ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 572 ขอบคุณที่ท่านให้เวลาข้า

หลิงอวี้จื้ออารมณ์ดีขึ้นมาก เธอตบหน้าอกตัวเองรับประกัน

“เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าพอ อาจิ่น เจ้ากลับไปรอฟัง

ข่าว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าตอนนี้คือทำใจให้สบายบำรุงครรภ์

เรื่องนี้จะปล่อยให้ใครรู้ไม่ได้”

“ขอบใจนะ อวี้จื้อ”

“ขอบใจข้าทำไม เจ้าก็พูดเอง แม้จะไม่มีนี่อวิ๋น ข้าก็จะช่วยเจ้า”

หลิงอวี้จื้อมองท้องของจูจิ่น ได้แต่รู้สึกดีใจมาก จูจิ่นตั้งครรภ์

ตอนนี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนมู่หรงนี่อวิ๋นกลับมาอีกแล้ว ขอเพียงแค่จูจิ่

นอยากคลอด ต่อให้ต้องทุ่มสุดชีวิตจิตใจ เธอก็จะต้องรักษาเด็กคน

นี้เอาไว้ให้ได้

จูจิ่นไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ตามมั่วชิงมา ให้มั่วชิงไปเตรียม

หน้ากากมนุษย์ อยากได้คนที่ทำหน้ากากมนุษย์ได้อย่างเร็วที่สุด

เมื่อนึกได้ว่าเมินเซียวเหยี่ยนมาหลายวัน ตอนเย็น หลิงอวี้จื้อก็

ตุ๋นซุปไก่เองแล้วเอาไปให้เซียวเหยี่ยน เธอไม่ถนัดทำของเช่นนี้ ซุป

ไก่นี้เธอตุ๋นจนทั้งมันทั้งเลี่ยน

เซียวเหยี่ยนเห็นเธอเข้ามา ก็เงยหน้า ยิ้มให้หลิงอวี้จื้อ หลิงอวี้จื้อ

เร่งฝีเท้า เอาถาดวางบนโต๊ะชา แล้วยกซุปไก่ออกมาอย่างระมัดระวัง

เขินอายเล็กน้อยพูดว่า

“อาเหยี่ยน ซุปไก่นี้เลี่ยนไปหน่อย ท่านร่วมมือดื่มสักหน่อย ซุป

ไก่ที่ท่านเคยดื่มล้วนดูใสสดชื่น ข้าไม่เคยรู้เลยว่าในเนื้อไก่จะมัน

เยอะขนาดนี้”

“เจ้าตุ๋นเองหรือ”

“อื้ม”

“มือโดนลวกหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้าติด ๆ กัน

“ไม่เลย ไม่เลย ท่านชิมซุปไก่นี้ดูก่อนสิ”

เซียวเหยี่ยนย่อมไม่หักหลังความพากเพียรของหลิงอวี้จื้อ ถึงแม้

จะกินยากเพียงใด เขาก็จะกิน

เซียวเหยี่ยนยกซุปไก่ขึ้นมาแล้วดื่ม เพิ่งดื่มไปได้คำเดียว ก็คายสิ่ง

ที่อยู่ในปากออกมา เห็นเซียวเหยี่ยนใช้ผ้าเช็ดหน้ารับสิ่งนี้ออกมา

หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกอับอายโดยสิ้นเชิง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นผมเส้นหนึ่ง

หากเป็นคนอื่น คาดว่าคงถูกลากตัวออกไปประหารแล้ว

หลิงอวี้จื้อกระอักกระอ่วนใจสุดขีด ไม่ง่ายกว่าจะได้ปรนนิบัตรเอา

ใจเขาสักครั้ง นึกไม่ถึงว่าสวรรค์จะทำให้เธอดูน่าเกลียดอีกแล้ว ผม

นี่มันร่วงลงไปตอนไหนกัน ยาวขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นผมของ

เธอ

“อาเหยี่ยน คราวหน้าข้าจะต้องระวังให้ดีแน่นอน”

หลิงอวี้จื้อพูดขณะก้มหน้าไว้อาลัย

“ข้าชินนานแล้ว”

“ซุปนี้ไม่ต้องดื่มแล้ว”

หลิงอวี้จื้อพูดพลางเตรียมจะยกซุปไป เซียวเหยี่ยนจับมือเธอไว้

“ไม่เป็นไร ข้าชอบดื่ม”

“มีผมท่านก็ยังจะดื่มอีกหรือ”

“ดึงออกมาก็เรียบร้อยแล้ว”

หลิงอวี้จื้ออึ้ง ไหนบอกว่าเป็นคนบ้าความสะอาดไง หรือว่า

ตอนนี้โดนเธอรักษาจนหายแล้ว นึกไม่ถึงว่าเห็นผมแล้วจะนิ่งขนาด

นี้ ดึงออกมาแล้วยังดื่มต่อได้ เซียวเหยี่ยนมีข้อยกเว้นให้เธอมากมาย

“อารมณ์ดีขึ้นแล้วหรือ”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า

“ข้าดีขึ้นมากแล้ว อาเหยี่ยน ขอโทษนะ หลายวันมานี้ข้าอารมณ์

ไม่ดี ไม่สนใจท่านเลย พลอยมีผลกระทบต่อท่านไปด้วย”

หลายวันมานี้เซียวเหยี่ยนได้แต่อยู่เป็นเพื่อนหลิงอวี้จื้อเงียบ ๆ

และไม่ได้พูดอะไรมากความ ประกอบกับตารางงานที่ยุ่งของเขา

ทั้งหมดก็เป็นเหมือนอย่างที่เคย เขารู้ว่าต้องให้เวลาหลิงอวี้จื้อสัก

หน่อย ในเวลานี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ เหตุผลใครจะไม่เข้าใจ

แต่การยอมรับว่าคน ๆ หนึ่งจากไปแล้วต้องอาศัยเวลา

“อวี้จื้อ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ ข้ารู้ว่า

หลายวันมานี้เจ้าอารมณ์ไม่ดี เพียงแต่หวังว่าเจ้าจะสบายใจขึ้นเร็ว ๆ

เห็นเจ้าหดหู่ไม่มีความสุขแล้ว ใจข้าก็เป็นทุกข์ยิ่งนัก”

หลิงอวี้จื้อยื่นมืออกไปโอบคอเซียวเหยี่ยนอย่างรักใคร่

“อาเหยี่ยน ขอบคุณนะที่ให้เวลาข้า”

เซียวเหยี่ยนลูบหัวหลิงอวี้จื้อ หากเธอหดหู่ไม่มีความสุขเช่นนี้

ต่อไป เขาก็เตรียมจะพาหลิงอวี้จื้อออกไปพักที่อื่นสักระยะหนึ่งแล้ว

เขาทนเห็นหลิงอวี้จื้อเศร้าซึมเช่นนี้ไม่ได้ เห็นแล้วปวดใจนัก