ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 692 นางจิตป่วยไปแล้วหรือ

คิดถึงตรงนี้ จู่ ๆ จูจิ่นก็คุกเข่าลง

“ไทเฮา เซียงหนานยังเป็นเด็กน้อย ขอร้องไทเฮาอย่าทำให้เขา

เดือดร้อนเลย ข้ากับหลิงอวี้จื้อรวมถึงเซียวเหยี่ยนตัดขาดกันอย่าง

ชัดเจนแล้ว ต่อไปไม่มีทางติดต่อกับพวกเขาอีกแล้ว วันนี้ข้าไม่มีคำ

ขอร้องอื่นใด ขอเพียงได้อยู่กับเซียงหนานจนเขาเติบโต เขาเป็น

เลือดเนื้อเชื้อไขของนี่อวิ๋นเพียงหนึ่งเดียว ไทเฮาได้โปรดสงเคราะห์

ด้วยเถิดเพคะ”

“จูจิ่น นี่เจ้าทำอะไร”

มู่หรงกวานเย่ว์ขมวดคิ้ว

“เราแค่อยากดูแลเซียงหนานเองเท่านั้น เหตุใดเจ้าต้องมีปฏิกิริยา

ใหญ่โตเพียงนี้ ไม่ว่าเซียงหนานจะถูกเลี้ยงดูที่ใด เขาก็เป็นลูกชาย

เจ้าอยู่วันยังค ่า”

“เซียงหนานยังเล็กอยู่เลย”

จูจิ่นแทบจะน ้าตาร่วง และแน่ใจในจุดประสงค์ของมู่หรงกวาน

เย่ว์มากขึ้น

“ถึงแม้เขาจะเพิ่งเกิด เราก็จะดูแลเขาอย่างดี อาจิ่น เจ้าออกไป

ก่อนเถิด เซียงหนานสบายดี หากไม่มีธุระก็ไม่ต้องมาที่วังฉางเล่อกง

อีก อีกสักพักเราจะให้เจ้าได้พบเซียงหนาน”

“ไทเฮา…”

จูจิ่นยังอยากขอร้องมู่หรงกวานเย่ว์ เพียงแต่มู่หรงกวานเย่ว์โบก

มือเสียแล้ว ไม่นานก็มีคนมาดึงตัวจูจิ่นออกไป จูจิ่นจึงถูกบังคับให้

ออกไปเช่นนั้น

เพียงแต่นางไม่ได้ออกจากวัง แต่มุ่งหน้าไปที่วังกานเฉวียนกง

ตอนนี้ทำได้เพียงขอร้องเฉินมั่วฉือแล้ว

ในที่สุดหลิงอวี้จื้อก็จัดการบัญชีทั้งหมดของจวนเซียวอ๋องเสร็จ

เธอวางบัญชีเล่มสุดท้ายลง ถอนหายใจยาว ๆ ไม่ง่ายเลย ในที่สุดก็

คิดทุกอย่างออกมาเรียบร้อยแล้ว

เพิ่งจะดื่มชาน ้าผึ้งส้มโอไปด้วยถ้วยเดียว มั่วชิงก็เดินเข้ามา ถือ

จดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้หลิงอวี้จื้อ

“พระชายา จดหมายของท่านเพคะ”

“ใครเขียนมาหรือ”

“มิได้ลงชื่อ เด็กน้อยคนหนึ่งส่งมาให้เพคะ”

บนซองจดหมายไม่ลงชื่อจริง ๆ หลิงอวี้จื้อฉีกเปิดอย่างสงสัย

เดิมยังยิ้มร่าเริงอยู่ เมื่ออ่านเนื้อหาในจดหมายแล้ว รอยยิ้มบน

ใบหน้าของหลิงอวี้จื้อก็ค่อย ๆ เลือนหาย สุดท้ายสีหน้าก็ดูไม่ได้ ตบ

จดหมายลงบนโต๊ะ ก่นด่าหนึ่งประโยค

“ทุเรศ นี่มันบ้าแท้ ๆ”

มั่วชิงเห็นท่าทางของหลิงอวี้จื้อก็เดาออกแล้วว่าในจดหมายต้อง

พูดเรื่องอะไรไม่ดีแน่นอน มิเช่นนั้นหลิงอวี้จื้อคงไม่เอ่ยปากด่าคน

หลิงอวี้จื้อสูดหายใจเข้าลึก พูดต่อว่า

“จดหมายนี้มู่หรงกวานเย่ว์เป็นคนเขียน นางเอาเซียงหนานไป”

“พระชายาหมายถึงมู่หรงเซียงหนานหรือเพคะ”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า

“ใช่มู่หรงเซียงหนาน ลูกชายของนี่อวิ๋น นางบอกว่าหากอยาก

รักษาชีวิตของเซียงหนานกับอาจิ่นไว้ก็เอาแผนที่กองทัพของอาเห

ยี่ยนมาแลก เจ้าว่านางบ้าไปแล้วหรือไม่ เซียงหนานเป็นหลานชาย

แท้ ๆ ของนาง และยังเป็นทายาทหนึ่งเดียวของตระกูลมู่หรง นาง

เอาหลานชายแท้ ๆ ของตนเองมาขู่ข้า นางจิตป่วยไปแล้วหรือ”

มั่วชิงตระหนักดีถึงมิตรภาพระหว่างหลิงอวี้จื้อกับมู่หรงนี่อวิ๋น

มู่หรงนี่อวิ๋นตายเพื่อหลิงอวี้จื้อ ในใจหลิงอวี้จื้อ มู่หรงนี่อวิ๋นเป็น

คนที่อยู่ตำแหน่งพิเศษ มู่หรงเซียงหนานเป็นลูกชายคนเดียวของมู่

หรงนี่อวิ๋น หลิงอวี้จื้อจะไม่ยุ่งไม่ได้

“พระชายา ไทเฮาไม่ใช่คนที่ไม่เป็นห่วงครอบครัวทางมารดา

ของตนเอง มู่หรงหงรักใคร่เอ็นดูหลานขนาดนี้ ไทเฮาจะลงมือลง

ได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าใช้เรื่องนี้เพื่อหยั่งเชิงพระชายา พระชายา

อย่าหลงกลนะเพคะ”

หลิงอวี้จื้อเงียบ แผนที่กองทัพเป็นของสำคัญอย่างยิ่ง หากสิ่งนี้

ตกอยู่ในมือของมู่หรงกวานเยาว์แล้วผลที่ตามมาไม่อยากจะนึกถึง

มู่หรงเซียงหนานเป็นหลานชายแท้ ๆ ของมู่หรงกวานเย่ว์ นางไม่

เชื่อว่ามู่หรงกวานเย่ว์จะลงมือกับมู่หรงเซียงหนานจริง ๆ

เมื่อใดที่ลงมือแล้ว ตระกูลมู่หรงจะไม่ให้อภัยนาง เฉินมั่วฉือก็

จะไม่ให้อภัยนาง ก่อนหน้านี้หลิงอวี้จื้อมองเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง ว่า

เฉินมั่วฉือรักใคร่เอ็นดูมู่หรงเซียงหนานมาก นางจะต้องจ่ายมาก

เกินไปสำหรับการกระทำเช่นนี้ เธอพนันได้เลยว่ามู่หรงกวานเย่ว์ไม่

กล้า

คิดเช่นนี้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ตัดสินใจว่าจะไม่สนจดหมายฉบับนี้

เธอสั่งการให้มั่วชิงไปตรวจสอบเรื่องนี้ อยากดูว่าตอนนี้มู่หรงเซียง

หนานอยู่ที่ใด สุดท้ายรู้มาว่ามู่หรงเซียงหนานถูกมู่หรงกวานเย่ว์รับ

ตัวเข้าวังไป มิหนำซ ้ายังอยู่ที่นั่นมาระยะหนึ่งแล้ว

เธอก็เริ่มมีความกังวล ว่ามู่หรงกวานเย่ว์กักขังมู่หรงเซียงหนาน

ไว้ข้างกายตนเองจริง ๆ