ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 673 ร่วมเป็นร่วมตาย

ตอนที่ 673 ร่วมเป็นร่วมตาย

เงาดำวูบผ่านเข้ามากำบังที่ด้านหน้าเซียวเหยี่ยนและหลิงอวี้จื้อ

หลิงอวี้จื้อประคองเซียวเหยี่ยนถอยร่นไปด้านหลัง ถึงมองเห็นได้

ชัดเจนว่าเงาดำนั้นที่แท้แล้วคือเจียงสือนั่นเอง

ใครมาช่วยเหลือพวกนางหลิงอวี้จื้อก็ไม่แปลกใจ ยกเว้นเพียงแต่

เจียงสือ นางออกหน้าช่วยพวกเราทำไมกัน หรือว่าตนเองเห็นผี

กลางๆ วันแสกๆ เสียแล้ว

เจียงสือมิได้อธิบายใดๆ ก็ตรงเข้าต่อสู้กับคนชุดดำเหล่านั้นทันที

ด้วยวรยุทธ์ของเจียงสือ คนชุดดำเหล่านั้นจึงหาใช่คู่ต่อสู้ของนางไม่

ไม่นานเจียงสือก็จัดการเด็ดหัวคนชุดดำเหล่านั้นจนหมด ส่วนตัว

นางเองก็บาดเจ็บเล็กน้อย กระบี่ในมือของเจียงสือยังมีเลือดหยดลง

มา นางหมุนกายกลับหลังหันถือกระบี่เดินเข้ามาหาหลิงอวี้จื้อและ

เซียวเหยี่ยน

หลิงอวี้จื้อตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย เมื่อครู่นางหลงคิดไปได้

อย่างไรว่าเจียงสือจะมาช่วยเหลือนางและเซียวเหยี่ยนกัน? เกิดว่า

เจียงสือฆ่าคนพวกนั้นเสียก่อนแล้วค่อยหันมาฆ่านางและเซียวเห

ยี่ยนเล่า

มิเท่ากับหนีเสือปะจระเข้หรอกหรือ

แขนข้างหนึ่งของเซียวเหยี่ยนมีเลือดไหลออกมาจนโชกชุ่มกว่า

ครึ่งแขน แต่เขาก็ยังจับมือหลิงอวี้จื้อเอาไว้แน่นไม่ปล่อย เพราะ

ตรงกันข้ามเซียวเหยี่ยนในตอนนี้กับสุขุมและสงบนิ่งยิ่งนัก

“เจียงสือ บุญคุณความความแค้นระหว่างข้าและเจ้า ให้ข้าและ

เจ้าเป็นผู้สะสาง ปล่อยอวี้จื้อไป อย่างไรเสียตอนนี้นางก็อยู่ในร่าง

ของเจียงอวี้ นางกำลังมีชีวิตอยู่ต่อไปแทนเจียงอวี้”

“หากเจ้าจะฆ่าเขาก็ต้องฆ่าข้าก่อน”

หลิงอวี้จื้อกางแขนทั้งสองข้างยืนขวางหน้าเซียวเหยี่ยนเอาไว้

“อย่าดื้อ อวี้จื้อ”

เซียวเหยี่ยนเอื้อมมือออกมาดึงอวี้จื้อออกไป

“เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“แต่เจ้าเองก็เคยรับปากข้าเอาไว้ ว่าเจ้าเองก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ถ้า

หากว่าพวกเราถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าต้องตาย เช่นนั้นพวกเราก็ตาย

ด้วยกัน ไม่ว่าจะอย่างไร ช้าก็จะไม่พรากจากเจ้าอีกแล้ว”

หลิวอวี้จื้อน ้าเสียงแน่วแน่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเจียงสือแม้แต่น้อย

“หากเจ้าจะฆ่าก็ฆ่าข้าไปด้วยเสียเลย ข้าจะไม่พรากจากอาเหยี่ยน

เด็ดขาด”

ในที่สุดเจียงอวี้ก็หยุดฝีเท้า นางหยุดยืนที่เบื้องหน้าของคนทั้ง

สอง แล้วยิ้มเยาะ

“เซียวเหยี่ยน เจ้าเองก็มีวันนี้เช่นกัน”

“ปล่อยอวี้จื้อไป”

เซียวเหยี่ยนยังคงยืนยันประโยคเดิม เขาไม่มีวันขอร้องให้

เจียงสือไว้ชีวิตตน แต่เขาไม่ต้องการให้หลิงอวี้จื้อต้องมาตายอยู่ที่นี่

พร้อมกันกับเขาด้วย

“เจ้าคงคาดไม่ถึงสินะว่า วันใดวันหนึ่งเจ้าจะต้องตกอยู่ในเงื้อมือ

ของข้า เซียวเหยี่ยน ข้ารอวันนี้มานานแล้ว”

เจียงสือตวัดกระบี่ขึ้นชี้มายังเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อเองก็ไม่ยอม

ที่จะเอาหลบหลีกอยู่ด้านหลังเซี่ยวเหยี่ยนอีกต่อไปแล้ว นางจับมือ

เซียวเหยี่ยนเอาไว้แน่น คราวนี้นางเองก็จะไม่ขอร้องเจียงสืออีก

เพราะนางรู้ดีว่าเจียงสือเคียดแค้นเซียวเหยี่ยนมากเพียงใด นางย่อม

ไม่ยอมปล่อยโอกาสอันหายากยิ่งเช่นนี้ไปเป็นแน่

หลิงอวี้จื้อสงบสติอารมณ์ลง

“ข้ากับอาเหยี่ยนจะตายด้วยกัน หลังจากข้าตายแล้ว ท่านสามารถ

นำศพของเจียงอวี้กลับไป”

“อวี้จื้อ เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร”

เซียวเหยี่ยนได้ยินวาจาร้องขอความตายของหลิงอวี้จื้อแล้วก็

แสดงอาการไม่สบอารมณ์เล็กน้อย

หลิงอวี้จื้อส่งยิ้มสดใสให้กับเซียวเหยี่ยน

“หากได้ตายพร้อมกันกับเจ้า ข้าตายไม่เสียดาย อาเหยี่ยน เจ้าเคย

รับปากข้าเอาไว้ ว่าเราสองคนจะไม่แยกจากกันอีก เช่นนั้นพวกเราก็

ตายพร้อมกันเถอะ”

เซียวเหยี่ยนกุมมือหลิงอวี้จื้อแน่น ในเวลาเช่นนี้เขาไม่รู้เลยว่า

ควรจะกล่าวอะไรออกมา เพราะดูเหมือนไม่ว่าเขาเอ่ยอะไรไปก็

กลับกลายเป็นส่วนเกินไปเสียหมด

วินาทีนั้นหลิงอวี้จื้อหลงคิดไปว่านางและเซียวเหยี่ยนต้องตาย

แน่นอนแล้ว ใครจะคาดคิดว่าเจียงสือกลับชักกระบี่กลับ เมื่อเห็น

การกระทำของเจียงสือ หลิงอวี้จื้อก็ถึงกับอึ้งอยู่เป็นนาน งงงวย

เหลือเกินกับเจตนาของเจียงสือ

“พวกเจ้าไปซะ”

เจียงสือมิได้อธิบายอะไรมากมาย นางเก็บกระบี่และเตรียมที่จะ

เดินจากไป

เซียวเหยี่ยนเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเจียงสือถึงได้ยอมปล่อย

พวกเขาไปในเวลาเช่นนี้ เซียวเหยี่ยนหันมองหลิงอวี้จื้อที่อยู่ข้างกาย

ก็เริ่มที่จะเข้าใจเจตนาของเจียงสือขึ้นมาบ้าง เจียงสือรักน้องสาวคน

นี้มากเพียงใด วันนี้เขาได้เห็นแจ่มแจ้งด้วยตาตัวเองแล้ว ครั้งนี้

เจียงสือยอมปล่อยพวกเขาไป ก็เพราะเจียงอวี้

“ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องอื่น แต่ครั้งนี้ต้องขอบคุณท่าน”

หลิงอวี้จื้อตะโกนไล่หลังเจียงสือไป

เจียงสือชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ขณะที่นางเตรียมก้าวออกไปนั่นเอง

ทันใดนั้นก็มีคนชุดดำอีกสิบกว่าคนปรากฎตัวขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อเห็นการปรากฏตัวของคนชุดดำอีกครั้ง หลิงอวี้จื้อก็หวาด

หวั่นในใจ เห็นทีว่าคนที่ต้องการฆ่านางและเซียวเหยี่ยนคงจะทุ่มเท

หมดหน้าตักทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุ