ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 536 หลิงจื่อเฉิงเกิดเรื่องแล้ว

กลับจวนอ๋องแล้ว อู่จิ้นก็กลับมาจากการสืบข่าวคราวแล้ว สอง

คนเข้าไปในห้องทำงานด้วยกัน อู่จิ้นตามเข้ามาข้างหลัง เซียวเห

ยี่ยนถามว่า

“สถานการณ์เป็นอย่างไร”

“ทูลท่านอ๋อง พระชายา คุณชายหลิงถูกจับเข้าคุกใหญ่แล้ว

ภายในคุกใหญ่มีทหารคุมเข้ม ผู้ที่ดูแลเรื่องนี้คือหานอวี่ขอรับ

ข่าวคราวจากข้างในถูกปกปิดมิดชิด ข้าน้อยต้องทุ่มเทมากกว่า

จะสืบรู้ว่า คนของไทเฮาค้นเจอจดหมายที่หลิงจื่อเฉิงเขียนโต้ตอบ

กับเว่ยอ๋องสองสามฉบับ ในนั้นพูดถึงเรื่องการก่อกบฏ นี่เป็น

หลักฐานที่แน่นหนาขอรับ”

หานอวี่เป็นคนสนิทของมู่หรงกวานเย่ว์ เรื่องนี้ก็เท่ากับว่า

มู่หรงกวานเย่ว์เคยสอบปากคำแล้ว ตอนนี้สาเหตุสำคัญที่สุดคือ

หลักฐานชัดเจน มิเช่นนั้นไม่ว่าหลิงจื่อเฉิงจะถูกขังที่ไหน เซียวเห

ยี่ยนก็จะสามารถปล่อยเขาออกไปได้

ตอนนี้มีหลักฐานแน่นหนา ซ ้ายังเป็นข้อหากบฏอีก คนตั้ง

มากมายคอยจับจ้องอยู่ เซียวเหยี่ยนไม่สามารถเล่นพรรคเล่นพวก

อย่างโจ่งแจ้งได้ อยากจะพลิกคดี มีความเป็นไปได้เพียงสอง

ประการ ประการหนึ่งคือเว่ยอ๋องไม่ยอมรับ อีกประการหนึ่งคือหา

หลักฐานที่หลิงจื่อเฉิงถูกใส่ร้ายเจอ

“คนที่เอาจดหมายใส่ในเสื้อผ้าของพี่ชายได้มีเพียงคนเดียว นั่น

คือชิวจวี๋ ชิงชิงไม่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้แน่นอน นังผู้หญิงคนนี้

คิดจะทำอะไร เดิมทีนางอยากได้ความรุ่งเรืองมั่งคั่ง ตามเหตุผลแล้ว

ควรจะเอาชนะใจพี่ชายถึงจะถูก จะมาทำเรื่องให้ร้ายพี่ชายได้

อย่างไร”

หรูเยียนก็คอยรินชาให้พวกเขาอยู่ข้างๆ ได้ยินว่าพูดถึงชิวจวี๋

หรูเยียนก็วางเครื่องชาลง รีบคุกเข่าลงกับพื้น

“ท่านอ๋อง พระชายาเพคะ บ่าวคิดไม่ถึงเลยว่าบัดนี้แล้วชิวจวี๋ยัง

ทำเรื่องเหลวไหลเลอะเทอะอีก วอนท่านอ๋องและพระชายาโปรด

ให้อภัยด้วยเพคะ”

“หรูเยียน เจ้าลุกขึ้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ข้ากับท่านอ๋องต้องสืบ

เรื่องนี้ให้กระจ่าง หากจับชิวจวี๋มา พิสูจน์ว่านางทำเรื่องนี้จริง ข้าจะ

ไม่ปล่อยนาง หรูเยียน หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”

หรูเยียนกัดริมฝีปาก นางรู้ว่าหลิงอวี้จื้อให้โอกาสชิวจวี๋มาหลาย

ครั้งแล้ว เป็นชิวจวี๋เองที่ไม่รู้จักคุณค่า ได้คืบจะเอาศอกไม่รู้กี่ครั้งต่อ

กี่ครั้ง

เมื่อก่อนนางยังสามารถขอร้องแทนชิวจวี๋ได้ ระยะนี้นางไม่ได้

พบชิวจวี๋เลย แม้แต่จะพูดถึงก็ไม่ได้พูดถึง ครั้งนี้นางก็ไม่สามารถ

วอนขอให้ชิวจวี๋ได้อีกแล้ว

เซียวเหยี่ยนยังมีงานต้องจัดการ หลิงอวี้จื้อกลับห้องแล้ว รอ

สักครู่ มั่วชิงก็กลับมา หลิงอวี้จื้อรีบถาม

“เป็นอย่างไรบ้าง เจอชิวจวี๋หรือไม่”

มั่วชิงส่ายหน้า

“ไร้ร่องรอยชิวจวี๋แล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยถามคนที่อาศัยอยู่แถวนั้น

แล้ว พวกเขาบอกว่าเมื่อคืนเห็นชิวจวี๋ออกไปคนเดียว จากนั้นก็ไม่

เห็นนางกลับมา ไม่รู้ว่าออกนอกเมืองไปแล้วหรือไม่”

เมื่อคืนเป็นวันแต่งงานของพวกเธอ ความสนใจของทุกคนต่าง

มุ่งมาที่งานแต่ง หากชิวจวี๋ฉวยโอกาสนี้ออกนอกเมืองไปก็ไม่ใช่จะ

เป็นไปไม่ได้ เช่นนี้ก็พิสูจน์ได้หมดแล้วว่า เรื่องนี้ชิวจวี๋นั่นแหละที่

เป็นคนทำ

หลิงอวี้จื้อให้ตามชิวจวี๋มาก็เพื่อถามให้รู้เรื่อง ว่าคนที่อยู่

เบื้องหลังคือใคร ไม่มีความจำเป็นเลยที่จะต้องทำกับหลิงจื่อเฉิง

เรื่องนี้เกรงว่าเป้าหมายคือเธอนั่นแหละ

“มั่วชิง ส่งคนค้นหาต่อไป ถึงแม้เมื่อคืนนางจะออกนอกเมืองไป

แล้ว ก็ไปไม่ได้ไกล ส่งคนไปหาทั้งในเมืองและนอกเมือง”

มั่วชิงพยักหน้า

“ข้าน้อยจะสั่งการไป พระชายาวางใจได้”

ตอนนี้คนที่หลิงอวี้จื้อเป็นห่วงที่สุดกลับเป็นลู่ชิงชิง ถึงแม้ว่า

ปากนางจะพูดตัดความสัมพันธ์ขนาดนั้น แต่นางยังมีความรู้สึก

กับหลิงจื่อเฉิงแน่นอน เพราะว่ารักเขา ดังนั้นจึงยอมรับเรื่องที่เขา

พัวพันกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ ตอนนี้หลิงจื่อเฉิงเกิดเรื่องแล้ว ลู่ชิงชิง

ไม่สามารถยืนดูอยู่เฉยๆ ได้

ตามคาด ไม่นานก็มีสาวใช้เข้ามารายงาน

“พระชายาเพคะ ลู่อี๋เหนียงแห่งจวนท่านมหาเสนาบดีขอเข้าพบ

เพคะ”

“รีบเชิญเข้ามา”

เพิ่งจะนึกถึงลู่ชิงชิง นางก็มาแล้วจริงๆ เธอรู้ว่าลู่ชิงชิงมาเพราะ

เรื่องหลิงจื่