ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 577 ตามจังหวะไม่ทัน

ตอนที่ 577 ตามจังหวะไม่ทัน

ประโยคสุดท้าย แววตาของเฉินปี้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

โดยเฉพาะตอนที่เห็นหลิงอวี้จื้อดูมีสง่าราศี นางแทบจะอยากเข้าไป

ฉีกหลิงอวี้จื้อเป็นชิ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้นเลย

นางรู้ว่า ตอนนี้นางต้องอดทนเอาไว้ อาศัยกำลังของนาง

ในตอนนี้ ทำอะไรหลิงอวี้จื้อไม่ได้เลย

เมื่อก่อนนางแค่เกลียดเซียวเหยี่ยนกับหลิงอวี้จื้อ แต่ตอนนี้ที่

เกลียดที่สุดคือเฉินเสี้ยวหรู เขาเหยียบย ่าศักดิ์ศรีของนาง ทำให้ชีวิต

ของนางอยู่ไปก็ไม่สู้ตายเสียดีกว่า ถึงขนาดเมื่อใดที่เห็นเฉินเสี้ยวหรู

นางแทบอยากจะเข้าไปฆ่าเขาเสียเดี๋ยวนั้น แต่นางไม่กล้า ทำได้

เพียงอดทนไว้

นึกไม่ถึงว่าอ๋องผู้อ่อนโยนเป็นที่ประจักษ์จะกดขี่ข่มเหงกันถึง

เพียงนี้

พระชายาเช่นนางดูเหมือนจะกลายเป็นที่ระบายของเฉินเสี้ยวหรู

สามารถกระทำย ่ายีได้ ก็เพียงเพราะคืนวันแต่งงาน นางพูดความจริง

สามสี่ประโยคนั้น จึงได้ความอัปยศเช่นนี้เป็นการแลกเปลี่ยน ทำให้

ในใจนางนอกจากความเกลียดแค้นแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีก

ในทางกลับกัน หลิงอวี้จื้อมีชีวิตอย่างเป็นสุขขนาดนี้ รู้สึกบาดตา

นางยิ่งนัก เมื่อใดที่นึกถึงเรื่องนี้ นางก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่าง

ยิ่ง เหตุใดนางต้องมาตกอยู่ในจดจบอันน่าสังเวชเช่นนี้

หลิงอวี้จื้อย่อมไม่รู้ว่าในใจเฉินปี้คิดอะไรอยู่ และไม่รู้ว่าเฉินปี้มี

ชีวิตความเป็นอยู่อย่างไรในจวน เธอกับฟางฮุ่ยหรูเดินไปยังตำหนัก

โยวเสียกง

เมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เป็นวัสดุแบบเดียวกันกับผ้าเช็ดหน้าที่

เฟิงอิ๋นมอบให้หลิงอวี้จื้อจริง ๆ เพียงแต่การปักดอกเหมยแดงไม่

ค่อยเหมือนกัน แต่ว่าฝีมือการเย็บปักนั้นเหมือนกันทุกประการ

แทบจะตัดสินได้ว่ามาจากฝีมือของคน ๆ เดียวกัน

“ผ้าเช็ดหน้านี้มีปัญหาหรือ”

เห็นหลิงอวี้จื้อมองผ้าเช็ดหน้าอย่างใจลอย ฟางฮุ่ยหรูก็ถามด้วย

ความสงสัย

“นี่ฝีมือประณีตจริง ๆ”

“หากเจ้าชอบ ยกให้เจ้าก็ได้”

หลิงอวี้จื้ออยากเอากลับไปเทียบสักหน่อย ดังนั้นจึงไม่ได้เกรงใจ

ฟางฮุ่ยหรู ตอบรับทันที

“เช่นนั้นขอบคุณมากเพคะ”

“แค่ผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว และข้าก็แค่เอาของผู้อื่นมาแสดงน ้าใจ

พระชายาไม่ต้องเกรงใจ”

พูดเสร็จหลิงอวี้จื้อก็เก็บผ้าเช็ดหน้า สองคนพูดคุยสัพเพเหระกัน

อีกไม่กี่ประโยค หลิงอวี้จื้อก็ขอตัวก่อน ฟางฮุ่ยหรูก็มิได้รั้งตัวหลิ

งอวี้จื้อไว้ เดินไปส่งหลิงอวี้จื้อที่ประตูเอง เรียกสาวใช้ประจำตัวใน

วังออกมา สั่งการว่า

“หมิงเย่ว์ เจ้าไปส่งพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการพระองค์ที่

ประตูวังด้วย”

“ข้ากลับเองก็ได้ จะรบกวนท่านไปใย”

“เจ้ามาวังโยวเสียกงครั้งแรก ที่แห่งนี้ก็อยู่ห่างไกลมากด้วย ข้า

กลัวว่าเจ้าหาทางไม่เจอ ให้หมิงเย่ว์ไปด้วยสักรอบข้าถึงจะวางใจ

หน่อย มิเช่นนั้นท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์จะต้องมาคิด

บัญชีกับข้าแน่นอน”

“เช่นนั้นก็รบกวนไท่เฟยด้วยเพคะ”

หลิงอวี้จื้อไม่ได้ปฏิเสธ พาหรูเยียนออกไปจากวังโยวเสียกง ฟาง

ฮุ่ยหรูยืนมองแผ่นหลังของหลิงอวี้จื้อตรงธรณีประตู แววตาลุ่มลึก

หมิงเย่ว์นำทางอยู่ข้างหน้า หลิงอวี้จื้อและหรูเยียนตามอยู่ข้าง

หลัง วังโยวเสียกงนี้ไกลจริง ๆ

แต่ความจำของหลิงอวี้จื้อก็ยังถือว่าไม่เลว รู้จักทางกลับ

โดยประมาณได้ ตอนที่พวกเขาออกมาส่วนใหญ่ก็เป็นทางเดียวกับ

ตอนที่เข้าไป เดิมทีกะจะเรียกหมิงเย่ว์ให้กลับไปก่อน ปรากฏว่า

กลับได้ยินเสียงน่าสงสัยเสียงหนึ่ง

ในฐานะที่เป็นผู้บรรลุนิติภาวะแล้ว หลิงอวี้จื้อย่อมรู้ว่าเสียงที่น่า

สงสัยนั้นคือเสียงอะไร จะโชคดีอะไรปานนี้ นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอ

เรื่องทำนองนี้ในวังเข้า หรือว่าทหารยามกับสาวใช้ในวังกำลังทำ

เรื่องที่ไม่สามารถบรรยายได้กันอยู่

หลิงอวี้จื้อกำลังคิดว่าจะเดินอ้อมไปดีหรือไม่ เรื่องในวังหลังก็

ไม่เกี่ยวกับเธออยู่แล้ว เธอไม่อยากยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง หมิงเยว์วิ่ง

บุกเข้าไป ตวาดเสียงดัง

“ใครกันช่างกล้าเพียงนี้”

จากนั้น หมิงเย่ว์ผู้ดุดันก็คุกเข่าลงกับพื้น เหมือนจะไม่กล้ามอง

ชายหญิงที่อยู่ตรงหน้า หลิงอวี้จื้อก็เห็นชายหญิงคู่นั้นแล้ว เมื่อ

มองเห็นชัดเจนแล้ว เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อยู่สักพัก เข้าใจอะไร

ผิดหรือเปล่า นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเฉินเสี้ยวหรูกับอวี้ไท่เฟย นี่…ยก

โทษให้เธอด้วยที่สมองตันไปแล้ว จู่ ๆ ก็ตาม