ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 565 เจ้าโง่คนนั้น
ตอนที่ 565 เจ้าโง่คนนั้น
มู่หรงนี่อวิ๋นเป็นเพื่อนที่พิเศษมากสำหรับหลิงอวี้จื้อ สองคน
สามารถพูดคุยสัพเพเหระกันได้ สามารถหยอกล้อแกล้งกันได้ และ
ยังสามารถฟ่าฝันอันตรายไปด้วยกันได้
นอกจากเซียวเหยี่ยนแล้ว ก็มีมู่หรงนี่อวิ๋นที่เป็นคนที่หลิงอวี้จื้อ
ใกล้ชิดสนิทสนมที่สุด และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของหลิงอวี้จื้อใน
แคว้นเว่ยตะวันตกนี้
เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นจะมีความรู้สึกกับเธอไม่
เหมือนเดิม นึกมาตลอดว่ามู่หรงนี่อวิ๋นก็เห็นตนเองเป็นเพื่อนตาย
เช่นกัน เพราะนิสัยร่าเริงเปิดเผย หลิงอวี้จื้อในยุคปัจจุบันก็มีเพื่อนซี้
ต่างเพศหลายคน ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ได้คิดมากอะไรเลย คิดไม่ถึงว่า
เจ้าโง่คนนี้จะมีความรู้สึกเช่นนี้กับเธอ
ชีวิตนี้ เธอถูกกำหนดมาให้เป็นหนี้บุญคุณมู่หรงนี่อวิ๋น เป็นหนี้
เขาหลายอย่างมาก ๆ ชีวิตนี้ไม่มีโอกาสได้ตอบแทนแล้ว แม้แต่ชาติ
หน้าก็ไม่มีโอกาส ชาติหน้าเธอก็ยังเป็นของเซียวเหยี่ยน เธอไม่มี
ปัญญาจะให้มู่หรงนี่อวิ๋นมากไปกว่านี้
ยิ่งเป็นเช่นนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกผิด มู่หรงนี่อวิ๋นเพิ่งจะอายุยี่สิบต้น ๆ
ยังไม่ได้แต่งงาน และไม่มีลูก และยังเป็นลูกชายภรรยาหลวงเพียง
คนเดียวของตระกูลมู่หรง
ตระกูลมู่หรงไม่เหมือนกับตระกูลอื่น นอกจากลูกชายภรรยา
หลวงคนนี้แล้ว ก็ไม่มีลูกชายของอนุคนอื่น ๆ เลย มารดาของมู่หรง
นี่อวิ๋นเป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมพอสมควร
มู่หรงกวานเยวี่ยก็ได้รับการสั่งสอนมาจากนาง ภายใต้การกำกับ
ดูแลของนาง นอกจากลูกสาวอนุไม่กี่คนแล้ว ลูกชายอนุสักคนก็ไม่
มี ตำแหน่งของลูกชายของนางมั่นคงดั่งป้อมปราการที่แข็งแกร่ง
สองปีก่อนนางป่วยตาย มู่หรงหงก็อายุหกสิบกว่าปีแล้ว ไม่
สามารถมีลูกได้อีก ด้วยเหตุนี้ตระกูลมู่หรงก็นับว่าขาดช่วงแล้ว
“อวี้จื้อ”
เสียงถอนหายใจดังขึ้น หลิงอวี้จื้อเงยหน้าที่มีน ้าตานอง ร้องมา
นานขนาดนี้ ดวงตาของเธอจึงบวมแล้ว
เซียวเหยี่ยนสงสารจับใจ เอื้อมมือออกไปสวมกอดหลิงอวี้จื้อใน
อ้อมแขน เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อโศกเศร้าเสียใจมาก ทำได้เพียงตบหลัง
เธอเบา ๆ ซ ้าไปซ ้ามา
“อวี้จื้อ ขอโทษนะ ข้ามาช้าไป”
“อาเหยี่ยน นี่อวิ๋นเขา…นี่อวิ๋น…”
เสียงของหลิงอวี้จื้อสะอึกสะอื้นจุกคอ ไม่สามารถพูดต่อไปได้
ได้แต่รู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายใน เซียวเหยี่ยนกอดหลิงอวี้จื้อแน่น เวลา
นี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ มู่หรงนี่อวิ๋นตายไปแล้ว เขาทำได้เพียง
อยู่เคียงข้างหลิงอวี้จื้อ
ตอนนี้เองมั่วชิงและอู่จิ้นคุมตัวมู่หรงกวานเสวี่ยเดินเข้ามา มู่หร
งกวานเสวี่ยก้มหน้า ผมกระเซอะกระเซิง ปล่อยผมลงมาหมด ไม่
กล้ามองมู่หรงนี่อวิ๋นที่นอนอยู่บนพื้นเลย
นางไม่เคยคิดทำร้ายมู่หรงนี่อวิ๋น เดิมทียานั่นก็ไม่ใช่ยาพิษ ไม่ทำ
ให้เสียชีวิต เพียงแต่ร่างกายมู่หรงนี่อวิ๋นมีพิษดอกอวี้จีอยู่แล้ว ยา
สองชนิดปะทะกัน ทำให้พิษดอกอวี้จื้ออกฤทธิ์ จึงถึงแก่ชีวิตของมู่
หรงนี่อวิ๋น
มู่หรงกวานเสวี่ยคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มู่หรงนี่อวิ๋นตาย
แล้ว นางจะกลับไปบอกมู่หรงกวานเยวี่ยอย่างไร
ก่อนหน้านี้มู่หรงกวานเยวี่ยคอยถามตลอดว่ามีวิธีใดช่วยมู่หรง
นี่อวิ๋นได้บ้าง เห็นได้ชัดว่ามู่หรงกวานเยวี่ยเป็นห่วงน้องชายคนนี้
มาก และส่งคนออกไปหาแมลงจิ่วเซียงจนทั่ว เพียงแต่แมลงจิ่วเซียง
ถูกเจียงสือคว้าได้ไปก่อนก้าวหนึ่ง
เมื่อเห็นมู่หรงกวานเสวี่ย หลิงอวี้จื้อก็เงื้อมือตบหน้านางหนึ่งครั้ง
โดยไม่เกรงใจ ถามเสียงสูง
“มู่หรงกวานเสวี่ย คราวนี้เจ้าพอใจหรือยัง”
มู่หรงกวานเสวี่ยไม่ได้เอาคืน ได้แต่พูดงึมงำกับตัวเอง
“เหตุใดเขาถึงได้โง่ขนาดนี้ เพื่อเจ้าชีวิตก็ไม่สนแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้
เกี่ยวอะไรกับเขาเลย”
“อู่จิ้น ลงมือเถิด!”
เซียวเหยี่ยนสั่งการหน้านิ่ง ก่อนหน้านี้เขาสัญญากับมู่หรงกวาน
เยวี่ยว่าจะไม่แตะต้องมู่หรงกวานเสวี่ย แต่เบื้องต้นมู่หรงกวานเสวี่ย
ต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว คิดไม่ถึงว่าจะลงมือกับหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง
เช่นนั้นเขาไม่จำเป็นจะต้องรักษาสัญญา