ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 675 เจ้าจะเรียกข้าว่าพี่สาวอีกครั้งจะได้ไหม

ตอนที่ 675 เจ้าจะเรียกข้าว่าพี่สาวอีกครั้งจะได้ไหม

“ยื่นมือมา”

เจียงสือรู้ดีว่าเวลาของตนเหลืออยู่ไม่มากแล้ว หลังจากเอ่ยจบ

นางก็พยายามฝืนบังคับร่างกายให้ลุกขึ้นนั่ง

ทว่ามั่วชิงกลับไม่ขยับเขยื้อน เห็นได้ชัดว่านางยังคงไม่เชื่อใจ

เจียงสือ ตรงกันข้ามหลิงอวี้จื้อต่างหากที่เชื่อว่าเจียงสือตั้งใจจะ

ช่วยชีวิตมั่วชิงจริงๆ ดังนั้นนางจึงเอ่ยปากว่า

“มั่วชิง ยื่นมือออกมาเถอะ”

“พระชายา นี่…”

“เจ้าเคยรับปากข้า ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

ในเมื่อหลิงอวี้จื้อเอ่ยปาก มั่วชิงจึงไม่อาจไม่ทำตาม

มั่วชิงเมื่อเห็นว่าเจียงสือคงไม่รอดแน่แล้ว นางถึงกับบอกไม่ถูก

แม้กระทั่งในความฝันนางยังต้องการเอาชีวิตเจียงสือ แต่นึกไม่ถึง

เลยว่าสุดท้ายในช่วงเวลาคับขันกลับเป็นเจียงสือที่ยื่นมือเข้า

ช่วยเหลือนาง มั่วชิงชั่งใจอยู่นานกว่าที่จะยื่นมือออกไปตรงหน้า

เจียงสือ ด้วยสีหน้าบึ้งตึง

เจียงสือใช้มีดกรีดปลายนิ้วของตนเอง จากนั้นนางก็เอื้อมหยิบ

ขวดยาสีดำออกมาเสื้อด้านในแล้วคว้าเอายาเม็ดสีดำสนิทใส่ปาก

ตนเอง

เจียงสือจับมือของมั่วชิงเอาไว้แล้วใช้มีดกีรดปลายนิ้วของมั่วชิง

ประกบปลายนิ้วที่ถูกกรีดของตนเองและมั่วชิงเข้าด้วยกัน ใบหน้า

ของเจียงสือซีดขาวลงเรื่อยๆ แม้สีหน้าเจียงสือจะเหยเกอันเนื่องจาก

ความเจ็บปวดทว่านางก็พยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้อย่างเต็มที่

มั่วชิงรู้สึกเพียงว่ามีอะไรบางอย่างกำลังไหลเวียนอยู่ในร่างกาย

ของตนอย่างรวดเร็ว ซึ่งมีจุดเริ่มต้นจากปลายนิ้วมือ ความรู้สึกเช่นนี้

ทำให้นางไม่สบายตัวอย่างมาก มั่วชิงในตอนนี้จึงเริ่มหน้านิ่วคิ้ว

ขมวด

ทางด้านของหลิงอวี้จื้อก็ค่อยๆ ประคองเซียวเหยี่ยนให้นั่งลง

เสียก่อน มองจากมุมของนางในตอนนี้มองไม่เห็นอะไรนอกเสียจา

สีหน้าท่าทางของคนทั้งสองมิสู้ดีทั้งคู่ หลิงอวี้จื้อดึงเศษ

ชายกระโปรงของตนเองพันแผลห้ามเลือดให้กับเซียวเหยี่ยนเอาไว้

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ในร่างของมั่วชิงไม่มีกูพิษช่อนไชอยู่ภายใน

อีกแล้ว เจียงสือเองก็ผละนิ้วออกมา นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นดูคล้าย

กับว่าไม่มีแม้เรี่ยวแรงที่จะขยับเขยื้อนกายอีกต่อไปแล้ว

มั่วชิงรู้ดีว่าเจียงสือช่วยชีวิตตนเอง นางทอดมองไปยังเจียงสื

อด้วยแววตาสับสน

“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า หากมิใช่เพราะอวี้เอ๋อร์ ข้าก็ยังคง

จะฆ่าเจ้าอยู่ดี ข้ารู้ว่าเจ้าจงรักภักดีต่ออวี้เอ๋อร์ เช่นนั้นก็ขอให้เจ้า

จงรักภักดีตลอดไป”

“นางมิใช่เจียงอวี้ นางคือนายหญิงของข้า”

เจียงสือพยายามหยักยิ้มบางเบา

“ไม่ว่าภายในของนางจะเป็นใคร แต่ร่างกายเป็นของอวี้เอ๋อร์

เช่นนั้นนางก็คืออวี้เอ๋อร์ อวี้เอ๋อร์ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปแทนข้า มั่วชิง

เจ้าต้องการแก้แค้นแทนคนในครอบครัวมาตลอด ใช่ ข้ายอมรับว่า

ข้าสังหารพวกเขา แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เจ้าไม่เคยรู้ ครึ่งปีก่อนมิใช่ข้า

ลักพาตัวเจ้าออกมา แต่เป็นพวกเขาต่างหากที่ต้องการขายเจ้า คน

ของข้าได้เจ้ามาโดยบังเอิญ หากไม่มีสำนักอู่จี๋ เจ้าคงถูกขายให้กับ

หอนางโลมไปตั้งนานแล้ว แล้วเจ้าคิดว่าชีวิตที่นั่นจะดีกว่านี้อย่าง

นั้นหรือ?”

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

มั่วชิงแทบไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่เจียงสือพูด

“ถึงตอนนี้แล้วข้าจะโกหกเจ้าอีกทำไมกัน ครอบครัวของเจ้า

ทอดทิ้งเจ้าก่อน เป็นข้าที่ช่วยเจ้าขึ้นมาจากขุมนรก ถ่ายทอดวิชา

อบรมสั่งสอนเจ้าเป็นอย่างดี แต่เจ้ากลับจะไปจากข้า แล้วเจ้าจะให้

ข้าทานทนได้อย่างไรกัน”

“ข้า เจียงสือ ก่อกรรมทำเข็ญมาชั่วชีวิต และเข้มงวดกับพวกเจ้า

มาโดยตลอด แต่พวกเจ้าล้วนเป็นเด็กหญิงกำพร้าที่ถูกครอบครัว

ทอดทิ้ง ข้ามิได้แย่งชิงลูกของใครมา แต่พวกเจ้าแต่ละคนกลับละทิ้ง

ข้า คิดแต่จะกลับไปหาครอบครัว สิ่งเดียวที่พวกเจ้าคิดนั่นก็คือยัง

คะนึงหาคนที่เคยทอดทิ้งพวกเจ้าเหล่านั้น ถึงขนาดแอบลักลอบ

กลับไปหาพวกมัน”

เจียงสือกล่าวไปก็ไอออกมาพร้อมกับกระอักเลือด ซึ่งเลือดนั้น

กลายเป็นเลือดสีดำไปเสียแล้วและที่ผิวหนังของเจียงสือก็ปรากฎกู่

พิษวิ่งพล่านไปทั่ว

ทว่าเจียงสือมิได้หันมองไปยังมั่วชิงอีก นางกลับหันมองไป

ยังหลิงอวี้จื้อแทน

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าจะเรียกข้าว่าพี่อีกสักครั้งได้หรือไม่?”

“พี่ ขอบคุณท่านมาก”

บุญคุณความแค้นที่ผ่านมา หลิงอวี้จื้อจะไม่เอ่ยถึงมันอีก เสียงที่

เอ่ยขอบคุณออกไปในครั้งนี้มาจากหัวใจ หากไม่มีเจียงสือ พวกนาง

ทุกคนก็คงต้องตายกันหมด ยากเย็นนักกว่าที่นางจะได้กลับมาพบ

กับเซียวเหยี่ยนอีกครั้ง นางไม่อยากพรากจากเขาอีก