นเพราะเขา แต่คนผู้นี้มี

อุปนิสัยแปลกประหลาด เขาไม่ยอมพูดจาทั้งไม่คบค้าผู้คน ทั้งยัง

ชอบอยู่ในห้องมืดๆ เห็นชัดว่าต้องไม่ปกติ ท่านไม่หลบเลี่ยงแต่

กลับวิ่งเข้าใส่ ท่านพี่ ข้าขอพูดประโยคที่เสด็จแม่มักตรัสอยู่เสมอ

เถิด ‘น ้าไหลเข้าสมองท่านแล้วใช่หรือไม่’ ”

เซียวหนิงแค่นเสียงคราหนึ่ง “เจ้าสืบข่าวมาได้ครบถ้วนเสียจริง”