ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 619 ช่องว่างระหว่างแม่ลูก

ตอนที่ 619 ช่องว่างระหว่างแม่ลูก

“เสด็จแม่ ลูกทำตามพระประสงค์เสด็จแม่แต่งตั้งฮองเฮาและ

พระสนมเรียบร้อยแล้ว เสด็จแม่ยังไม่พอพระทัยอีกหรือ”

สำหรับการเข้ามาแทรกแซงของมู่หรงกวานเย่ว์ เฉินมั่วฉือไม่

พอใจอย่างยิ่ง หลิงอวี้จื้อเป็นผู้หญิงที่เขาชอบเป็นคนแรก เป็น

ผู้หญิงที่เขาสนใจมาตลอด หลิงอวี้จื้อตายแล้ว เขาก็หวังเสมอมาว่า

เธอจะฟื้นคืนชีพได้

เมื่อรู้ว่าเจียงสือเคยใช้หินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ชุบชีวิต

เจียงอวี้ได้ หลายปีมานี้เขาตามหาเจียงสือมาโดยตลอด เพียงแต่

ร่องรอยของเจียงสือนั้นไม่แน่นอน ลึกลับมาก ประกอบกับมู่หรงก

วานเย่ว์มีเจตนาขัดขวาง เขาจึงไม่เคยสมหวัง

ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าจะจับเจียงอวี้มาได้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่

ยอมแพ้ จะต้องเอาหินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์มาให้ได้

เขารู้ว่าเซียวเหยี่ยนเก็บรักษาศพของหลิงอวี้จื้อเอาไว้ ตอนนี้ศพ

ของหลิงอวี้จื้อยังไม่เน่าเปื่อย ขอเพียงหาหินอาตมันกับไข่มุกเมฆา

สวรรค์เจอ ก็จะสามารถชุบชีวิตหลิงอวี้จื้อได้แน่นอน

เห็นเฉินมั่วฉือดื้อดึงไม่พูดจา มู่หรงกวานเย่ว์ก็ยิ่งหน้าเสีย ต่อ

หน้าเฉินมั่วฉือนางเข้มงวดมาตลอด ตอนนี้เฉินมั่วฉือโตเป็นผู้ใหญ่

แล้ว นางก็ยังคนเป็นแม่ที่เข้มงวดเช่นเดิม

มู่หรงกวานเย่ว์ก้มตัวลง หยิบบัญชีสมุดพับบนโต๊ะส่งให้เฉินมั่วฉือ

น ้าเสียงก็ยิ่งเข้มงวด

“มั่วฉือ บัญชีสมุดพับนี้ลูกดูอย่างละเอียดหมดหรือยัง

น ้าท่วมที่เจียงโจวยังไม่ทันแก้ไข ซีหนานก็มีภัยแล้งรุนแรงอีก

ตอนนี้แคว้นเว่ยตะวันตกของเรามีปัญหาทั้งภายนอกภายใน ยังมี

เซียวเหยี่ยนที่ยังจ้องจะตะครุบราวกับพญาเสือ ช่วงหน้าสิ่วหน้า

ขวานเช่นนี้เจ้ายังดึงดันแต่จะชุบชีวิตผู้หญิงคนเดียว เจ้าจะมีหน้าสู้

บรรพบุรุษได้หรือ

ในฐานะประมุขของประเทศ เจ้าต้องเอาชาติบ้านเมืองและ

ความสุขของราษฎรเป็นที่ตั้ง ผู้หญิงสำคัญอะไร เจ้าต้องการผู้หญิง

เช่นไรก็ไม่มี คอยอาลัยอาวรณ์แต่ผู้หญิงคนเดียวที่ตายไปแล้ว

เท่านั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ผิดหวังเพียงใด”

ถึงแม้เฉินมั่วฉือจะรู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์หวังดีกับเขา แต่เขารับ

ไม่ได้กับการควบคุมวินัยของมู่หรงกวานเย่ว์ เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเขา

เป็นผู้ใหญ่แล้ว มู่หรงกวานเย่ว์ก็ยังเข้ามาก้าวก่ายทุกเรื่อง ไม่ว่าจะ

เป็นเรื่องกิจการของรัฐ หรือจะเป็นเรื่องความรัก

นางยังคงปฏิบัติกับเขาเหมือนลูกที่ยังไม่โต นี่ทำให้เฉินมั่วฉือ

รู้สึกต่อต้านอย่างยิ่ง

หลายปีมานี้ความสัมพันธ์ของสองแม่ลูกนับวันยิ่งเย็นชาต่อกัน

นอกจากไปทำความเคารพทักทายตอนเช้าแล้ว เขาก็ไปหามู่หรงกวานเย่ว์

น้อยนัก ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มู่หรงกวานเย่ว์ย่อมรู้สึกได้ แต่ก็ไม่รู้ว่า

ควรจะปรับความเข้าใจระหว่างแม่ลูกอย่างไร สองคนเจอหน้ากัน มักจะ

ทะเลาะกันเสมอ

“เรื่องเหล่านี้ลูกรู้ดีว่าควรทำอย่างไร เสด็จแม่ ลูกต่างหากที่เป็น

ประมุขของประเทศ ตอนนี้เสด็จแม่อายุก็มากแล้ว หวังว่าเสด็จแม่

จะกังวลน้อยลงบ้าง พักผ่อนดูแลสุขภาพพระวรกายอยู่ในวังหลังให้

ดี ๆ”

มู่หรงกวานเย่ว์เพิ่งจะอายุสามสิบหกปี ตอนนี้แคว้นเว่ยตะวันตก

มีทั้งปัญหาภายนอกและภายใน นางจะไปพักผ่อนดูแลสุขภาพอยู่

ได้อย่างไร ประกอบกับเฉินมั่วฉืออายุน้อยเกินไป หลีกเลี่ยงการใช้

อารมณ์ทำงานได้ยาก

นางยังคงไม่วางใจเฉินมั่วฉือ อดไม่ได้ที่จะต้องคอยกำกับดูแล

ไปทุกเรื่อง

แต่นึกไม่ถึงว่าปัจจุบันนี้ ตั้งแต่เฉินมั่วฉืออายุสิบกว่าปีเป็นต้นมา

ควบคุมได้ยากขึ้น ไม่ฟังคำของนางเลย แม้แต่ตอนไปเคารพทักทาย

ตอนเช้าก็ไม่มีอะไรจะพูดกับนาง

แม่ลูกที่สนิทกันเมื่อก่อนเดินมาถึงจุดนี้ มู่หรงกวานเย่ว์ก็รู้สึก

ปวดใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ นางเหลือเพียงลูกชายคนนี้คนเดียว ยี่สิบปี

มานี้ นางทำดีที่สุดแล้ว ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทั้งหมดก็เพื่อลูกชาย

คนนี้

ทำมากมายเพียงนี้ สุดท้ายลูกชายไม่เข้าใจเลย นางรู้สึกเหนื่อยล้า

มาก

“เจ้าดูถูกว่าแม่แก่แล้วหรือ”

มู่หรงกวานเย่ว์หัวเราะขมขื่น บางครานางส่องกระจก นางก็รู้สึก

ว่าตัวเองแก่แล้ว ปลายตาเริ่มมีริ้วรอย ขนาดบนเรือนผมก็ยังเคยเห็น

ผมขาว มองไม่เห็นเงาของวันวานแล้ว

เวลาชั่วพริบตา นางก็เข้าวังมายี่สิบเอ็ดปีแล้ว ใช้ชีวิตในวังมาครึ่ง

ชีวิตแล้ว นอกจากลูกชายกับตำแหน่งไทเฮานี้แล้ว นางก็ไม่มีอะไร

อีกเลย ถึงแม้ลูกชายจะได้ครองตำแหน่งฮ่องเต้ นางก็ยังสบายใจ

ไม่ได้ ปัญหาภายในและภายนอกเยอะมากเกิน