ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 553 ดีจริงที่มีท่ำน

ตอนที่ 553 ดีจริงที่มีท่ำน

เซียวเหยี่ยนพยักหน้า

“จะอธิบายเช่นนี้ก็ได้ เมื่อหินอาตมันเปิดแล้วก็จะมีลำแสงสาด

ส่องออกมา ใช้สิ่งนี้ในการปกป้องดวงเมือง ตอนนี้พลังข้างในหิน

อาตมันถูกปิดผนึกแล้ว ตอนนี้จึงเป็นแค่สร้อยข้อมือธรรมดา หลาย

ปีมานี้เจียงสือต้องกำลังตามหามุกเมฆาสวรรค์อยู่แน่นอน”

เช่นนี้ก็หมายความว่าเมื่อใดที่หินอาตมันถูกเปิดแล้ว ตนเองก็

สามารถข้ามภพกลับไปโลกปัจจุบันได้สิ

เห็นหลิงอวี้จื้อตะลึง เซียวเหยี่ยนก็โอบไหล่หลิงอวี้จื้อ ถามเสียง

ต ่าว่า

“อวี้จื้อ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”

“ไม่ ไม่มีอะไรเพคะ”

หลิงอวี้จื้อส่ายหน้า ตนเองกำลังคิดเพ้อเจ้ออะไร ไม่ใช่ทิ้ง

ความคิดจะกลับไปยุคปัจจุบันตั้งนานแล้วเหรอ ถือเสียว่าไม่มีเรื่อง

นี้เกิดขึ้น แล้วอยู่ข้างกายเซียวเหยี่ยนตลอดไป

หากไม่ใช่เพราะวันนี้ได้ฟังเรื่องของมุกเมฆาสวรรค์ เธอก็เกือบ

ลืมสร้อยข้อมือหินอาตมันไปแล้ว เพราะไม่อยากไปจากเซียวเห

ยี่ยน เธอจึงไม่คิดถึงประเด็นเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว ถือเสียว่าตนเองไม่

เคยได้ของสิ่งนี้มา

หลิงอวี้จื้อไม่อยากพูด เซียวเหยี่ยนก็ไม่ได้ซักต่อ

เห็นบนโต๊ะมีชาน ้าผึ้งส้มโออยู่ เขาก็ลุกขึ้นรินชาน ้าผึ้งส้มโอ

หนึ่งแก้ว เดิมทีเขาไม่ชินกับรสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ เช่นนี้ ตั้งแต่รู้

ว่าหลิงอวี้จื้อชอบดื่มแล้ว เขาก็ค่อยๆ รับรสชาติของชานี้ได้ ตอนนี้

ถึงกับต้องดื่มสักแก้วสองแก้วทุกวัน

เห็นเซียวเหยี่ยนรินชาน ้าผึ้งมะนาวอีก เธอก็เรียกเขาทันที

“อาเหยี่ยน รินให้ข้าแก้วหนึ่งด้วย”

เซียวเหยี่ยนรินชาตามที่หลิงอวี้จื้อบอก ตอนนี้นับวันหลิงอวี้จื้อก็

เรียกเขาได้ถนัดปากมากขึ้น แต่ว่าเซียวเหยี่ยนก็ยินดีมาก ไม่ว่าเธอ

จะทำอะไร เขาก็ยินดีไปเสียหมด

เซียวเหยี่ยนยื่นชาให้หลิงอวี้จื้อ เธอจิบหนึ่งคำ ทำหน้าดื่มด ่า

“นี่แหละคือรสชาติดีงามในโลกมนุษย์ อาเหยี่ยน ไข่มุกเมฆา

สวรรค์นี้ข้าให้ท่านเก็บไว้ จะว่าไปนี่ก็เป็นสมบัติล ้าค่า ไม่แน่อาจจะ

เป็นประโยชน์กับท่าน”

“สำหรับข้า ของเหล่านี้มิได้มีประโยชน์อะไรนัก ข้าไม่เชื่อว่าสิ่ง

นี้จะรักษาดวงเมืองได้ แต่คนอื่นเชื่อในสิ่งนี้ เก็บไว้ก็ไม่เสียหาย ไม่

แน่เวลาคับขันอาจจะเอามาใช้ได้”

“คนอื่นเชื่อก็ดีแล้ว นี่ก็เป็นของไว้ต่อรองได้ อาเหยี่ยน ข้าเก็บ

ลู่ซูหว่านเอาไว้ เฉินปี้ก็รู้เรื่องนี้ หากนางเอาเรื่องนี้ไปบอกไทเฮา

แล้วลู่ซูหว่านจะเป็นอันตรายหรือไม่”

เซียวเหยี่ยนครุ่นคิด

“ไทเฮาคงไม่มาสนใจเรื่องของพวกผู้หญิงหรอก ถึงเวลาพวกเรา

จัดคนพาลู่ซูหว่านไปส่งนอกเมือง นางอยู่ในวังอ๋องผู้สำเร็จราชการ

แทนพระองค์ไม่มีใครกล้าค้น”

ประเด็นนี้หลิงอวี้จื้อเชื่อ ใครจะกล้าบ้าบิ่นเข้ามาค้นจวนอ๋อง

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

ถึงแม้เฉินปี้จะบอกมู่หรงกวานเย่ว์ก็ไม่เป็นอะไร เรื่องลู่ซูหว่าน

ตั้งครรภ์มีเพียงพวกเขาสองสามคนที่รู้ มู่หรงกวานเย่ว์คงไม่ทำ

อะไรลู่ซูหว่าน อย่างมากนางก็ถือเสียว่าเป็นแค่หญิงเร่ร่อนที่ไม่มีที่

พึ่งพิง

หลิงอวี้จื้อยื่นมือไปโอบเอวเซียวเหยี่ยน ทำตัวเหมือนเด็กพูดว่า

“ดีจริงที่มีท่าน”

“ตอนนี้เพิ่งรู้หรือ”

“รู้มาตลอดเลย ดังนั้นจึงอยากแต่งงานกับท่านจนแทบรอไม่

ไหว”

หลิงอวี้จื้อค้นพบว่าพอแต่งงานแล้วก็หน้าหนาขึ้น ไม่กลัวที่จะ

พูดคำพูดน่าอายเหล่านี้แล้ว

คำพูดนี้ใช้ได้ผลกับเซียวเหยี่ยนมาก เขายื่นมือไปลูบจมูก

หลิงอวี้จื้อ

“พวกเราไปเดินเล่นที่เรือนด้านหลังกันเถิด”

“เพคะ ไปตอนนี้เลย”

หลิงอวี้จื้อกระตือรือร้นมาก ดึงมือเซียวเหยี่ยนจะไปออกไป

เหมือนกับนกน้อยร่าเริงอย่างไรอย่างนั้น เดินกระโดดเด้งดึ๋งไป ไม่

เหมือนพระชายาเลยสักนิด เหมือนกับเด็กน้อยที่อยากออกจากบ้าน

มากกว่า

แต่แน่นอนว่าเธอรู้จักกาลเทศะ เวลาที่ต้องสำรวม เธอก็จะ

สำรวมอย่างยิ่ง ในฐานะเป็นนักแสดง สำหรับเธอ สิ่งเหล่านี้เป็น

เรื่องเล็กน้อย

เซียวเหยี่ยนก็ตามใจเธอเสมอ ทุกครั้งที่เห็นเธอดีใจเช่นนี้ ความ

เหนื่อยล้าทั้งวันก็มลายหายไปสิ้น อารมณ์ก็ดีขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

เธอคือผลไม้แห่งความสุขของเขา เป็นเช่นนี้ตลอดมา จวนอ๋อง

ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์มีชีวิตชีวาขึ้นเพราะมีเธอ เมื่อก่อนมี

แต่ความหดหู่