ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 618 กักบริเวณ
หลิงอวี้จื้อรู้สึกทุกข์ใจแต่พูดไม่ได้ ตอนนี้ถึงแม้เจียงสือจะอยาก
ช่วยเธอก็ช่วยไม่ได้ ไม่มีทั้งหินอาตมันและไข่มุกเมฆาสวรรค์
ถึงแม้จะรู้ว่านางโยนทิ้งที่ใด ก็ไม่สามารถหาสองสิ่งนี้เจอแล้ว งม
เข็มในมหาสมุทร นอกจากผู้ป่วยโรคจิตแล้ว คนปกติคงไม่ทำเรื่อง
เช่นนี้
“ฝ่าบาท หินอาตมันกับไข่มุกเมฆาสวรรค์ไม่ได้อยู่กับพี่ใหญ่
ของหม่อมฉันเพคะ”
ใบหน้ารูปกระจับของเฉินมั่วฉือประกายความเหลืออดแวบหนึ่ง
“หากเป็นเช่นนี้ เราก็คงต้องเอาชีวิตเจ้า”
พูดจบแล้ว เฉินมั่วฉือก็ไม่อยากพูดอะไรกับหลิงอวี้จื้ออีก โบก
มือ
“พวกเจ้าเข้ามา พาเจียงอวี้ออกไป ดูนางไว้ให้ดี ๆ”
หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นอย่างหงุดหงิด แอบงึมงำกับตัวเอง
“บ้าบอจริง ๆ เพิ่งหนีออกมาจากกำมือของเจียงสือได้ก็มาตกอยู่
ในกำมือของเฉินมั่วฉืออีก”
“เจ้าพูดอะไร”
เฉินมั่วฉือเอ่ยอย่างเย็นชา หลิงอวี้จื้อสะดุ้ง เธอพูดเบาขนาดนี้
เฉินมั่วฉือยังได้ยินอีก ยิ้มทันใด
“ฝ่าบาทมีพระกรรณดีจริง ๆ เพคะ หม่อมฉันมิได้พูดอะไรเพ
คะ”
เฉินมั่วฉือไม่ต่อปากต่อคำ หลิงอวี้จื้อก็ไม่กล้าพูดมากอีก เดิน
ตามสาวใช้ออกไป เก็บงำเรื่องในใจเอาไว้ ลืมไปว่าทางเข้าห้องโถง
ใหญ่มีธรณีประตู เธอสะดุดธรณีประตู ร่างล้มไปข้างหน้า นอนแปะ
กับพื้นทันที หลิงอวี้จื้อลูบ ๆ จมูกที่เจ็บจากการล้ม ดีที่จมูกเป็นของ
จริง มิเช่นนั้นคราวนี้ จมูกคงจะเบี้ยวไปแล้ว
หลิงอวี้จื้อรีบลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนร่างกาย กำลังจะตามไป
เฉินมั่วฉือไม่รู้ว่าเดินมาตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นเฉินมั่วฉือ
หลิงอวี้จื้อก็กระอักกระอ่วนใจมาก เมื่อก่อนทำเรื่องขายหน้าต่อ
หน้าเด็กแสบนี่ไม่รู้กี่ครั้ง ตอนนี้เด็กแสบโตแล้ว เธอก็ยังปล่อยให้
เจ้าเด็กแสบเห็นตัวเองล้มคะมำเหมือนเดิม หมดคำพูดเลยจริง ๆ
เฉินมั่วฉือมองหลิงอวี้จื้องง ๆ รู้สึกว่าท่าทางของเธอเมื่อครู่
คุ้นเคยมาก แม่สาวน้อยเมื่อก่อนก็เผลอแสดงกิริยาน่าเขินอายเช่นนี้
บ่อย ๆ กิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้เหมือนกันราวกับแกะ
เห็นเฉินมั่วฉือมองตนเองงง ๆ หลิงอวี้จื้อก็กลัวว่าเฉินมั่วฉือเห็น
อะไรพิรุธ ถามด้วยสีหน้าเป็นการเป็นงานว่า
“ฝ่าบาทมีอะไรรับสั่งอีกหรือเพคะ”
เฉินมั่วฉือโบกมือ เป็นสัญญาณให้หลิงอวี้จื้อถอยไป
หลิงอวี้จื้อเหมือนได้รับการนิรโทษกรรม รีบเดินตามสาวใช้ในวัง
ไป หากยังไม่ไปอีก เธอก็กลัวว่าเฉินมั่วฉือจะมองอะไรออก
นับว่าเฉินมั่วฉือปฏิบัติต่อเธออย่างดี ให้เธออยู่ในวังตนเอง
ถึงแม้จะไม่มีอิสระ แต่ของกิน เครื่องแต่งตัวและของใช้ต่าง ๆ ไม่
เลวเลย หลิงอวี้จื้อตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เจียงสือหาหินอาตมันกับ
ไข่มุกเมฆาสวรรค์มาไม่ได้แน่นอน ถึงเวลานั้นเฉินมั่วฉือจะจัดการ
เธออย่างไร เมื่อใดที่เธอเปิดเผยตัวตน เฉินมั่วฉือก็ไม่ฆ่าเธอแน่นอน
แต่ก็ไม่ปล่อยเธอไปเช่นกัน ถึงตอนนั้นหากถูกขังไว้ที่นี่จริง ๆ ก็คง
หดหู่มาก
เธอต้องคิดวิธีเอาตัวรอดที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย
เมื่อหลิงอวี้จื้อไปแล้ว เฉินมั่วก็ไม่มีแก่ใจจะดูบัญชีสมุดพับอีก
เขาพิงบัลลังก์มังกร ไล่คนใช้ออกไปหมด ดูเหมือนมีเรื่องรำคาญใจ
ตอนนี้เองมู่หรงกวานเย่ว์เข้ามา เปรียบกับห้าปีก่อน มู่หรงกวาน
เย่ว์ตอนนี้ดูภูมิฐานและสง่างามยิ่งขึ้น หางตาเริ่มมีริ้วรอยบาง ๆ
นางสวมชุดจีนงดงามสีม่วงเข้ม เกาะมือจื่ออีเดินเข้ามา เห็นมู่หร
งกวานเย่ว์มา เฉินมั่วฉือก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพมู่หรงกวานเย่ว์ มู่
หรงกวานเยาว์นั่งลง ถามทันทีว่า
“มั่วฉือ แม่ได้ยินว่าลูกจับตัวน้องสาวของเจียงสือมา”
“ใช่ ลูกจับเจียงอวี้มาจริง ๆ”
“ลูกคิดจะทำอะไร ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว ลูกยังมิตัดใจอีกหรือ
มั่วฉือ ตอนนี้ลูกเป็นประมุขของประเทศ เซียวเหยี่ยนก็จ้องจะ
ตะครุบอยู่ ลูกยังอาลัยอาวรณ์คิดจะชุบชีวิตพระชายาของเขาอยู่ได้
ยังเหลวไหลไม่พออีกหรือ ลูกลืมไปแล้วหรือว่าตอนนี้ควรจะทำ
อะไร”
สำหรับการกระทำของเฉินมั่วฉือ มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ปลื้มอย่างยิ่ง
เมื่อก่อนยังสามารถอดทนไม่แสดงออกได้ ตอนนี้เห็นเฉินมั่วฉือจับ
เจียงอวี้มา ก็ทนไม่ไหวอีก