ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 742 คลอด

ตอนที่ 742 คลอด

“เหตุใดถึงไม่ได้”

“ก็ข้าเบื่อ”

“เราอยู่กับเจ้าตลอด จะเบื่อได้อย่างไร” เซียวเหยี่ยนพูดอย่างเต็ม

ไปด้วยเหตุผล

หลิงอวี้จื้อย่อมไม่ยอมถูกเซียวเหยี่ยนจำกัดเสรีภาพเช่นนี้แน่ จึง

เอ่ยอย่างแง่งอนต่อว่า “อาเหยี่ยน ข้ารับรองว่าต่อไปทุกครั้งที่

ออกไปข้างนอกจะพาคนไปด้วยหลายๆ คน ดีหรือไม่ ไม่งั้นข้ากับ

เจ้าตัวน้อยคงได้อึดอัดตายแน่”

เซียวเหยี่ยนไม่พูดอันใด หลิงอวี้จื้อจึงเขย่าแขนเขาไปมา เมื่อ

เห็นเซียวเหยี่ยนยังคงใจแข็ง หลิงอวี้จื้อจึงทำสีหน้าเศร้าหมอง “ข้า

เจ็บที่คอ”

“ทนหน่อยนะ ใกล้จะถึงแล้ว” ในที่สุดเซียวเหยี่ยนก็ยอมพูดกับ

เธอ ในสายตาเขามีแต่ความห่วงใย

“ต่อให้ถึงก็ยังคงเจ็บอยู่ดี อาเหยี่ยน ยามไม่พอใจ ข้าก็จะเจ็บแผล

ยามเบิกบานจะลืมเรื่องแผลไปเลย ท่านพูดเองว่าขอแค่ข้ามีความสุข

อะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ตอนนี้ข้าไม่มีความสุข”

หลิงอวี้จื้อทำปากจู๋ใส่เขา ต่อหน้าเซียวเหยี่ยนเธอสามารถเอาแต่

ใจได้ ทั้งสามารถออดอ้อนแง่งอนได้ ทุกครั้งที่เธอทำเช่นนี้เซียวเห

ยี่ยนมักจะตามใจเธอเสมอ เซียวเหยี่ยนไม่รู้จะทำอย่างไรดี ครานี้ก็

เช่นกัน

ในที่สุดเซียวเหยี่ยนก็เผยสีหน้าจนใจแล้วยื่นมือออกไปลูบจมูก

หลิงอวี้จื้อ “เจ้านี่นะ”

“ขอบคุณท่านสามี”

หลิงอวี้จื้อรีบเอ่ยขอบคุณทันที

“ขอบคุณข้าด้วยเรื่องใด”

เซียวเหยี่ยนเลิกคิ้ว

“ฮ่าๆ ท่านรู้ดี ท่านสามี ต่อไปข้าจะระวังให้มาก และจะไม่ไป

ไหนไกล ท่านไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว เฉินปี้ก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว

คงไม่มีเฉินปี้คนที่สองโผล่มาอีกแน่”

เซียวเหยี่ยนไม่รู้จะทำอย่างไรกับหลิงอวี้จื้อดี ทุกครั้งที่เห็นหลิ

งอวี้จื้อมีความสุข เขาก็อดตามใจเธอไม่ได้ เธอช่างเป็นดาวพิฆาต

เขาจริงๆ

ไม่นานก็ถึงเวลากำหนดคลอดของหลิงอวี้จื้อแล้ว ความเจ็บปวด

อันรุนแรงทำให้ใบหน้าของหลิงอวี้จื้อเหยเกไปหมด สวรรค์ เธอ

เคยคิดว่าต้องเจ็บมากแน่ๆ ทั้งเตรียมใจไว้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจ็บ

ถึงเพียงนี้ มันเจ็บปวดเสียจนเธออยากจะทุบตัวเองให้หมดสติไป

เสียเลย

“ฮองเฮาออกแรงเพคะ”

หมอตำแยที่นั่งอยู่ด้านข้างคอยเอ่ยปลุกปลอบหลิงอวี้จื้ออยู่

ด้านข้าง เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากหลิงอวี้จื้อ เหงื่อที่เหนียวเหนอะ

นั้นทำให้เส้นผมของเธอแนบติดไปกับหน้าผาก ร่างทั้งร่างไร้

เรี่ยวแรง เธอหอบหายใจแรง “ข้าไม่มีแรงแล้ว”

หมอตำแยร้อนใจอย่างที่สุด หากเกิดเหตุอันใดขึ้น ศีรษะของ

พวกนางทุกคนต้องหลุดจากบ่าเป็นแน่ ทั่วหล้านี้ทุกคนต่างทราบ

กันดีว่าฮ่องเต้รักและทะนุถนอมฮองเฮาดุจสมบัติล ้าค่าก็มิปาน

เซียวเหยี่ยนเดินวนไปวนมาอยู่ด้านนอกด้วยความร้อนรนอย่าง

ที่สุด “เหตุใดจึงยังไม่มีข่าวคราวเลย พวกเจ้าหลบไป เราจะเข้าไปดู

ฮองเฮา”

แม่นมในวังต่างคุกเข่าลงเพื่อห้ามเซียวเหยี่ยนไว้ “ฝ่าบาทเข้า

ไม่ได้เพคะ ด้านในมีแต่สิ่งอัปมงคล การคลอดบุตรต้องใช้เวลา

ฮองเฮาต้องทรงปลอดภัยแน่เพคะ รอให้คลอดพระโอรสน้อย

ออกมาก่อน ฝ่าบาทค่อยเข้าไปก็มิสายเพคะ”

เซียวเหยี่ยนร้อนใจจนทนไม่ไหว ไหนเลยจะมัวสนกฎธรรม

เนียมใดๆ เขารอต่อไปไม่ได้แล้ว เขาห่วงหลิงอวี้จื้ออย่างยิ่งจึงพุ่ง

เข้าไปในห้องทันที แม่นมจึงรีบวิ่งตามไป แต่อย่างไรก็ไม่กล้าเข้า

ไปขวางอีก เซียวเหยี่ยนเป็นฮ่องเต้พระองค์แรกที่บุกเข้าไปถึงห้อง

ทำคลอด

หลิงอวี้จื้อเจ็บจนหน้าขาวซีดไปหมด ร่างทั้งร่างสิ้นไร้เรี่ยวแรง

เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปจับมือหลิงอวี้จื้อไว้ “อวี้จื้อ ข้าอยู่นี้แล้ว เจ้า

ต้องอดทนนะ”

หลิงอวี้จื้อได้ยินเสียงเซียวเหยี่ยน จึงหันไปมองเขาทั้งน ้าตาคลอ

เอ่อ เธอรู้สึกลำคอแห้งผากจนไฟแทบลุก “เจ็บ…”

เซียวเหยี่ยนยื่นมือไปเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้หลิงอวี้จื้อ “หากเจ้า

เจ็บก็กัดข