ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 580 ตกหลุมพราง

ตอนที่ 580 ตกหลุมพราง

หลิงอวี้จื้อรีบร้อนมาที่วังโยวเสียกง ฟางฮุ่ยหรูนั่งกับพื้นอย่างไร้

จิตวิญญาณ ศพของหมิงเย่ว์ยังอยู่บนพื้น เปียกปอนไปทั้งตัว เห็นได้

ชัดว่าจมน ้าตาย

เห็นหลิงอวี้จื้อมา ฟางฮุ่ยหรูก็เงยหน้าขึ้น ปากพูดพึมพำกับ

ตนเอง

“หมิงเย่ว์ตายแล้ว นางอยู่กับเรามานานขนาดนี้แล้ว แต่กลับตาย

อย่างเป็นปริศนา เรามันไม่มีประโยชน์จริง ๆ วิ่งไปหาอวี้ไท่เฟย

แม้แต่จะเข้าใกล้นางยังไม่ได้เลย เราไม่เคยรู้เลยว่าอวี้ไท่เฟยจะมี

วิทยายุทธ”

ฟางฮุ่ยหรูพูดพลาง ก็กระอักเลือดออกมาอย่างแรง หลิงอวี้จื้อรีบ

เข้าไปประคองนาง

“ไท่เฟย ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”

“โดนฝ่ามืออวี้ไท่เฟยไปหนึ่งครั้ง ข้าไม่เป็นอะไร พระชายา

ป่านนี้แล้ว เจ้ามาได้อย่างไร”

“ข้าเป็นห่วงเจ้า จึงมาดูสักหน่อย”

หลิงอวี้จื้อประคองฟางฮุ่ยหรูขึ้นมา

“หากรู้ก่อนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าจะไม่ให้หมิงเย่ว์มาส่งพวกเรา

ออกจากวังเด็ดขาด ไท่เฟย ขออภัยนะเพคะ”

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเจ้า เพราะอวี้ไท่เฟยรังแกคนกันเกินไป แต่

ข้าหาวิธีจัดการนางไม่ได้เลยแม้แต่น้อย”

ฟางฮุ่ยหรูพูดพลางร้องไห้

“ข้าอยู่ในวังหลังนี้ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีลูกชายลูกสาว ถึงแม้จะรู้ว่าใคร

ฆ่าหมิงเย่ว์ ข้าก็แก้แค้นแทนหมิงเย่ว์ไม่ได้ ข้าช่างไร้ประโยชน์จริง

ๆ”

ฟางฮุ่ยหรูยิ่งร้องไห้ยิ่งเสียใจ ร้องจนลืมตัวไปแล้ว หลิงอวี้จื้อไม่

เคยเห็นฟางฮุ่ยหรูเป็นเช่นนี้มาก่อน เมื่อเห็นศพขาวซีดบนพื้น จู่ ๆ

เธอก็นึกถึงหนานเยียน

เธอเข้าใจดีว่าทำไมฟางฮุ่ยหรูถึงโศกเศร้าขนาดนี้ ฟางฮุ่ยหรูไม่มี

ลูกชายลูกสาว สาวใช้ที่อยู่กับนางทุก ๆ วันเป็นคนที่สนิทสนมที่สุด

มาถึงตอนนี้ เธอไม่มีความระแวงฟางฮุ่ยหรูอีกแล้ว

นึกได้ว่าฟางฮุ่ยหรูได้รับบาดเจ็บ หลิงอวี้จื้อก็ให้คนไปเชิญหมอ

หลวงมา แต่ถูกฟางฮุ่ยหรูปฏิเสธ

นางเช็ดน ้าตา ดวงตายังคงแดง ๆ

“ขายหน้าเจ้าเสียแล้ว ใจเราเป็นทุกข์จริง ๆ จึงเป็นเช่นนี้ต่อหน้า

เจ้า เราไม่เป็นอะไร ฝ่ามือนี้ถือว่าข้ารับแทนหมิงเย่ว์ พระชายา เจ้า

ช่วยข้าสักอย่างได้หรือไม่”

“เชิญไท่เฟยกล่าว”

ฟางฮุ่ยหรูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดคราบน ้าบนใบหน้าของหมิงเย่ว์

จัดผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิงของหมิงเย่ว์ให้เรียบร้อย ดูเหมือนจะ

สงบใจลงแล้ว

“เรารู้ว่าตนเองแก้แค้นเองไม่ไหว อย่างไรพระชายาก็คอย

สังเกตอวี้ไท่เฟยอยู่แล้ว ต้องมีจุดประสงค์แน่นอน ตอนนี้คนที่

ช่วยหมิงเย่ว์แก้แค้นได้ก็มีแต่พระชายา”

“ไท่เฟยวางใจได้ ข้าจะไม่ปล่อยอวี้ไท่เฟยไปแน่”

เมื่อได้รับการอนุมัติจากหลิงอวี้จื้อแล้ว ฟางฮุ่ยหรูก็จับมือ

หลิงอวี้จื้อด้วยความซึ้งในน ้าใจ

“ขอบคุณพระชายา เราก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ที่นี่เรามีของอย่าง

หนึ่ง เจ้าอาจจะได้ใช้”

พูดจบก็ให้สาวใช้ไปหยิบกล่องไม้มากล่องหนึ่ง ฟางฮุ่ยหรูเปิด

กล่องไม้นั้นด้วยตนเอง ข้างในมีบัวหิมะสีน ้าเงินต้นหนึ่ง นางเอา

กล่องไม้ยัดใส่มือหลิงอวี้จื้อ

“บัวหิมะสีน ้าเงินนี้ฮ่องเต้องค์ก่อนมอบให้เรา เราทำใจใช้ไม่ลง

เราจึงมอบบัวหิมะนี้ให้เจ้า ถือเป็นของขวัญแสดงความขอบคุณ”

“ถึงแม้เจ้าจะไม่พูด ข้าก็ย่อมทำเรื่องนี้อยู่แล้ว ของขวัญไม่ต้อง

หรอกเพคะ”

“เจ้าต้องรับไป ชีวิตของหมิงเย่ว์มีค่าเท่ากับบัวหิมะสีน ้าเงินนี้

แล้ว”

ฟางฮุ่ยหรูถอนหายใจเบา ๆ

“ข้าช่างไร้ประโยชน์ พระชายา เจ้าให้ข้าทำอะไรเพื่อหมิงเย่ว์บ้าง

เถิด”

เห็นฟางฮุ่ยหรูยืนกรานเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อจึงรับบัวหิมะสีน ้าเงิน

มา

บัวหิมะสีน ้าเงินหายากมาก หลิงอวี้จื้อเพิ่งได้เห็นบัวหิมะสีน ้า

เงินของจริงเป็นครั้งแรก

เมื่อก่อนพวกเขาโดนพิษบ่อย ๆ เธอได้ยินมั่วชิงเคยพูดถึงบัว

หิมะสีน ้าเงินมาก่อน รู้ว่าบัวหิมะสีน ้าเงินเป็นของมีค่าที่หายากมาก

ไม่เพียงแต่จะถอนพิษรักษาโรคเท่านั้น ยังสามารถปรับสภาพ

ร่างกายได้อีกด้วย

คราวก่อนเซียวเหยี่ยนบาดเจ็บสาหัสที่สำนักอู๋จี๋ เกือบถึงแก่ชีวิต

แต่ไม่ได้รับการบำรุงและรักษาอย่างดีเลย บาดแผลฉีกเปิดไปหลาย

องศา ทำให้ยังทิ้งร่องรอยอาการบาดเจ็บอยู่ ในวันที่ท้องฟ้ามืดมน

ฝนตก แผลก็จะเจ็บขึ้นมาอีก