ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 642 ยอมได้ทุกอย่าง

ตอนที่ 642 ยอมได้ทุกอย่าง

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อเผยสีหน้าเสียดาย เฉินม่อฉือก็ถึงกับไม่รู้จะทำ

อย่างไรกับเธอดี “เจ้าตั้งใจใหรือไม่ อวี้จื้อ เจ้าเจตนาหาเรื่องยุ่งยาก

ให้เรา คงไม่ได้คิดจะทำให้เราเกลียดเจ้ากระมัง”

“ไม่ใช่เพคะ หม่อมฉันแค่ทำเพราะความพอใจของตัวเอง

เท่านั้น”

หลิงอวี้จื้อยักไหล่ขึ้น ความจริงเธอก็แอบคิดเช่นนั้นด้วย อยากจะ

ให้วังหลังวุ่นวายอย่างที่สุด ให้เฉินม่อฉือเกลียดเธอ แล้วปล่อยเธอ

ไป

“ขอแค่เรายังมีชีวิตอยู่ เจ้าอยากจะทรมานเรายอย่างไรก็ได้”

หลิงอวี้จื้อเผยสีหน้าแปลกใจ “ฝ่าบาท พระองค์ไม่เป็นอะไรแน่

หรือ ทำเช่นนี้ไม่กลัวเหล่าขุนนางตำหนิว่าเป็นฮ่องเต้เลอะเลือน

หรือ”

“อย่างไรก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พูด เราฟังจนชินแล้ว”

“ตั้งแต่ที่เราขึ้นครองราชย์มา ตาเฒ่าพวกนั้นก็มีท่าทีไม่พอใจกับ

การบริหารของเรา ไม่ว่าจะทำอะไรก็มักถูกบ่นว่าเสมอ อวี้จื้อ เรา

อยากจะบอกเจ้าไว้ว่าอะไรที่เซียวเหยี่ยนให้เจ้าได้ เราก็ให้เจ้าได้

เช่นกัน และให้ได้มากกว่าด้วยซ ้า”

หลิงอวี้จื้อถอนหายใจเบาๆ “แต่หม่อมฉันไม่มีอะไรจะให้

พระองค์เลย”

“เรารอได้”

เฉินม่อฉือเอ่ยด้วยน ้าเสียงดึงดัน เขารอได้จริงๆ รอกระทั่งหลิ

งอวี้จื้อยอมรับในตัวเขาอย่างแท้จริง หลิงอวี้จื้อพลันรู้สึกว่าสัญญา

หนึ่งเดือนนั้นไม่มีประโยชน์อะไรเลย หากผ่านไปหนึ่งเดือนเธอไม่

ยินยอม เฉินม่อฉือก็คงไม่ปล่อยเธอไป เขาไม่เคยคิดจะปล่อยเธอไป

เลยต่างหาก

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

“อวี้จื้อ ตั้งแต่นี้ต่อไป เจ้าจะออกจากศาลาฟังฝนไม่ได้แม้แต่เพียง

ก้าวเดียว ที่ทำก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้า เราจะไม่ให้ใครมา

รบกวนเจ้าอีก หากเจ้าเบื่อ เราจะให้เซียงหนานมาเล่นเป็นเพื่อนเจ้า

แล้วกัน”

หลิวอวี้จื้อก้มหน้าไม่พูดจา เธอถูกกักบริเวณอีกแล้ว ตอนนี้ที่เธอ

ไม่เข้าใจเลยคือจูจิ่น มูหรงเซียงหนานบอกว่าเอาสิ่งนั้นให้จูจิ่นกับ

มือ แต่เหตุใดจนถึงตอนนี้จูจิ่นก็ยังไม่ตอบอะไรกลับมาเลย

“หม่อมฉันอยากพบจูจิ่นเพคะ”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยเงื่อนไขตนออกมา

“ไม่มีทาง”

ครั้งนี้เฉินม่อฉือตอบปฏิเสธโดยไม่คิดเลย

“หม่อมฉันจะไม่บอกสิ่งใดกับนางเลย แค่อยากพบนางเท่านั้น”

“ตอนนี้นางสบายดี อวี้จื้อ ข้าไม่เชื่อคำเจ้าหรอก หากเจ้าพบกับ

จูจิ่นคงต้องหาวิธีให้นางไปบอกเซียวเหยี่ยนแน่ เรารู้ว่าเจ้าอยากจะ

ไปจากที่นี่ เราไม่มีทางมอบโอกาสนั้นให้เจ้าแน่ อวี้จื้อ เรื่องอื่นข้า

ยอมตามใจเจ้าหมด แต่เรื่องนี้ไม่ได้ ต่อไปอย่าได้พูดถึงอีก เปลือง

น ้าลายเปล่าๆ”

พูดจบเฉินม่อฉือก็จากไปทันที ด้วยกลัวว่าหากอวี้จื้อขอร้อง

ต่อไปอีก เขาจะใจอ่อน แม้เขาจะไม่ใช่คนมีความอดทนอะไร แต่

กับเจินอวี้จื้อเขากลับยอมนางได้ทุกอย่าง

เพราะอยากจะรั้งเธอไว้ เขาจึงยอมตามใจหลิงอวี้จื้อทุกอย่าง

แม้แต่หลิงอวี้จื้อสังหารขุนนางหญิงในวัง เขาก็ปกป้องเธอ โยน

ความผิดทุกอย่างให้กับเฉินปี้ ทำให้หลิงอวี้จื้อไม่มีความผิดใด

เขาทุ่มเทกำลังจนสุดความสามารถเพื่อปกป้องเธอ แม้จะรู้แก่ใจ

ว่าเรื่องนี้ส่งผลเสียต่อตนเอง แต่คนที่ไม่เคยคำนึงถึงผลลัพธ์อย่าง

เขาไม่เคยคิดมาก แค่ทำตามที่ใจตนคิดเท่านั้น ไม่ว่ามันจะถูกหรือ

ผิดก็ตาม

หลังจากที่เฉินม่อฉือไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ถึงกับตบโต๊ะเสียงดัง

ช่างโชคร้ายจริงๆ เฉินปี้ไม่ตาย ทั้งยังมารู้ว่าเฉินม่อฉือเป็นพวกดันทุ

รัง จูจิ่นก็เงียบไร้ข่าวคราว เธอมืดแปดด้านไปหมด

เธอรู้ว่ามู่หรงกวานเยว่คงจะเริ่มลงมือต่อเธอในเร็วๆ นี้แล้ว เธอ

จำเป็นต้องไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นกลัวว่าคงได้ตายอยู่ที่นี่

แน่

เพราะความกลัดกลุ้มทำให้ล่วงเลยถึงดึกดื่นหลิงอวี้จื้อจึงผล็อย

หลับไป

ในเวลากลางดึกนั้นเธอพลันรู้สึกว่ามีคนกำลังผลักเธออยู่ เธอคิด

ว่าเป็นเฉินม่อฉือ จึงตกใจจนลืมตาขึ้น เพื่อป้องกันการมาอย่าง

กะทันหันของเฉินม่อฉือ เธอจึงใส่ชุดเรียบร้อยนอนทุกคืนจะได้ลุก

ออกไปด้านนอกได้ตล