ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 719 ตั้งสัตย์สาบานด้วยชีวิตของเซียวเหยี่ยน

หลิงอวี้จื้อถลึงตาโต

“อย่ารังแกกันให้มากเกินไปนักนะ ข้าอดกลั้นไม่พูดอะไรมาตั้ง

นาน อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว”

“แล้วสิ่งที่ข้ากล่าวออกไปเมื่อครู่ก็ปกติธรรมดาทุกอย่าง ข้ากับ

ฝ่าบาทยังมิได้สนิทสนมคุ้นเคยกันถึงขั้นนั้นเสียหน่อย หากพวกเจ้า

กล้าเตะต้องมั่วชิงละก็ อย่างมากก็แค่ตายกันไปข้างหนึ่งเท่านั้นเอง

ถึงตอนนั้นคงไม่มีใครมีจุดจบที่ดีเป็นแน่”

“ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย หากมีครั้งหน้า ข้าจะเอาชีวิตของมั่วชิง

เสีย”

“เฮอะ…”

หลิงอวี้จื้อสบถเสียงเข้ม เพราะในใจของนางรู้ดีว่า มันจะไม่มี

ครั้งต่อไปอีกแล้ว ประโยคเมื่อครู่ แม้ว่านางจะมิได้เอ่ยอะไรออกไป

เลย แต่ก็ได้เปิดเผยฐานะของตนเองออกไปแล้วและเฉินมั่วฉือก็

จะต้องรู้เป็นแน่ เพราะเมื่อครั้งที่นางแนะนำวิธีการกินด้วยการใช้

น ้าผึ้งเช่นนี้ก็ใช้ประโยคเดียวกันกับเมื่อครู่ หากว่าเฉินมั่วฉือยัง

พอจะคับคล้ายคับคลาละก็ เขาจะต้องจดจำดิอย่างแน่นอน

คืนนั้นขณะที่หลิงอวี้จื้อและจื่ออีกำลังนอนหลับอยู่นั้น ควันสี

ขาวก็ล่องลอยผ่านหน้าต่างกระดาษเข้ามา ไม่นานทั้งหลิงอวี้จื้อ

และจื่ออีต่างก็สลบไสล มีใครบางคนแอบเข้ามาอุ้มหลิงอวี้จื้อออก

ไป

ครั้นเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หลิงอวี้จื้อมองเห็นห้องที่ไม่คุ้นตา

นางสะดุ้งลุกขึ้นนั่งทันที ทันใดนั้นเฉินมั่วฉือก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นว่า

เป็นเฉินมั่วฉือ หลิงอวี้จื้อก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นางนึก

เอาไว้อยู่แล้วว่าเฉินมั่วฉือจะต้องจดจำนางได้ คิดเอาไว้ไม่ผิดเลย

“ฝ่าบาท พวกเราได้พบหน้ากันอีกแล้ว”

หลิงอวี้จื้อส่งยิ้มให้กับเฉินมั่วฉือ ก่อนจากกันคราวก่อน นางยัง

เอ่ยกับเขาอยู่เลยว่า ‘จนกว่าจะพบกันใหม่’ จนกว่าจะพบกันใหม่นี้

มาถึงเร็วไปหน่อยกระมัง

เจ้าตกอยู่ในเงื้อมือเสด็จแม่ของข้าได้อย่างไร？

แน่นอนว่าหลิงอวี้จื้อไม่มีทางรักษาภาพลักษณ์ของมู่หรงกวาน

เย่ว์อยู่แล้ว นางจึงบอกเล่าทุกสิ่งทุกอย่างงที่มู่หรงกวานเย่ว์กระทำ

ต่อเซียงหนานให้กับเฉินมั่วฉือให้ได้รู้จนหมดสิ้น

เมื่อเห็นสีหน้าของเฉินมั่วฉือเข้มขึ้นทันตา หลิงอวี้จื้อถึงได้สบาย

ใจขึ้นมาบ้าง มู่หรงกวานเย่ว์เองก็มีจุดอ่อน เช่นว่าบุคคลที่อยู่

ตรงหน้านางนี้คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของมู่หรงกวานเย่ว์และก็คือ

บุคคลเพียงคนเดียวที่สามารถทำร้ายนางได้

“นี่เสด็จแม่ลงมือเ**้้ยมโหดกับเซียงหนานเพียงเชียวหรือนี้

แล้วเจ้า รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดัก เพราอะไรยังต้องไปอีก?”

เฉินมั่วฉือนั่งลงบนเตียงสายตาทอดมองมายังหลิงอวี้จื้อ

“เกิดเป็นคนก็มักจะต้องกระทำเรื่องโง่เขลาออกมาบ้าง รู้ทั้งรู้ว่า

เป็นกับดักก็ยังจะกระโจนลงไป แต่หากว่าข้าไม่กระโจนลงไปก็ไม่

รู้ว่าตอนนี้เซียงหนานจะเป็นอย่างไรบ้าง ไทเฮาทรงเ**้้ยมโหด

กว่าที่ข้าคิดเอาไว้มากนัก พระนางไม่สนใจความเป็นความตายของ

เซียงหนานเลยด้วยซ ้า”

เฉินมั่วฉือส่ายหน้า

“เจ้าช่างโง่เหลือเกิน เพียงเพื่อเซียงหนานคุ้มค่าแล้วหรือ?”

“พระองค์เองก็กระทำเรื่องโง่เขลาลงไปไม่น้อยทีเดียว ทั้งๆ ที่

ทรงรู้แก่พระทัยว่ากระทำแล้วไม่ส่งผลดีใดๆ ต่อพระองค์เองเลย

เช่นกัน”

หลิงอวี้จื้อกล่าวจบก็มองไปยังเฉินมั่วฉือ

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท”

“ขอบคุณเพียงคำเดียวนี่นะหรือ?”

“ประโยคเดียวไม่พอ สองประโยคก็ได้”

เฉินมั่วฉือที่กำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดจู่ๆ ก็ฉีกยิ้มออกมา

“ศึกใหญ่ระหว่างข้าและเซียวเหยี่ยนใกล้เข้ามา ข้าจะไม่ใช้เจ้า

เป็นเหยื่อล่อหรือหมากใดๆ แต่ข้าก็จะไม่ส่งเจ้ากลับไปอยู่ข้างกาย

เซียวเหยี่ยนเช่นกัน เซียวเหยี่ยนจะพาเจ้าไปได้ ก็ต่อเมื่อเอาชนะข้า

ได้เท่านั้น หากเขาเอาชนะข้าไม่ได้ ยังมีสิทธิ์อะไรจะมาดูแลเจ้าได้

อีก อวี้จื้อ เจ้าต้องรับปากเงื่อนไขข้าข้อหนึ่ง หากว่าเซียวเหยี่ยน

ปราชัยในศึกนี้ เจ้าต้องกลับวังกับข้า กลับไปเป็นสนมหยวนต่อไป”

หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึงเลยว่าเฉินมั่วฉือจะจะคิดเงื่อนไขนี้ออกมาได้

นางเตรียมที่จะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าเฉินมั่วฉือกลับเอ่ยปากขึ้น

เสียก่อน

“หากว่าเจ้าไม่ยินยอมละก็ได้ ข้าก็จะส่งเจ้ากลับไปอยู่ข้างกาย

เสด็จแม่”

“ได้เพคะ ตกลงตามนั้น”

หลิงอวี้จื้อรีบรับปากในเร็วพลัน ตอนนี้นางจำเป็นต้องรับปาก

ไปก่อนค่อยว่ากัน มิเช่นนั้นหากตกอยู่ในเงื้อมือของมู่หรงกวานเย่ว์

อีกละก็ ความเป็นไปได้ที่จะเอาตัวรอดแทบจะเป็นศูนย์

อีกทั้งในตอนนี้นางก็รู้อยู่เต็มอกว่า หากไม่มีปัจจัยภายนอก เช่น

นาง เซียวเหยี่ยนจะต้องกำชัยชนะได้อย่างแน่นอน

“ข้าสาบาน ข้าให้สัตย์สาบานด้วยชีวิตของเซียวเหยี่ยน”

หลิงอวี้จื้อกมือขึ้นเอ่ยคำสาบาน ผู้คนในยุคสมัยโบราณมักจะ

เชื่อในวิธีนี้ แต่นางไม่ เพียงแค่ลมปากประโยคเดียว กล่าวออกไป

นางก็ลืมหมด