ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 743 กำเนิดองค์หญิงน้อย

ตอนที่ 743 กำเนิดองค์หญิงน้อย

หลิงอวี้จื้อรู้สึกว่าร่างกายมีแรงฟื้นคืนมาบ้างแล้ว เธอจึงออกแรง

อีกครั้ง เมื่อเห็นเธอเจ็บจนกัดฟันแน่น เซียวเหยี่ยนจึงสอดมือเข้าไป

ในปากนาง หลิงอวี้จื้อก็กัดอย่างไม่เกรงอกเกรงใจเลย กลิ่นคาว

เลือดลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ตามติดด้วยเสียงร้องไห้ของทารก

“ยินดีด้วยเพคะฝ่าบาท ฮองเฮาทรงให้กำเนิดองค์หญิงน้อยเพ

คะ”

ลูกคนแรกเป็นผู้หญิง การคาดเดาของเธอช่างไม่แม่นยำเอา

เสียเลย เด็กในท้องผู้นี้ชอบโวยวายนัก จนเธอคิดว่าเป็นผู้ชาย คิดไม่

ถึงว่าจะเป็นผู้หญิง เซียวอวี่ไม่ได้เกิด แต่กลับเป็นเซียวหนิงที่มาเกิด

ก่อน

“ฝ่าบาททรงออกไปก่อนเถิดเพคะ หม่อมฉันจะเช็ดตัวทำความ

สะอาดให้ฮองเฮาก่อนเพคะ”

หมอตำแยที่ทำคลอดให้ถึงกลับเหงื่อซึมทีเดียว เคราะห์ดีที่

ฮองเฮาปลอดภัย มิเช่นนั้นพวกนางต้องตายแน่ๆ ทำคลอดมาตั้ง

มากมาย ยังไม่เคยเห็นบุรุษคนใดบุกเข้ามาถึงห้องทำคลอดเลย ทั้ง

บุรุษที่ว่ายังเป็นถึงฮ่องเต้ จากจุดนี้ก็ทราบแล้วว่าฝ่าบาทให้

ความสำคัญกับฮองเฮาเพียงใด

“อาเหยี่ยน ออกไปก่อนเถิด”

หลิงอวี้จื้อพยายามพูดออกมาประโยคหนึ่ง

เซียวเหยี่ยนเห็นว่าหลิงอวี้จื้อไม่เป็นอะไรแล้วจึงได้เดินออกไป

ตอนที่เซียวเหยี่ยนกลับมาอีกครั้ง ภายในห้องก็ถูกทำความ

สะอาดเรียบร้อยแล้ว หลิงอวี้จื้อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดตัวใหม่

มือของเซียวเหยี่ยนถูกหลิงอวี้จื้อกัดจนเป็นรอยลึก จึงพันผ้าพันแผล

เอาไว้

เมื่อเห็นผ้าพันแผลบนมือของเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกผิด

ขึ้นมาจึงดึงมือของเซียวเหยี่ยนเข้าหาตน แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็น

ห่วง “อาเหยี่ยน เจ็บมากหรือไม่”

“อวี้จื้อ ลำบากเจ้าแล้ว เราไม่รู้ว่าคลอดบุตรจะเจ็บถึงเพียงนี้”

“ตอนนี้ก็ได้เห็นแล้ว ยามเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกของข้า ท่าน

ตกใจหรือไม่”

เซียวเหยี่ยนลูบไล้ใบหน้าหลิงอวี้จื้อแผ่วเบา แล้วถอนหายใจ

ออกมา “เราเป็นห่วงยิ่ง”

“งั้นต่อไปต้องดีต่อข้ามากๆ ให้คุ้มค่ากับความเจ็บปวดทรมาน

ของข้า”

“ถึงเจ้าไม่พูด ข้าก็ต้องดูแลเจ้าอย่างดีอยู่แล้ว อวี้จื้อ เจ้าอยู่ตรงนี้

ที่นี่มาตลอดนะ” เซียวเหยี่ยนจับมือหลิงอวี้จื้อขึ้นมาวางลงที่อกตน

“อวี้จื้อ ขอบใจเจ้ามากที่ยอมทนความเจ็บปวดเพื่อมีบุตรให้แก่

เรา”

“นั่นก็เป็นลูกข้าเหมือนกัน ท่านไม่ต้องขอบใจอะไรหรอก”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา การคลอดลูกเป็นเรื่องที่เจ็บปวด

ทรมานจริงๆ แต่เมื่อเห็นเซียวเหยี่ยนเอามือสอดเข้ามาในปากเธอ

ตอนที่กำลังทำคลอดอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่เจ็บแล้ว ทุกอย่างมันช่าง

คุ้มค่าจริงๆ

เซียวเหยี่ยนเป็นฮ่องเต้ กรอบความคิดต่างๆ ย่อมไม่เหมือนกับ

คนยุคปัจจุบันอย่างแน่นอน แต่เขากลับบุกเข้าไปในห้องคลอดเพื่อ

อยู่เป็นเพื่อนเธอโดยไม่สนธรรมเนียมใดๆ ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้ง

อย่างยิ่ง เธอเลือกสามีไม่ผิดจริงๆ ไม่เสียทีที่เธอได้ทุ่มเททุกอย่าง

โดยไม่สนสิ่งใดเพื่อเขา

เวลานี้แม่นมก็ได้อุ้มองค์หญิงน้อยเดินเข้ามา เด็กน้อยกำลังหลับ

อย่างมีความสุขเลยทีเดียว

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเหยี่ยนได้อุ้มเด็กทารก เขาจึงค่อยๆ รับเด็ก

น้อยมาด้วยความระมัดระวัง แล้วอุ้มไปหาหลิงอวี้จื้อ นี่เป็นลูกของ

พวกเขา แววตานั้นดูอ่อนโยนขึ้นทุกทีแล้ว

หลิงอวี้จื้อมองบุตรสาวที่กำลังหลับสนิทแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

“อาเหยี่ยน ท่านดูสิว่านางหลับสบายเพียงใด โตมาต้องเป็นสาวน้อย

แสนสวยอย่างแน่นอน”

“หนิงเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์…”

เซียวเหยี่ยนเรียกชื่อบุตรสาวเสียงเบา ครั้งแรกที่ได้เป็นบิดา ใน

ใจรู้สึกปิติจนไม่รู้จะอธิบายออกมาอย่างไร

“ฮ่าๆ ถ้านางได้ยินคงต้องพูดว่า ใครมารบกวนยามข้านอนกัน

อาเหยี่ยน ท่านนับเป็นชายแก่มีบุตรหรือไม่ หากมีบุตรยามหนุ่ม

ปานนี้คงได้เป็นปู่แล้ว”

“เราแก่เพียงนั้นเลยหรือ”

เซียวเหยี่ยนเลิกคิ้วขึ้น

หลิงอวี้จื้อรีบยื่นมือไปรั้งแขนของเซียวเหยี่ยนไว้แล้วเอ่ยปลอบ

ว่า “ไม่แก่ๆ เป็นวัยที่กำลังมีเสน่ห์มากยิ่งเชี่ยวล่ะ”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็ยิ้ม เซียวเหยี่ยนจึงยิ้มตาม ทั้งสามคนเป็น

ครอบครัวเดียวกัน อยู่ด้วยกันอย่างเบิกบานมีความสุข ม่อชิงที่คอย

เฝ้าอยู่ไม่ไกลได้แต่ยกมุมปากขึ้นยิ้ม เมื่อมีองค์หญิงน้อยแล้ว นาย

ท่านของพวกเขาจะต้องดีใจอย่างมากเป็นแน่