ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 656 ไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองมาก่อน

ตอนที่ 656 ไม่เคยมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองมาก่อน

“เช่นนั้นขอเสด็จแม่อย่าได้ทรงเสียพระทัยภายหลังก็แล้วกัน

นับตั้งแต่นี้ไป ฮ่องเต้คือฮ่องเต้ ขุนนางคือขุนนาง”

เฉินมั่วฉือลั่นวาจาจบก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองมู่หรงกวาน

เย่ว์อีก เขาพาหลิงอวี้จื้อขึ้นเกี้ยวทันที

ส่วนมู่หรงกวานเย่ว์ก็ซวนเซจวนเจียนจะล้มเสียให้ได้ นางกำ

ชายเสื้อของจื่ออีเพื่อค ้าจุนร่างกายที่โงนเงนแทบทรุดงไปของ

ตัวเองเอาไว้

“ลูกชายที่นางฝากความหวังทุกอย่างเอาไว้ พูดจากับนางเช่นนี้

แล้วความพยายามที่ผ่านมาตั้งหลายปีของนางมันคืออะไร เป็นเพียง

เรื่องขบขันเท่านั้นอย่างนั้นหรือ?”

“ขึ้นเกี้ยว”

เฉินมั่วฉือสั่งการด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง

ขบวนเสด็จเดินหน้าต่อ ส่วนมู่หรงกวานเย่ว์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มือกำ

ชายเสื้อของจื่ออีแน่น ข้อนิ้วแข็งเกร็ง จนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ

ของจื่ออีบางส่วน แม้จะเจ็บปวดอยู่บ้างแต่นางก็มิกล้าเอ่ยร้อง

ออกมา ด้วยรู้ดีว่า จิตใจของมู่หรงกวานเย่ว์ในตอนนี้ต้องกำลัง

เสียใจอย่างมากเป็นแน่

“ไทเฮา พวกเรากลับตำหนักเถิดเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์รู้ดีว่ารั้งเฉินมั่วฉือเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่า

บุตรชายยอมที่จะละทิ้งทุกอย่างเพื่อปกป้องหลิงอวี้จื้อ หากนาง

ยังคงดึงดันที่จะเอาชนะรังแต่จะทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะเท่านั้น

มู่หรงกวานเย่ว์ฝืนเรียกสติกลับคืนมา แล้วขึ้นนั่งเกี้ยวที่จอดอยู่

ไม่ไกลออกไป รู้สึกอยากร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน นาง

ไม่รู้เลยว่าตกลงแล้วตนเองทำอะไรผิดไปกันแน่ นางทำทุกอย่าง

เพื่อบุตรชายโดยไม่เคยคำนึงตนเองเลยแม้แต่น้อย ใช้ชีวิตอย่าง

ยากลำบากมายี่สิบกว่าปี สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการทอดทิ้ง

จากบุตรชาย

“จื่ออี ข้าทำเวรทำกรรมอะไรไว้กันแน่?”

มู่หรงกวานเย่ว์เอนหลังพิงเกี้ยวเอ่ยขึ้นด้วยน ้าเสียงอ่อนล้า จื่ออีป

รนนิบัติรับใช้มู่หรงกวานเย่ว์มาหลายปีจึงรู้ดีว่านายของตนกำลัง

เจ็บปวดเสียใจยิ่งนักในเวลานี้

“ไทเฮา ทรงปล่อยวางเสียบ้างเถิดเพคะ ในเมื่อฝ่าบาทมิทรง

โปรดให้ไทเฮาเข้าไปยุ่ง เรื่องบางเรื่องก็อย่าทรงเข้าไปยุ่งเลย ปล่อย

ให้ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยด้วยพระองค์เอง จะได้ไม่ต้องทำลาย

น ้าใจระหว่างแม่ลูกนะเพคะ”

“บางที ต้าเว้ยคงถูกลิขิตให้ต้องล่มสลาย”

“ฮองเฮา อย่างทรงตรัสวาจาเป็นลางร้ายเช่นนั้นสิเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์ปิดเปลือกตาลงโดยมิได้กล่าวอะไรออกมาอีก

นางกำลังรำลึกทบทวนชีวิตที่ผ่านมา จู่ๆ จึงได้ค้นพบว่า ดูเหมือนว่า

นางมิเคยมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองมาก่อน

หลังจากเข้าวังมา นางก็ลืมเลือนทุกอย่างที่เป็นของตน ทุ่มเท

ให้กับลูกเพียงคนเดียว

เซียวเหยี่ยนคือความลับที่นางซุกซ่อนอยู่ในใจ ทุกครั้งที่นางนึก

ถึงเซียวเหยี่ยนนางถึงได้รู้สึกว่าตนเองยังเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อมา

เซียวเหยี่ยนทอดทิ้งนาง มาตอนนี้บุตรชายก็ตัดขาดความสัมพันธ์

กับนางอีก ในตอนนี้นอกจากตำแหน่งไทเฮาแล้ว นางไม่เหลืออะไร

เลย บุคคลที่ดูราวกับเป็นห่วงเป็นใยนางก็ค่อยๆ ห่างเหินไปเรื่อยๆ

ตกลงแล้วใครถูกใครผิดกันแน่

เกี้ยวของเฉินมั่วฉือหลังใหญ่เป็นพิเศษ จึงสามรถจุคนได้เจ็ด

แปดคนทีเดียว ส่วนด้านในของเกี้ยวก็ประดับตกแต่งอย่างหรูหรา

สวยงาม ที่พื้นปู้ด้วยพรมหนา มีเก้าอี้ตัวใหญ่วางคู่กับโต๊ะตัวเล็ก

สองสามตัว ซึ่งบนโต๊ะนั้นมีผลไม้และของว่างสีสันสวยงาม

หลากหลายชนิดวางอยู่

เฉินมั่วฉือหน้าตึงราวกับลูกหนังที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลา

อย่างไรอย่างนั้น

ความเจ็บปวดเสียใจในดวงตาของมู่หรงกวานเย่ว์หลิงอวี้จื้อเห็น

ได้อย่างชัดเจน แม้ว่านางจะไม่ชอบมู่หรงกวานเย่ว์ก็ตามที แต่เฉิน

มั่วฉือช่วยเหลือนางเอาไว้สองครั้งสองครา แม้จะไม่ถึงกับเป็น

เพื่อน แต่ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเขาก็พิเศษยิ่งนัก เฉินมั่วฉือ

ผิดใจกับมารดารุนแรงเพียงนี้ แน่นอนว่าในใจของเขาย่อมต้องไม่

สุขสบายมากถึงขั้นเจ็บปวดเสียใจก็ว่าได้ทำให้หลิงอวี้จื้ออดไม่ได้ที่

จะต้องเอ่ยปากขึ้นมาว่า

“ฝ่าบาท ขอทรงอภัยที่หม่อมฉันกราบทูลตามตรง หม่อมฉัน

รู้สึกได้ว่าไทเอาทรงห่วงใยฝ่าบาทยิ่งนัก จึงไม่ถึงขั้นต้องตัดแม่ตัด

ลูกกันแต่อย่างใด หากตัดขาดความสัมพันธ์ทางสายเลือด ฝ่าบาท

เองก็จะต้องทรงเจ็บปวดพระทัยนะเพคะ”

คนทั้งสองต่างก็ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่ แต่เฉินมั่วฉือเองก็มิใช่คน

ที่ไม่รู้จักกตัญญูรู้คุณต่อมารดาแต่อย่างใด ปัญหาใหญ่ที่สุดระหว่าง

พวกเขาในตอนนี้นั่นก็คือการไม่พูดคุยกัน และด้วยความที่มีนิสัย

แข็งกร้าวด้วยกันทั้งคู่ ไม่มีใครยอมก้มหัวให้ใคร ดังนั้นเมื่อคิดเห็น

ไม่ตรงกันจึงส่งผลให้เกิดการกระทบกระทั่งกันรุนแรง

“ข้าผิดใจกับเสด็จแม่ เจ้าต้องดีใจต่างหากถึงจะถูก”

เฉินมั่วฉือเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยขึ้นหนึ่งประโยค

“ฝ่าบาทมิทรงหลอกใช้หม่อมฉัน หม่อมฉันเองก็มิอยากหลอก

ใช้ฝ่าบาท เรื่องในวันนี้หม่อมฉันต้องกราบทูลว่า ‘ขอบพระทัยฝ่า

บาท’ เพราะหากไม่มีฝ่าบาท หม่อมฉันจะเป็นหรือตายก็ยังไม่รู้ แต่

แม้ว่าไทเฮาจะทรงต้องการฆ่าหม่อมฉัน แต่ทรงห่วงใยฝ่าบาทด้วย

พระทัยจริงนะเพคะ อีกทั้งสองเรื่องนี้ก็เป็นคนละเรื่องกัน”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยขอบคุณอย่