ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 713 นี่นะหรือคือผลลัพธ์ที่ทรงต้องการ

แน่นอนว่าหลิงอวี้จื้อย่อมคาดเดาเจตนาของมู่หรงกวานเย่ว์ได้

เดิมทีหลิงอวี้จื้อคิดจะปลิดชีพตนเองได้ ขอเพียงนางปลิดชีพตนเอง

มู่หรงกวานเย่ว์ก็จะไม่มีโอกาสข่มขู่เซียวเหยี่ยนได้อีกต่อไป

แต่กว่าที่นางจะกลับมามีชีวิตได้อีกครั้งนั้นแสนยากเย็น หากไม่

ถึงที่สุดจริงๆ นางจะไม่มีวันปลิดชีพตนเองเด็ดขาด เพราะหากนาง

ต้องตายอีกครั้งละก็ อาจจะต้องตายจริง ไม่มีโอกาสที่จะได้ฟื้นคืน

มาอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นนางจึงต้องทะนุถนอมชีวิตนี้ให้มาก และตอนนี้จึงทำได้

เพียงแค่รับมือตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเท่านั้น

หลิงอวี้จื้อได้ยินว่าเฉินมั่วฉือนำทัพออกศึกด้วยตัวเอง ด้วยนิสัย

ของเฉินมั่วฉือที่นางรู้จัก หลิงอวี้จื้อมั่นใจว่าเขาไม่มีวันใช้นางเป็น

เกราะกำบังเป็นแน่ ขอเพียงเฉินมั่วฉือยังอยู่ที่นี่ นางจึงยังมีโอกาส

รอดพ้นวิกฤตในครั้งนี้ไปได้ ดังนั้นในช่วงเวลาสองสามวันนี้นางจึง

ไม่จำเป็นจะต้องไปหาเรื่องมู่หรงกวานเย่ว์แต่อย่างใด

ขณะที่เดินทางผ่านโรงเตี๊ยมหงฝู มู่หรงกวานเย่ว์ก็ออกคำสั่ง

“เผาที่นี่ทิ้งเสีย”

ที่นี่คือโรงเตี๊ยมของไป๋อู่ คำสั่งเช่นนี้ของมู่หรงกวานเย่ว์เท่ากับ

ให้ฆ่าคนปิดปากนะสิ และสำหรับไป๋อู่แล้วถือว่าเป็นคราวซวยโดย

แท้ เพราะหลิงอวี้จื้อไม่คิดที่จะทำอะไรกับไป๋อู่อีก

“ไทเฮา พระองค์ถึงกับจะสังหารไป๋อู่เชียวหรือเพคะ? นางมิได้

หาเรื่องพระองค์ ทรงส่งคนไปวางเพลิงเช่นนี้มิเท่ากับสิ้นเปลือง

กำลังคนหรอกหรือเพคะ”

“เจ้าจะขอร้องแทนนาง?”

มู่หรงกวานเย่ว์และหลิงอวี้จื้อนั่งอยู่ในรถม้าหลังเดียวกัน เมื่อได้

ยินหลิงอวี้จื้อเอ่ยปากเช่นนั้น มู่หรงกวานเย่ว์จึงถามกลับด้วยท่าทาง

เย็นชาทันที

“หม่อมฉันมิได้จะขอร้องแทนนาง หม่อมฉันไม่รู้จักมักคุ้นกับ

นางด้วยซ ้า หม่อมฉันเพียงแค่พบเห็นโดยบังเอิญว่านางถอนตัวออก

จากหอนางโลมเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว เพราะเหตุใดไทเฮายังต้องทรง

ฆ่านางปิดปากอีกเล่าเพคะ”

“บิดาของข้าและจูจิ่นตามหาที่นี่พบได้เร็วถึงเพียงนี้ เพราะฝีมือ

ของนาง นางให้ร้ายบิดาของข้า แค่ไฟเผาถือว่าสบายนางมากแล้ว

เดิมทีข้าจะสั่งการให้แขวนคอนางด้วยซ ้า”

มู่หรงกวานเย่ว์ได้ให้คนไปสืบจนกระจ่างแจ้งถึงได้รู้ว่า ในตอน

ที่มู่หรงหงและจูจิ่นเพิ่งเดินทางมาถึงฮุ่ยโจวนั้นได้มาพักที่โรงเตี๊ยม

แห่งนี้ ต่อมาพวกเขาก็ไปที่อำเภอ ดังนั้นไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือ

ของไป๋อู่หรือไม่ก็ตาม นางก็ยินดีที่จะฆ่าผิดคน แต่จะไม่ยอมให้

รอดไปแม้แต่คนเดียว

“ผู้ที่ให้ร้ายท่านเสนาบดีคือพระองค์แท้ๆ ไทเฮาทรงพระปรีชา

แต่กลับโยนความผิดให้กับไป๋อู่เสียได้”

หลิงอวี้จื้อยิ้มเยาะ นางรู้ดีว่าอย่างไรวันนี้คงหยุดยั้งเหตุการณ์

ตรงหน้ามิได้แล้วเป็นแน่ ดังนั้นจึงไม่พูดมากอีกต่อไป เพราะตอนนี้

นางเองก็ยังตกที่นั่งลำบากจึงช่วยชีวิตไป๋อู่ไม่ได้ อีกอย่าง นางไม่มี

ความจำเป็นมากถึงขั้นที่จะต้องช่วยชีวิตไป๋อู่ให้จงได้อีกด้วย

รถม้าของมู่หรงกวานเย่ว์หยุดฝีเท้าทั้งที่ฟ้าเพิ่งจะมืดได้ไม่นาน

เพราะนางเจตนาจะให้หลินอวี้จื้อได้เห็นฉากเพลิงไหม้ใหญ่ในครั้ง

นี้ด้วย

หลิงอวี้จื้อที่นั่งอยู่ข้างๆ มู่หรงกวานเย่ว์เลิกผ้าม่านขึ้น ไม่นาน

นางก็ได้เห็นโรงเตี๊ยมหงฝูที่กำลังถูกเปลวเพลิงโหมกระหน ่ากลืน

กินต่อหน้าต่อตา เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วออกมาจากด้านใน

ไม่ขาดสาย ไม่รู้ว่าเปลวเพลิงในครั้งนี้คร่าชีวิตผู้บริสุทธิ์ไปกี่คน

มู่หรงกวานเย่ว์สีหน้าเรียบนิ่ง แต่หลิงอวี้จื้อกลับนิ่วคิ้วขมวด ใน

ยุคนี้ดูเหมือนว่าชีวิตคนไร้ค่าไร้ราคายิ่งนัก เพราะผู้ครองอำนาจ

กระทำเรื่องเลวร้ายได้อย่างเหริมเกริม เฉกเช่นเดียวกับมู่หรงกวาน

เย่ว์ในตอนนี้ นางถึงกับวางเพลิงต่อหน้าธารกำนับ แต่กลับไม่มีใคร

กล้าพูดอะไรสักคำ แขกที่บังเอิญมาพักและต้องตายอยู่ในโรงเตี๊ยม

ทำได้เพียงแค่น้อมรับว่าเป็นคราวซวยของตนเองเท่านั้น

จุดนี้ เซียวเหยี่ยนดีกว่าพวกเขามากนัก เซียวเหยี่ยนจะไม่เข่นฆ่า

ผู้บริสุทธิ์ ซึ่งหลินอวี้จื้อเองก็ไม่รู้ว่าตกลงแล้วไป๋อู่จะตายอยู่ในกอง

เพลิงหรือไม่

นางปล่อยมือจากผ้าม่าน

“ไปเถอะ!”

เห็นว่ามองดูจนเพียงพอแล้ว มู่หรงกวานเย่ว์จึงได้สั่งการลงมา

มั่วชิงมิได้นั่งรถม้าคันเดียวกับพวกนางแต่อย่างใด แต่นางนั่งอยู่

ในรถม้าอีกคันที่ด้านหลัง มู่หรงกวานเย่ว์เห็นสีหน้าของหลิงอวี้ตึง

เครียด จึงหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ

“จุดจบของเจ้าก็ไม่ได้ดีไปกว่าพวกเขาเท่าไหร่นักหรอก”

“แล้วไทเฮาเล่าเพคะ? ไทเฮาจะทรงมีจุดจบที่ดีกว่าหม่อมฉันสัก

เพียงใดกัน หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์บีบบังคับพระอัยยิการ

ของฝ่าบาทจนถึงแก่ความตาย ทั้งยังทำให้เซียงหนานกลับกลายเป็น

เช่นนั้นอีก แล้วทรงคิดว่าฮ่องเต้จะทรงปฏิบัติกับพระองค์อย่างไรเพ

คะ?”

“ความสัมพันธ์ฉันท์แม่ลูกก็ย ่าแย่พออยู่แล้วเมื่อผนวกรวมกับ

เรื่องนี้เข้าไปอีก เห็นทีว่าระหว่างแม่ลูกคงเดินมาถึงทางตันเป็นแน่

นี่นะหรือคือผลลัพธ์ที่ไทเฮาทรงต้องการ?”

มู่หรงกวานเย่ว์ได้ยินดังนั้นก็ถึงหน้าเปลี่ยนสี

“หุบ