ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 544 คนเปลี่ยนแปลงกันได้

ตอนที่ 544 คนเปลี่ยนแปลงกันได้

หลิงอวี้จื้อไปที่ห้องของหรูเยียน หรูเยียนนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว

ไม่ขยับเขยื้อน น ้าตารื้นไหลไม่หยุด ขนาดหลิงอวี้จื้อเดินมา

ตรงหน้าแล้วก็ยังไม่รู้เรื่อง

“หรูเยียน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่!”

ได้ยินเสียงหลิงอวี้จื้อ หรูเยียนก็รีบเช็ดน ้าตา

“พระชายา ไม่ต้องเป็นห่วงบ่าวเพคะ บ่าวไม่เป็นอะไร”

หลิงอวี้จื้อนั่งลงข้างหรูเยียน

“ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก ไม่ว่าเป็นใคร ก็ย่อมเสียใจทั้งนั้น เรื่องงาน

ศพของชิวจวี๋ หากเจ้าไม่อยากยื่นมือเข้ามาทำ เดี๋ยวข้าจัดการให้เอง

หากเจ้าอยากจัดการเอง ข้าก็จะยกให้เจ้าจัดการ”

“พระชายา บ่าวอยากพาชิวจวี๋กลับบ้านเพคะ”

“ตามใจเจ้า อยากกลับไปก็กลับไปสักหน่อยเถิด หรูเยียน เจ้าจะ

ถือโทษข้าหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าหรูเยียนทำอะไรชิวจวี๋ไม่ลง เมื่อก่อนเธอไม่อยาก

เอาชีวิตชิวจวี๋ ตอนนี้ทนไม่ไหวอีกต่อไป ไม่สามารถยอมให้นางทำ

เรื่องชั่วอีก

ดังนั้นครั้งนี้เธอจึงไม่ปล่อยชิวจวี๋ ชิวจวี๋ไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำ

ไปเลย

ในเมื่อปล่อยนางไปแล้วก็ไม่รู้จักเปลี่ยน นางไม่ได้ตั้งใจทำผิด

แต่ทำทุกวิถีทางที่จะบรรลุเป้าหมาย คนที่แม้แต่แม่แท้ๆ ยังกล้าฆ่า

ระดับความเลือดเย็นถึงขั้นไหนก็จินตนาการเอาได้ จะวางใจใน

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของคนประเภทนี้ก็พบว่ายากเกินไป รีบ

จัดการให้สิ้นซากดีกว่า

“บ่าวจะโทษพระชายาได้อย่างไร ชิวจวี๋ทำผิดมากมายขนาดนั้น

จบแบบนี้ก็สมควรกับความผิดของนางแล้ว บ่าวเพียงแต่เสียใจ

เท่านั้นเพคะ

ชิวจวี๋ตอนเด็กๆ น่ารักมาก แม้แต่มดก็ไม่กล้าเหยียบตาย ไม่รู้ว่า

กลายมาเป็นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด บ่าวคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าชิวจวี๋จะมี

อคติกับแม่มากขนาดนี้”

หลิงอวี้จื้อถอนหายใจหนึ่งครั้ง

“ยิ่งป่วยนานความกตัญญูก็ยิ่งหมดลง นางอาจจะมีจิตใจไม่

มั่นคงมานานแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า หรูเยียน เจ้าเป็นหญิงสาวที่

ดีซึ่งมีทัศนคติสามประการ ถูกต้องเหมาะสม”

“พระชายาหมายความว่าอย่างไรเพคะ”

“ก็หมายความว่าข้าชมว่าเจ้าเป็นคนดี หากเจ้ากลับไปแล้วอยาก

พักอยู่อีกสองสามวันก็พักอีกสักสองสามวันเถิด ที่นี่ไม่มีอะไร

หรอก”

หลิงอวี้จื้อมีน ้าใจขนาดนี้ หรูเยียนรู้สึกซาบซึ้งใจนัก เตรียมจะ

คุกเข่าขอบคุณ แต่หลิงอวี้จื้อหยุดไว้

“อย่าเอะอะอะไรก็จะคุกเข่าสิ ข้ากลัวอายุสั้น เจ้าพักผ่อนให้ดีเถิด

ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่าน

เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ความผิดเจ้าเลย ถึงแม้จะเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่

เจ้าไม่ได้เจอนางนานแล้ว เจ้าก็ไม่รู้ว่านางเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร นี่

เป็นทางเลือกของนางเอง ไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าไม่ต้องตำหนิตัวเอง

นางต่างหากที่เห็นแก่ตัวเกินไป”

“อีกไม่กี่วันบ่าวก็ดีขึ้นแล้วเพคะ ขอบคุณพระชายาอย่างยิ่งที่เห็น

อกเห็นใจเพคะ”

“ป่านนี้แล้วไม่เห็นอกเห็นใจอีก เช่นนั้นข้าก็ทุเรศเกินไปแล้ว”

หลิงอวี้จื้อตบไหล่หรูเยียนเบาๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก เธอรู้ว่า

หรูเยียนอยากอยู่เงียบๆ คนเดียวแน่นอน ดังนั้นเมื่อพูดจบแล้วก็

กลับห้องไปก่อน

เธอเอนกายลงบนตั่งนุ่มๆ คิดว่าจะช่วยหลิงจื่อเฉิงอย่างไรดี

ระหว่างเซียวเหยี่ยนกับมู่หรงกวานเย่ว์ซับซ้อนเช่นนี้ หากเธอ

สามารถแก้ไขได้จะดีขนาดไหน หรือว่าต้องไปขอร้องเฉินมั่วฉือ

อีก

ช่างมันเถอะ! เดี๋ยวฮ่องเต้น้อยจะเรียกร้องอะไรที่มันเกินเลยอีก

ตอนนี้เธอเป็นพระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้ว ต้อง

ไม่ให้โอกาสเจ้าเด็กแสบนั่นเด็ดขาด

ขณะที่คิดไปต่างๆ นานา มือหยาบๆ คู่หนึ่งก็มาคลึงขมับ

หลิงอวี้จื้อ ไม่ต้องเงยหน้า หลิงอวี้จื้อก็รู้ว่าเป็นใคร คิดมากไปแล้ว

ปวดหัวจริงๆ เธอหลับตาลงทันที

“อาเหยี่ยน ความสามารถของท่านนับวันจะยิ่งมากขึ้นนะ ไป

เรียนนวดเช่นนี้มาจากไหนกัน”

“เช่นนี้ต้องเรียนด้วยหรือ”

เซียวเหยี่ยนถามกลับ

“ยอดเยี่ยม ท่านคืออัจฉริยะ ไม่เรียนมาก็สามารถทำได้กำลังพอดี

เลย”

“นั่นเพราะข้าคุ้นเคยกับเจ้าไง”

เซียวเหยี่ยนนั่งข้างๆ หลิงอวี้จื้อ ยื่นมือไปนวดขมับหลิงอวี้จื้อ

ถามเสียงเบาๆ ว่า

“อวี้จื้อ เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ”