ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 683 ไม่ใช่หรูเยียนคนก่อนแล้ว

ตอนที่ 683 ไม่ใช่หรูเยียนคนก่อนแล้ว

ตอนที่หลิงอวี้จื้อตื่นขึ้นมา เซียวเหยี่ยนยังคงหลับสนิท

หลิงอวี้จื้อลุกออกจากเตียงอย่างเบามือเบาเท้า ห่มผ้าให้เซียวเหยี่ยน

จากนั้นก็ออกไปจากห้อง

เธอเพิ่งจะกลับมา ยังอยากดูจวนเซียวอ๋องนี้ให้เต็มตา ยังมีหรู

เยียนอีก กลับมาแล้วมั่วแต่วุ่นอยู่กับการดูแลเซียวเหยี่ยน ยังไม่ทัน

ได้รำลึกความหลังกับหรูเยียนจริง ๆ จัง ๆ

เทียบกับห้าปีที่แล้ว หรูเยียนในตอนนี้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก ดูแล้ว

นิ่งสุขุมกว่าเดิม เรื่องงานบ้านงานเรือนในจวนเซียวอ๋องนางล้วน

จัดการทั้งสิ้น ในจวนตอนนี้นางเป็นคนมีตำแหน่งระดับหนึ่ง คนใช้

ในจวนอ๋องเห็นหรูเยียนต่างก็เรียกนางด้วยความเคารพว่าแม่นาง ดู

เหมือนว่านางจะเป็นนายหญิงของจวนเซียวอ๋องไปครึ่งตัวแล้ว

สำหรับหลิงอวี้จื้อแล้วเพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน ด้วยเหตุนี้

เมื่อเห็นหรูเยียนก็ไม่ได้รู้สึกว่าไม่ได้เจอกันนาน เพียงแต่รู้สึกทอด

ถอนใจกับความเปลี่ยนแปลงของหรูเยียน แต่งตัวประณีตขึ้นทุกวัน

ดูไม่ออกแม้แต่น้อยว่านางเป็นสาวใช้คนหนึ่ง

“หรูเยียน”

หลิงอวี้จื้อเรียกด้วยน ้าเสียงอ่อนหวาน กับหลิงอวี้จื้อที่เป็นคน

แปลกหน้า ปฏิกิริยาของหรูเยียนไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย นางเดินเข้า

มา และยังคงคลางแคลงใจ

“เจ้าเป็นพระชายาจริง ๆ หรือ”

“เจ้าว่าอย่างไรล่ะ”

หลิงอวี้จื้อยิ้มตาหยี

“หรูเยียน ตอนนี้เจ้ามีความสามารถมากขึ้นทุกวัน จวนเซียวอ๋อง

นี้เจ้าจัดการดูแลเป็นอย่างดี ห้าปีมานี้ต้องขอบคุณเจ้าที่ดูแลจวน

เซียวอ๋อง ข้ายังต้องพูดขอบคุณเจ้าสักคำด้วยซ ้า”

ที่จริงหลิงอวี้จื้อพูดชมหรูเยียน แต่คำพูดเหล่านี้กลับทำให้หรู

เยียนไม่ค่อยสบายใจ ห้าปีมานี้ นางมองจวนเซียวอ๋องเป็นบ้านของ

ตนเอง และชินกับชีวิตเช่นนี้แล้ว

นางอยู่ที่จวนเซียวอ๋องไม่จำเป็นต้องบริการใคร จัดการดูแลเรื่อง

ต่าง ๆ ในจวนเซียวอ๋อง เซียวเหยี่ยนก็ปฏิบัติกับนางเป็นพิเศษ มี

หลายครั้ง นางถึงกับรู้สึกว่าตนเองนี่แหละเป็นนายหญิงของจวน

เซียวอ๋อง

ด้วยเหตุนี้เมื่อได้ยินว่าเซียวเหยี่ยนพาหลิงอวี้จื้อที่ฟื้นคืนชีพ

กลับมา ที่จริงนางจึงไม่ค่อยดีใจ ผู้หญิงตรงหน้านี้เห็นได้ชัดว่า

แปลกหน้ามาก เมื่อใดที่เธอกลับมา นางก็จะไม่ได้เป็นอะไรสัก

อย่าง

ห้าปีผ่านไปแล้ว หรูเยียนไม่ใช่หรูเยียนคนก่อนอีกแล้ว

หลิงอวี้จื้อยังคงดื่มด ่ากับความสุข มิได้รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง

เหล่านี้เลย

“พระชายาพูดเกินไปแล้วเพคะ นี่เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำอยู่แล้ว”

เทียบกับความดีใจของหลิงอวี้จื้อ ท่าทีของหรูเยียนค่อนข้างเย็น

ชา หลิงอวี้จื้อเพียงแต่คิดว่าตนเองอยู่ในร่างใหม่ แถมไม่ได้เจอกัน

นาน ดังนั้นหรูเยียนจึงปฏิบัติเหมือนคนแปลกหน้าเช่นนี้ มิได้ใส่ใจ

เรื่องความผิดปกติของหรูเยียน ในเมื่อเธอมิได้มีประสบการณ์ห้าปี

ด้วย

“หรูเยียน เจ้าพูดจาเกรงใจเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด ไม่รู้จักข้าแล้วจริง

ๆ หรือ”

“บ่าว…บ่าวมิได้มีเจตนาเช่นนั้นเพคะ”

หรูเยียนดูเหมือนไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี จึงหลบตาลง ปิดบัง

อารมณ์ที่แสดงผ่านทางแววตา นางเพียงแต่รู้สึกว่าจวนเซียวอ๋องไม่

ต้องการหลิงอวี้จื้อแล้ว รู้สึกว่าเธอไม่ควรกลับมาอีก ความคิดเช่นนี้

แม้แต่ตัวนางเองยังตกใจ

นางไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองถึงได้เกิดความคิดเช่นนี้ได้ รู้ดีว่าหลิ

งอวี้จื้อเป็นคนที่นางอยากภักดีไปตลอดชีวิต แต่นางควบคุม

ความคิดในสมองไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ในเวลาเพียงสั้น ๆ จึงไม่รู้ว่าควร

จะเผชิญหน้ากับหลิงอวี้จื้อที่จู่ ๆ โผล่ออกมาได้อย่างไร

“ตอนแรกที่ข้ากลายเป็นเจียงอวี้ ตัวข้าเองก็ไม่ชิน เห็นนาน ๆ เข้า

ก็เริ่มยอมรับได้ เจ้าก็เช่นกัน เห็นกันอีกไม่กี่ครั้งก็คงจะชินแล้ว”

หลิงอวี้จื้ออารมณ์ดี ยื่นมือออกไปตบไหล่หรูเยียนเบา ๆ

“เจ้าไปทำธุระเถิด ข้าจะไปดูรอบ ๆ สักหน่อย”

“เพคะ พระชายา”

หรูเยียนขานรับ ออกไปด้วยความโล่งใจ นางยังต้องการคิดให้ดี

อีกสักหน่อย เมื่อก่อนหลิงอวี้จื้อปฏิบัติกับนางอย่างดี นางไม่

สามารถมีความคิดที่ไม่ควรคิดได้ ทุกอย่างนี้ควรกลับไปเป็นปกติ

แล้ว

หรูเยียนคอยย ้าเตือนกับตนเอง แต่กลับไม่สามารถผลักความคิด