ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 753 ใจเต้น

แต่มู่หรงเซียงหนานอายุมากกว่าเซียวอวี่หลายปี และหากเขา

ตั้งใจฝึกยุทธ์มาตั้งเล็ก การที่เขาจะเก่งกว่าเซียวอวี่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ไม่นานชายร่างกำยำเหล่านั้นก็ถูกมู่หรงเซียงหนานสังหารจน

หมด ไม่เหลือสักคน มู่หรงเซียงหนานเดินมาหยุดที่รถม้า เซียวหนิง

ยิ้มเจิดจ้าให้กับมู่หรงเซียงหนาน “วรยุทธ์ท่านร้ายกาจยิ่ง”

มู่หรงเซียงหนานเพียงหยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร เขา

พิจารณาดูเซียวหนิงครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไม่เป็นอะไรก็วางใจลง

ได้

คนขับรถม้าถูกคนพวกนั้นฆ่าตายเสียแล้ว ดูท่าเซียวอวี่คงพูดถูก

คนพวกนั้นมาแก้แค้นจริงๆ

จวนมู่หรงอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลนัก เซียวหนิงจึงกระโดดลงจาก

รถม้าแล้วเดินตามหลังมู่หรงเซียงหนานไป “ท่านเริ่มฝึกวรยุทธ์

ตั้งแต่อายุเท่าใด ฝีมือท่านร้ายกาจกว่าอาอวี่เสียอีก แม้ข้าจะไม่

เป็นวรยุทธ์แต่ก็ดูออก”

คนข้างกายกลับไม่ตอบคำถามของนาง เซียวหนิงจึงถามต่อว่า

“ท่านตั้งใจมาตามหาข้าโดยเฉพาะเลยหรือ”

“ไม่พูดก็แปลว่ายอมรับ เหตุใดต้องมาตามหาข้าด้วย หรือท่าน

ชอบข้า” เซียวหนิงยังคงถามต่อ

“หากท่านไม่พูด เช่นนั้นข้าจะถือว่าท่านยอมรับ ข้าจะไปบอก

ท่านน้าจูว่าท่านชมชอบข้า” เซียวหนิงเจตนาพูดเช่นนี้ออกมา นาง

ไม่เชื่อว่ามู่หรงเซียงหนานจะพูดอันใดเลย

มู่หรงเซียงหนานจึงเอ่ยปากขึ้นดั่งคาด “องค์หญิงเข้าใจผิดแล้ว

หม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้น ทั้งมิคู่ควรกับองค์หญิงด้วย”

เซียวหนิงหัวเราะฮ่าๆ ออกมา “ท่านพูดแล้ว”

“องค์หญิง ท่าน…”

“ท่านพูดอีกประโยคแล้ว ทำเช่นนี้ดีแล้ว ท่านต้องทำต่อไปล่ะ”

มู่หรงเซียงหนานไม่รู้จำฉันใดกับเซียวหนิงดี จึงได้แต่เงียบไป

คนทั้งสองเดินตามกันไปภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง เงา

ด้านหลังทอดยาว เซียวหนิงหันไปมองมู่หรงเซียงหนานที่อยู่ข้าง

กาย พลันรู้สึกใจเต้นขึ้นมา นางรู้สึกว่ามู่หรงเซียงหนานที่อยู่ใต้แสง

จันทร์นี้ช่างหล่อเหลารูปงามอย่างยิ่ง

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบแปดปีที่นางรู้สึกใจเต้นกับบุรุษผู้หนึ่ง

อาจเพราะเมื่อครู่เขาช่วยนางเอาไว้ นางยอมรับว่านางเหมือนจะ

ชอบมู่หรงเซียงหนานขึ้นมาบ้างแล้ว

มู่หรงเซียงหนานไม่รู้ความคิดของเซียวหนิงในเวลานี้เลย แต่

รู้สึกว่าสายตาที่นางมองเขาทำให้ตนรู้สึกอึดอัด โชคดีที่จวนมู่หรงอ

ยู่ข้างหน้านี้แล้ว เขาไม่อยากจะถูกเซียวหนิงมองเช่นนี้อีกจึงรีบเดิน

ก้าวเท้ารุดหน้าไปโดยเร็ว

หลังจากถึงจวนมู่หรง มู่หรงเซียงหนานก็เตรียมจะกลับเรือนตน

เซียวหนิงกลับขวางเขาไว้อีกครั้ง “พี่เซียงหนาน ขอบคุณท่านมาก”

สำหรับการเรียกขานอันสนิทชิดเชื้อนี้ มู่หรงเซียงหนานรู้สึกไม่

คุ้นชินเท่าใด จึงยืนนิ่งไม่เขยื้อนไปไหน

เซียวหนิงจึงเอ่ยอธิบายว่า “มารดาท่านเป็นสหายกับเสด็จแม่ข้า

ท่านอายุมากกว่าข้า ข้าเรียกท่านว่าพี่ชายก็ถูกแล้ว พี่เซียงหนาน

ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเมื่อครู่”

“เป็นเรื่องที่ควรกระทำอยู่แล้ว องค์หญิงไม่ต้องขอบคุณสักนิด

รีบไปพักผ่อนเถิด” พูดจบมู่หรงเซียงหนานก็รีบเดินจากไปทันที

เซียวหนิงกลับไม่ไป นางยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองแผ่นหลัง

ของมู่หรงเซียงหนาน กระทั่งไม่เห็นเขาแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “เราก็

กลับกันเถิด”

“องค์หญิง ด้านนอกอันตรายเกินไป ท่านเชื่อไท่จื่อเถิดเพคะ

อย่าได้ออกจากจวนมู่หรงอีกเลย วันนี้โชคดีที่คุณชายมู่หรงไปช่วย

ทัน มิเช่นนั้นผลลัพธ์ช่างยากจะคาดเดาได้”

เซียวหนิงแค่เสียงฮึ “คนพวกนี้เหิมเกริมนัก ไม่รู้ว่าจวนมู่หรงจะ

มีอันตรายหรือไม่ หวังว่าเซียวอวี่จะรีบจัดการคนพวกนั้นให้ได้

โดยเร็ว”

วันต่อมาเซียวหนิงก็ไปหามู่หรงเซียงหนานที่เรือนของเขา

เรือนของเขาพื้นที่กว้างใหญ่ เพราะไม่ชอบพบปะผู้คน บ่าวไพร่

ในเรือนจึงน้อยจนน่าประหลาด นอกเรือนเห็นเพียงคนสองคน เมื่อ

เข้าไปในบริเวณเรือน นอกจากส่วนใช้ที่คอยรับใช้ใกล้ชิดเขามา

ตลอดก็ไม่มีผู้ใด