ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 650 ไม่อาจรั้ง

หลิงอวี้จื้อได้แต่พูดประโยคนั้นอยู่ในใจ แล้วแกล้งหมดสติไป

“อวี้จื้อ”

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อหมดสติไป เฉินม่อฉือก็ตะโกนด้วยความร้อน

ใจ แม้แต่มือก็สั่นไปหมด เขาอุ้มหลิงอวี้จื้อวิ่งไปที่ห้อง ความ

หวาดกลัวเกิดขึ้นในใจ เขากลัวว่าหลิงอวี้จือจะไม่ลืมตาขึ้นมาอีก

กลัวว่าเธอจะตายไปอีก เขาต้องทนทุกข์ทนมานกับการเสียหลิ

งอวี้จื้อไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาไม่อยากเผชิญกับความรู้สึกนั้นอีกแล้ว

หรือเขาทำผิดไปแล้วจริงๆ

เขาแค่อยากให้หลิงอวี้จื้ออยู่กับเขา เป็นสตรีของเขา เขาไม่เคย

คิดจะบีบนางให้ตายเลย

หากมู่หรงกวานเย่ว์รู้ฐานะของหลิงอวี้จื้อ เขารู้ดีว่าเธอจะต้องตก

อยู่ในอันตราย ถึงตอนนั้นเขาเองก็อาจจะปกป้องเธอไม่ได้ เล่ห์กล

ของมู่หรงกวานเย่ว์เป็นเช่นไรเขารับรู้มาตลอด

แม้เขาจะเป็นฮ่องเต้ และกักบริเวณมู่หรงกวานเย่ว์ แต่ก็ไม่อาจ

หยุดยั้งมู่หรงกวานเย่ว์ได้ นางเป็นไทเฮามาหลายปี คนของนางมีทุก

ที่ และที่สำคัญ นางคือมารดาแท้ๆ ของเขา เขไม่อาจตัดขาดกับนาง

ได้

ถึงเวลานี้ เฉินม่อฉือตัดสินใจได้แล้ว ขอเพียงหลิงอวี้ไม่ตาย เขา

จะปล่อยเธอไป เขาคงรั้งเธอไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

หมอหลวงถือกล่องโอสถรีบร้อนเข้ามา หลังจากตรวจชีพจร

ให้หลิงอวี้จื้อ เฉินม่อฉือก็อเอ่ยถามขึ้นอย่างรีบร้อนโดยไม่รอให้เขา

เอ่ยปากก่อนด้วยซ ้า “หยวนเฟยเป็นอย่างไรบ้าง”

“ทูลฝ่าบาท หยวนเฟยถูกพิษจริงๆ พะยะค่ะ แต่เป็นพิษอะไรนั้น

กระหม่อมไม่ทราบจริงๆ พะยะค่ะ”

เมื่อได้ยินหมอหลวงบอกว่าไม่ทราบว่าหลิงอวี้จื้อถูกผิดชนิดใด

เฉินม่อฉือก็ร้อนใจอย่างที่สุด จึงตะโกนด่าว่า “ไร้ประโยชน์”

หมอหลวงตกใจจนต้องลงไปนั่งคุกเข่า “กระหม่อมไร้

ความสามารถ แต่พิษชนิดนี้กระหม่อมไม่เคยพบมาก่อน ชีพจรของ

หยวนเฟยสับสนยิ่ง กระหม่อมจะจัดยาเพื่อควบคุมพิษไว้ชั่วคราว

ก่อน ส่วนวิธีถอนพิษ…”

“ยังไม่รีบไปจัดยาอีก”

เฉินม่อฉือตะโกนออกมา หมอหลวงจังตรงหน้าเป็นหมอหลวง

ที่ฝีมือดีที่สุดในวังแล้ว หากแม้แต่เขายังไม่ทราบว่าคือพิษชนิดใด

คนอื่นก็ยิ่งแล้วใหญ่ ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้เรียกหมอหลวงคนอื่นมา

อีก

เมื่อได้ยินหมอหลวงบอกว่าสามารถระงับพิษไว้ชั่วคราวได้ เขาก็

รีบให้ไปจัดยามาทันที แค่ไม่อันตรายถึงชีวิตก็พอแล้ว

หลิงอวี้จื้อมีสติอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ไม่ลืมตา เธอยังคงแกล้ง

หมดสติต่อไป

ยานี้เจียงสือเป็นคนให้นาง ความจริงไม่นับเป็นยาพิษ เจียงสือรัก

น้องสาวคนนี้มาก ไม่มีทางเอายาพิษจริงๆ ให้นางกินแน่ แค่ทำให้ดู

เหมือนถูกพิษเท่านั้น ความจริงไม่มีผลเสียอันใดกับร่างกายเลย ผ่าน

ไปสักสองสามวันก็หายแล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน แม้แต่ฝันเธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวัน

ร่วมมือกับเจียงสือได้ ชีวิตคนเราช่างเหมือนฝันจริงๆ

หมอหลวงจังจัดยาให้หลิงอวี้จื้อ นางจึงฟื้นขึ้นมาได้

เฉินม่อฉือเฝ่าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างไปแม้เพียงครึ่งก้าว เมื่อเห็นหลิ

งอวี้จื้อฟื้น ก็พุ่งเข้าไปหาทันที สีหน้ามีความดีใจที่ไม่อาจปิดบังไว้

ได้ “อวี้จื้อ เจ้าฟื้นแล้ว เสี่ยวเตี๋ยไปต้มยาแล้ว แค่ดื่มยา เจ้าก็ไม่เป็น

อะไรแล้ว”

หลิงอวี้จื้อเบี่ยงหน้าไปอีกทาง ท่าทีคล้ายคนหมดอาลัยตายอยาก

“ทำไมต้องช่วยหม่อมฉัน”

“เราจำได้ว่าเจ้าเคยพูดว่า ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ได้ก็ไม่ควรไปเรียก

หาความตาย เจ้าพูดเองลืมแล้วหรือไร”

“แต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่สามารถมีชีวิตที่สงบสุขได้ ให้หม่อมฉัน

ตายน่าจะมีความสุขกว่า”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า เฉินม่อฉือนั่งลงข้างเตียง

เขาไม่คิดจะปล่อยหลิงอวี้จื้อไปง่ายๆ “อวี้จื้อเจ้าเอายาพิษมาจาก

ไหน”

“เป็นพิษของสำนักอู๋จี๋ที่หม่อมฉันพกมาด้วย เดิมคิดจะใช้เพื่อ

ป้องกันตัว แต่คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายต้องมาใช้เอง” หลิงอวี้จื้อยังคงเอา

ผ้าห่มปิดหน้าไว้ เสียงที่เอ่ยก็ดูเหนื่อยหน่าย “ฝ่าบาท ไม่ต้องช่วย

หม่อมฉันหรอกเพคะ หม่อมฉันไม่มีทางยอมเป็นหมากให้ไทเฮาใช้

ข่มขู่อ