ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 712 พาเซียงหนานไปจากที่นี่

ตอนที่ 712 พาเซียงหนานไปจากที่นี่

“อีกเดี๋ยวก็จะไป ที่นี่สำหรับเซียงหนานแล้วเป็นดั่งฝันร้าย ข้าจะ

พาเซียงหนานไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด อวี้จื้อ ที่ข้ามาก็เพื่อบอกลาเจ้า

ขอโทษด้วย”

น ้าเสียงของจูจิ่นเจือเอาไว้ด้วยความรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เขา

รู้สึกผิดต่อหลิงอวี้จื้อจากใจจริง ก่อนหน้านี้เขาเองที่เป็นฝ่ายขีดเส้น

แบ่งระหว่างตนเองกับหลิงอวี้จื้ออย่างชัดเจน ทว่าตอนนี้หลิงอวี้จื้

อกลับยังช่วยชีวิตมู่หรงเซียงหนานโดยไม่สนใจความเป็นความตาย

ของตนเองด้วยซ ้า

“น่าเสียดายที่ข้ามาช้าไป เพราะยามที่ข้าเข้าถึงตัวเซียงหนานนั้น

นางก็กลับกลายเป็นเช่นนั้นไปเสียแล้ว อาจิ่น บาดแผลทางกายของ

นางไม่หนักหนาเท่าไหร่ จะมีก็แต่บาดแผลทางใจเท่านั้นที่หนัก

หนาสาหัสสำหรับเซียงหนานยิ่งนัก”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าจูจิ่นจะเข้าใจความหมายของนางหรือไม่ ดังนั้น

จึงเปลี่ยนรูปแบบวิธีการอธิบาย เอ่ยต่อไปว่า

“เซียงหนานอายุยังน้อย ดังนั้นจิตใจจึงยังแบกรับอะไรไม่ได้มาก

การที่จู่ๆ นางไม่พูดไม่จาก็แสดงว่าได้รับการกระทบเทือนทางใจ

ซึ่งอาจต้องใช้เวลาในการรักษายาวนาน เจ้าจะต้องเตรียมใจให้

พร้อม”

มู่หรงเซียงหนานได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจแสน

สาหัส บาดแผลที่เป็นดั่งเงามืดในใจทำให้มิอาจเรียกคืนนางคนเดิน

กลับมาได้ สิ่งเดียวที่ทำได้นั่นก็คือลดทอนความเจ็บปวดของนางให้

ได้มากที่สุด ภายหน้ามู่หรงเซียงหนานจะเป็นเช่นไร หลิงอวี้จื้อจื้อมิ

กล้าคาดเดา แต่สิ่งที่นางแน่ใจนั่นก็คือมู่หรงเซียงหนานที่สดใสร่า

เริงคนก่อนอาจไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

“ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนางเอง อวี้จื้อ ข้าตั้งใจจะไม่พานางกลับเมือง

หลวง ต่อนี้สถานการณ์เมืองหลวงเต็มไปด้วยความวุ่นวายมีแต่ศึก

สงคราม ข้าตั้งใจจะพานางไปพำนักอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่โอบล้อม

ด้วยขุนเขาสายน ้า จะได้เป็นผลดีในการรักษาอาการของนางด้วย”

“เมื่อบิดาไม่อยู่แล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องกลับจวนมู่หรงอีก

ต่อไป”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า

“เช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน ถึงตอนนั้นเมืองหลวงอาจจะวุ่นวาย เจ้า

จงอาศัยโอกาสนี้พาเซียงหนานไปจากที่นั่นก็ดี เซียงหนานจะได้รับ

ความกระเทือนไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อต้องไป เช่นนั้นก็ออกเดินทาง

เร็วสักหน่อยเถอะ”

จู่จิ่นมองมายังหลิงอวี้จื้อด้วยสายตาเป็นห่วง

“แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป อวี้จื้อ ขอโทษด้วย ตอนนี้

ข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้เลย”

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าไม่เป็นไร”

หลิงอวี้จื้อยิ้มออกมาด้วยท่าทีสบายๆ ทั้งยังเอื้อมมือตบไหล่จู่จิ่น

เบาๆ

“ต่อไปหากว่ามีโอกาส ไม่แน่ว่าข้าอาจจะไปเยี่ยมเจ้า”

ทันใดนั้นจูจิ่นก็เขยิบเข้ามาใกล้ กระซิบบอกกล่าวเรื่องราวของ

ไป๋อู่ที่ข้างหูหลิงอวี้จื้อ

เมื่อได้รู้ว่าเป็นไป๋อู่นั่นเองที่บอกที่ร่องรอยพวกของนางให้จูจิ่น

ได้รับรู้ หลิงอวี้จื้อก็ตกตะลึงไม่น้อย งงงวยอยู่ตั้งนานที่แท้ก็ไป๋อู่

นี่เองที่เป็นคนบอก เรื่องราวในโลกในนี้ช่างพลิกผันเกินกว่าที่

มนุษย์จินตนาการเอาไว้เสียอีก

หลิงอวี้จื้อพยักหน้าน้อยๆ เพื่อแสดงว่าตนเองรับรู้แล้ว จูจิ่นเองก็

ไม่พูดมากอีกต่อไป เดิมทีเขามาเพื่อบอกลาหลิงอวี้จื้อเท่านั้น

จูจิ่นชันกายลุกขึ้น หลิงอวี้จื้อจึงเดินไปส่งเขาที่หน้าประตู

“ข้าคงไปส่งพวกเจ้าไม่ได้ พวกเจ้าต้องระวังตัว นำเงินติดตัวไป

ด้วยมากหน่อยละ อย่างไรเสียสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือเงิน เจ้าเอาไปมาก

หน่อย ไม่ต้องเกรงใจ ชีวิตในภายหน้าหากไม่มีเงินอะไรจะลำบาก”

“ข้าเตรียมการเอาไว้แล้ว อวี้จื้อ เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ”

“ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ไทเฮาคงไม่ฆ่าข้าตอนนี้แน่ เจ้าไม่ต้อง

เป็นห่วงเรื่องเหล่านี้นะ”

จูจิ่นไม่ได้กล่าวอะไรอีกต่อไป บัดนี้เขาและหลิงอวี้จื้อมิอาจเป็น

เฉกเช่นที่ในอดีตได้อีกต่อไป เมื่อห่างเหินแล้วกไม่มีทางคุ้นเคยได้

อีก

หลิงอวี้จื้อยืนพิงหน้าประตู มองดูแผ่นหลังของจูจิ่นที่หายลับไป

จากทางเดิน พวกเขาไปแล้ว นางก็หมดห่วงไปอีกเรื่อง คนที่นาง

เป็นห่วงก็คือที่สุดก็คือมู่หรงเซียงหนาน หวังว่าต่อไปนางจะค่อยๆ

ฟื้นความทรงจำกลับมาได้

หลังจากที่จูจิ่นและมู่หรงเซียงหนานเดินทางจากไป มู่หรงกวาน

เย่ว์ก็เตรียมที่จะพาหลิงอวี้จื้อไปจากฮุ่ยโจว เดิมทีแผนการของนาง

คือให้หลิงอวี้จื้อเขียนจดหมายสักฉบับถึงเซียวเหยี่ยว ล่อให้เซียวเห

ยี่ยนมาที่นี่

แต่บัดนี้เห็นทีว่าหลิงอวี้จื้อคงจะไม่มีทางยอมเขียนจดหมายเป็น

แน่ มู่หรงกวานเย่ว์จึงเปลี่ยนความคิด นางจะพาหลิงอวื้จื้อไปที่ค่าย

ทหาร ใช้หลิงอวี้จื้อเป็นเกราะกำบัง นางไม่เชื่อหรอกว่าเซียวเหยี่ยน

จะกล้าบุกเข้ามาโจมตี แต่หากเขาเข้ามาโจมตี คนที่จะตายคนแรก

นั่นก็คือหลิงอวี้จื้อ