ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 537 อย่าตระหนก

ตอนที่ 537 อย่าตระหนก

ลู่ชิงชิงเดินจ ้าอ้าวเข้ามาในห้องหลิงอวี้จื้อ ฝีเท้าเร่งรีบ สีหน้า

ออกอาการร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อเห็นหลิงอวี้จื้อ นางก็คุกเข่ากับพื้น น ้าตาไหลเป็นสองสาย

ดวงตายังบวมแดง เห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ร้องไห้มา สีหน้าซีด

เซียวมาก

” อวี้จื้อ โปรดช่วยชีวิตจื่อเฉิงด้วยเถิด! ตอนนี้มีเพียงเจ้าที่ช่วยเขา

ได้แล้ว”

เห็นลู่ชิงชิงคุกเข่าให้ตนเอง หลิวอวี้จื้อก็รีบยื่นมือไปประคองลู่

ชิงชิง

“เจ้าทำอะไร รีบลุกเร็วเข้า ชิงชิง มีเรื่องอะไรลุกขึ้นมาก่อนค่อย

ว่ากัน”

“เรื่องของจื่อเฉิงเจ้าคงได้ยินมาแล้ว เขาไม่มีทางก่อกบฏเด็ดขาด

ต้องถูกคนใส่ร้ายแน่นอน อวี้จื้อ เจ้าต้องช่วยเขานะ”

ลู่ชิงชิงไม่ยอมลุกขึ้น ทำเพียงอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนอีก ขอให้

หลิงอวี้จื้อช่วยเขา นอกจากหลิงอวี้จื้อ นางก็ไม่รู้จะไปขอร้องใคร

แล้ว

พอเกิดเรื่องชิวจวี๋แล้ว หลิงจื่อเฉิงก็มาหานางหลายครั้ง เพียงแต่

นางคอยหลีกเลี่ยงไม่พบหน้าหลิงจื่อเฉิงอยู่ตลอด

ถึงแม้หลิงจื่อเฉิงจะบุกเข้ามา นางก็ไม่พูดไม่จาเย็นชาอย่างยิ่ง

หลายครั้งเข้า หลิงจื่อเฉิงก็ไม่มาหานางอีก เดิมทีนางคิดว่าทั้งสอง

คนคงจะเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต คิดไม่ถึงว่า หลิงจื่อเฉิงจะถูกจับ

เข้าคุกใหญ่ด้วยข้อหาก่อกบฏ

หากไม่ใช่เพราะนางมีสถานะเป็นแค่นางบำเรอ แม้แต่นางก็

จะต้องเข้าคุกไปด้วยกัน

ตอนที่นางรู้ข่าว ก็เห็นหลิงจื่อเฉิงถูกทหารลากออกไปพอดี

หลิงจื่อเฉิงตะโกนใส่นางเสียงดัง บอกให้อย่าเข้ามา ถึงแม้นาง

จะเข้าไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ด้วยเหตุนี้จึงถูกสาวใช้ดึงเอาไว้ ทำได้

เพียงดูหลิงจื่อเฉิงถูกนำตัวไปต่อหน้าต่อตา

นาทีนั้น ภายในใจของนางระส ่าระสาย ราวกับสูญเสียจิต

วิญญาณอย่างไรอย่างนั้น ในหัวสมองมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือ

ต้องช่วยหลิงจื่อเฉิง

หลายวันมานี้ นางหักใจไม่ยอมพบหลิงจื่อเฉิง นางหลงคิดว่า

ตัวเองไม่ได้รักหลิงจื่อเฉิงแล้ว คราวนี้ได้คำตอบแล้วว่า ที่แท้นางยัง

รักหลิงจื่อเฉิงอยู่

มิเช่นนั้นคงไม่ร้อนใจขนาดนี้ ไม่มีทางสงบใจลงได้เลย แม้จะใช้

ชีวิตของตนไปช่วยหลิงจื่อเฉิงได้ นางก็ยินดี นางไม่มีทาง

จินตนาการได้เลยว่าหากหลิงจื่อเฉิงตายในคุก นางจะเป็นอย่างไร

จะเผชิญกับชีวิตที่เหลืออยู่อย่างไร

หลิงอวี้จื้อดึงลู่ชิงชิงขึ้นไม่ได้ พยักหน้าให้หรูเยียน สองคนออก

แรงดึงลู่ชิงชิงขึ้นมา ร่างกายของลู่ชิงชิงอ่อนปวกเปียกไปหมด สอง

คนประคองนางนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ

“ชิงชิง เจ้าอย่าใจร้อน เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว ท่านอ๋องก็จะช่วย พยายาม

อย่างสุดความสามารถลบล้างความผิดให้เขา หากลบล้างไม่ได้ ก็จะ

รักษาชีวิตของเขาเอาไว้ เจ้าทำใจให้สงบรอฟังข่าวเถิด อย่า

ตระหนก”

ได้ยินหลิงอวี้จื้อพูดเช่นนี้ ลู่ชิงชิงก็วางใจลง เช่นนี้ก็ดี นางรู้ว่า

หลิงอวี้จื้อต้องมีวิธี

หลิงอวี้จื้อรินชาให้ลู่ชิงชิง ยื่นให้ลู่ชิงชิง ลู่ชิงชิงรับชาที่

หลิงอวี้จื้อยื่นมาให้ มือยังสั่นอยู่ ต้องพยายามถึงจะทำให้ตัวเองนิ่ง

ได้ แล้วจึงดื่มชาร้อนไปหนึ่งคำ

“เรื่องนี้ชิวจวี๋น่าจะเป็นคนใส่ร้ายพี่ชาย นางหายตัวไปแล้ว ข้าส่ง

คนไปตามตัวนางอยู่

พี่ชายก็หน้ามืดตาบอด ผู้หญิงดีๆ ไม่รู้จักรักษาไว้ ดันไปยุ่งอยู่กับ

ผู้หญิงมาดร้าย พูดอะไรก็ไม่ฟัง หาเรื่องเองก็ต้องรับกรรมเองแท้ๆ”

ลู่ชิงชิงก้มหน้า

“เกิดเรื่องเช่นนี้แล้ว ต่อไปเขาก็เห็นธาตุแท้ของชิวจวี๋แล้ว อวี้จื้อ

เจ้าอย่าตำหนิจื่อเฉิงอีกเลย หลายวันมานี้ข้าไม่สนใจเขาเอง เขาก็คง

จะหดหู่ใจ เดิมเขาก็เป็นคนใจอ่อนอยู่แล้ว ชิวจวี๋ก็อ่อนแอเช่นนี้ ก็

ไม่น่าแปลกใจที่เขา