ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 747 แรกพบ

ตอนที่ 747 แรกพบ

ลี่โจวที่อยู่ติดกับเฉาโจวเกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ เซียวเหยี่ยนจึงนำ

เสบียงและเงินจำนวนมากเพื่อมาช่วยเหลือ แต่ผู้ใดจะคิดว่าระหว่าง

ทางที่ผ่านเฉาโจวกลับถูกดักปล้น ทหารที่คุ้มกันเสบียงถูกสังหาร

จนหมด เหลือเพียงทหารส่งสารคนเดียวเท่านั้น ส่วนเสบียงและเงิน

ก็ไม่รู้หายสาบสูญไปทิศใด

ของพวกนี้ล้วนเป็นเสบียงและเงินที่จะนำมาช่วยคนในลี่โจว

เมื่อเซียวเหยี่ยนทราบเรื่องก็โมโหยิ่ง จึงส่งเซียวอวี่มาตรวจสอบ

เรื่องนี้

เมื่อเซียวอวี่ไปตรวจสอบเรื่องพวกนี้เขาย่อมไปพาเซียวหนิงไป

ด้วยอย่างแน่นอน เซียวหนิงอยู่ในจวนได้สองวันก็เริ่มนั่งไม่ติดที่

จึงฉวยโอกาสออกไปข้างนอกกับชุนหลิงหลังจากเซียวอวี่ออกไป

จากจวนแล้ว

เฉาโจวไม่ได้เจริญเหมือนเมืองหลวง และเล็กกว่าเมืองหลวง

มาก แต่กลับได้ความรู้สึกอีกชนิดหนึ่ง ตามถนนมีขนมหลายอย่างที่

เซียวหนิงไม่เคยเห็น เซียวหนิงจึงถูกขนมหลากชนิดนี้ดึงดูดทันที

ครู่เดียวก็ซื้อไว้ตั้งมากมาย ชุนฉินแทบจะถือไม่ไหวแล้ว จึงเอ่ย

เตือนด้วยสีหน้าขมขื่นว่า “องค์หญิง ท่านกินหมดหรือเพคะ”

“อาอวี่ยุ่งเพียงนี้ ย่อมไม่มีเวลามาหาชิมของอร่อยในเฉาโจวแน่

ที่เหลือนี่ก็เอากลับไปให้อาอวี่ชิมดูสักหน่อยแล้วกัน”

“องค์หญิงกับไท่จื่อ แม้จะชอบทะเลาะกัน แต่ก็ยังทรงคิดถึงไท่จื่

อเสมอ”

“ทะเลาะก็ส่วนทะเลาะ คนละเรื่องกัน” เซียวหนิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

แล้วหยิบขนมใส่ปากตน “ขนมนี้เหนียวติดฟัน ทำจากอะไรหรือ”

“แม่นาง ขนมนี้ทำจากธัญพืช” คนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นเซียวหนิง

หน้าตางดงามจึงเอ่ยอธิบายให้นางฟังอย่างมีน ้าใจ

เซียวหนิงพยักหน้าแล้วเดินต่อไป ขณะกำลังมองไปข้างหน้าก็มี

คนผู้หนึ่งเดินมาชนไหล่นาง ขนมในมือตกกระจายเต็มพื้น คนผู้นั้น

รู้ตัวว่าชนเซียวหนิงก็หยุดแล้วเก็บขนมบนพื้นคืนให้เซียวหนิง

“ชิ้นนี้สกปรกแล้ว กินไม่ได้แล้ว”

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเซียวหนิงคือบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง เพราะเขาก้ม

หน้า นางจึงไม่เห็นหน้าตาเขาชัดนัก แต่พิจารณาจากเสื้อผ้า คนผู้นี้

น่าจะอายุไม่มาก และต้องเป็นคุณชายตระกูลร ่ารวย เพราะเสื้อผ้า

สิ่งของที่ใช้ดูประณีตงดงาม

เขาไม่ได้พูดอะไรแต่เดินไปหยุดตรงแผงขายของ ล้วงเอาเงิน

ออกมาซื้อขนมชิ้นหนึ่งให้เซียวหนิงใหม่ เมื่อซื้อเสร็จก็ยัดใส่มือ

นางแล้วเดินจากไป โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ

เซียวหนิงรู้สึกว่าคนผู้นี้แปลกประหลาดยิ่ง หลังจากที่เขาเดิน

จากไป นางก็ร้องเรียกว่า “ขอบคุณท่านมาก”

คนผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินจากไปโดย

ไม่แม้จะหันกลับมามอง

“คนผู้นี้แปลกจริงๆ”

“องค์หญิง เขาอาจจะเป็นใบ้ก็ได้เพคะ” ชุนฉินขยับเข้ามาเอ่ยข้าง

หู

เห็นชัดว่าคนขายขนมรู้จักบุรุษหนุ่มผู้นั้น เขาเอ่ยด้วยสีหน้า

ภูมิใจว่า “พวกเจ้ามีตาแต่มองไม่เห็นเขาไท่ซาน เขาคือคุณชาย

ตระกูลมู่หรงอย่างไรเล่า ได้ยินว่าเป็นคนไม่ชอบพูดจามาตั้งแต่เล็ก

แล้ว แต่ฉลาดหลักแหลมยิ่ง การค้าของตระกูลมู่หรงก็เป็นเขาที่คอย

ควบคุมอยู่เบื้องหลัง จนยามนี้ร้านขายผ้าไหมแพรพรรณของ

ตระกูลมู่หรงได้เปิดไปทั่วแดนใต้แล้ว”

“ตระกูลมู่หรงหรือ”

“ใช่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นทายาทของตระกูลมู่หรงในรัชสมัยก่อน

หรือไม่ แต่อยู่ที่เฉาโจว มีผู้ใดบ้างไม่รู้จักตระกูลมู่หรง แม่นาง เจ้า

มาจากที่อื่นใช่หรือไม่”

“อืม ข้ามาจากที่อื่นจริงๆ มาเยี่ยมญาติที่เฉาโจวน่ะ”

“มิน่าเล่า เขาเองก็เพ่งมาที่เฉาโจวได้ไม่นาน ไม่แปลกที่พวกเจ้า

ไม่รู้จักคนของตระกูลมู่หรง”

“ตระกูลมู่หรง”

เซียวหนิงพึมพำกับตัวเอง หรือจะเป็นตระกูลมู่หรงตระกูลนั้น

แต่ก็ไม่แน่ ใต้หล้านี้มีคนแซ่มู่หรงตั้งมากมาย

“ชุนฉิน เรากลับกันเถิด”

เซียวหนิงเอ่ยขึ้นพร้อมเตรียมตัวกลับจวน นางต้องเอาขนม

กลับไปที่จวนก่อน เมื่อเซียวอวี่กลับมาก็จะได้กินทันที

ตอนนี้เซียวหนิงนั้นยังไม่รู้ว่า การพบกันโดยบังเอิญนี้จะ

กลายเป็นพันธะที่สลัดไม่หลุดไปชั่วชีวิต

เซียวอวี่กลับมาถึงในตอนดึก หลังจากกลับมาก็เอ่ยกับเซียวหนิง

ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “ท่านพี่ พรุ่งนี้ข้าจะไปส่งท่านไว้ที่แห่ง

หนึ่ง”