ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 512 ครั้งนี้หนีไปได้ แต่หนีไปตลอดชีวิตไม่ได้

ตอนที่ 512 ครั้งนี้หนีไปได้ แต่หนีไปตลอดชีวิตไม่ได้

ตรงจุดนี้เฉินปี้กลับไม่ได้กังวล ใจเย็นลงโดยสิ้นเชิง

“สืบรู้ถึงจวนท่านเว่ยอ๋องแล้วจะทำอะไรพวกเราหรือ ฟังดูจาก

เจตนาของพี่สาวแล้ว ท่านเว่ยอ๋องกับท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทน

พระองค์กำลังจะแตกคอกัน มิน่าพี่สาวถึงลงมือกับหลิงอวี้จื้อตอนนี้

ข้าดูแล้ว หากปะทะกันจริงๆ ทางจวนเว่ยอ๋องถึงคราวแพ้แน่นอน

ยังดีที่ท่านพ่อมิได้สนิทสนมกับทางจวนเว่ยอ๋องนัก ข้ามี

ความสัมพันธ์ดีกับพี่สาวก็มิได้มีความหมายอะไร การไปมาหาสู่

ของญาติผู้หญิงมิได้มีความเกี่ยวข้องอะไรใหญ่โต ช่วงเวลานี้ ข้าจะ

ไปจวนเว่ยอ๋องน้อยลง การแกว่งเท้าหาเสี้ยน ไม่เป็นผลดีกับพวก

เรา”

เฉินปี้ตัดสินใจจะขีดเส้นความสัมพันธ์ให้ชัดเจน อย่างไรไม่

นานก็จะแต่งงานกับอู๋อ๋องแล้ว เช่นนี้ก็จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับทาง

จวนเว่ยอ๋องอีก

เรื่องของทางจวนเว่ยอ๋อง นางจะไม่เข้ามาช่วย และไม่ยุ่งเกี่ยว

ด้วย จะทำเพียงดูไฟจากชายฝั่งเท่านั้น นางเป็นแค่ญาติฝ่ายหญิง

ถึงแม้ไม่สนใจ ก็คงไม่มีใครมาตำหนิอะไรนาง

เช้าตรู่วันถัดมา หลิงอวี้จื้อไปเยี่ยมมู่หรงนี่อวิ๋นที่จวนมู่หรง

มู่หรงนี่อวิ๋นนอนอยู่บนเตียง ขยับตัวไม่ได้ พันผ้าพันแผลสีขาว

ทั้งตัว เห็นหลิงอวี้จื้อมา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มดีใจ

“นึกไม่ถึงว่าจะมาเช้าขนาดนี้ อวี้จื้อ คุณชายคนนี้ถึงกับซาบซึ้ง

ทีเดียว”

“เจ้าซาบซึ้งง่ายขนาดนี้เชียวหรือ”

หลิงอวี้จื้อรู้ว่าตอนนี้มีหลายอย่างมากที่มู่หรงนี่อวิ๋นกินไม่ได้

ดังนั้นสิ่งที่นำมาให้ทั้งหมดจึงเป็นวัตถุดิบทำยาปรับสภาพร่างกาย

ตอนนี้เธอเป็นเศรษฐินี เงินเยอะจนใช้ไม่หมด เอาวัตถุดิบทำยาชั้นดี

มาไม่น้อย เธอเอาวัตถุดิบทำยาให้สาวใช้ของมู่หรงนี่อวิ๋น แล้วถาม

ด้วยความเป็นห่วงว่า

“ตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”

“ไม่เป็นอะไรมาก”

หลิงอวี้จื้อนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เห็นมู่หรงนี่อวิ๋นเจ็บหนัก

ขนาดนี้ ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิด

“ขอโทษนะ นี่อวิ๋น ข้าพาเจ้ามาลำบากอีกแล้ว”

“ขอโทษอะไร ข้าเป็นผู้ชาย เจออันตรายจะไปหลบหลังเจ้าคง

ไม่ได้กระมัง! คุณชายคนนี้มิได้ขี้ขลาดขนาดนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็มี

ความสามารถมากกว่าเจ้า”

เพื่อไม่ให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกผิด มู่หรงนี่อวิ๋นใช้น ้าเสียงแบบผู้ชาย

รุ่นใหญ่ ดวงตาลูกท้อแฝงรอยยิ้ม

“ถ้าจะขอบคุณจริงๆ ข้าควรขอบคุณเจ้าถึงจะถูก

ท่านพ่อข้าบังคับให้ข้าแต่งงาน ข้าหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่ได้แล้ว

เกิดเหตุเช่นนี้แล้ว คงจะหยุดพูดเรื่องนี้ไปอีกสักพัก เจ้าช่วยข้าไป

เปลาะหนึ่ง เจ้าว่าข้าควรขอบคุณเจ้าหรือไม่ ถือว่าเป็นทุกขลาภ”

หลิงอวี้จื้อมองมู่หรงนี่อวิ๋นด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ และเริ่มเป็น

กังวลแทนมู่หรงนี่อวิ๋นแล้ว

“ข้าว่านะนี่อวิ๋นเอ๋ย เจ้าเองก็อายุอานามไม่น้อยแล้ว ให้เจ้า

แต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องผิด หลายปีมานี้ เจ้านอนกับผู้หญิงไปไม่น้อย

ไม่มีคนที่ถูกใจบ้างหรือ”

“เจ้าอย่าเอาแต่ย ้าเรื่องนี้ไม่ปล่อยสิ เมื่อก่อนข้าเจ้าสำราญ แล้ว

อย่างไร ก็เป็นเรื่องที่ยินยอมกันทั้งสองฝ่าย คุณชายคนนี้ไม่เคย

บังคับใคร ผู้หญิงประเภทนี้ ข้าไม่เคยเอามาใส่ใจ เวลาผ่านไปนาน

แม้แต่ชื่อข้าก็จำไม่ได้แล้ว จะไปถูกใจใครกัน”

“ยังดีที่เจ้าไม่ได้ไปทำร้ายลูกสาวบ้านไหนเข้า ลูกสาวขุนนางใน

เมืองหลวงนี้มีตั้งมากมาย หาผู้หญิงน่ารักสักคนก็ไม่ยาก ครั้งนี้เจ้า

หนีไปได้ แต่หนีไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ เจ้าเป็นลูกชายคน

เดียวของตระกูลมู่หรง พ่อเจ้าย่อมร้อนใจเป็นธรรมดา อย่างไม่ต้อง

สงสัย”

มู่หรงนี่อวิ๋นหน้างอ

“นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของจวนมู่หรง เจ้าไม่ต้องเข้ามาผสม

โรง เจ้ากับท่านอ๋องรักกันขนาดนี้ ตัวข้าเองเห็นกับตาอยู่ทุกวัน ก็

ย่อมต้องได้รับอิทธิพล ข้าไม่เชื่อว่าจะหาผู้หญิงที่ใจตรงกันมิได้”

หลิงอวี้จื้อยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นมา

“มีปณิธาน แต่เจ้าทนได้หรือ”

“มีอะไรที่ทนไม่ได้”

“ฮ่าๆ ความกดดันจากครอบครัวไม่สามารถมองข้ามได้ พี่น้อง

เอ๋ย หนทางยังอีกยาวไกล”

คำนี้มู่หรงนี่อวิ๋นไม่เคยได้ยินมาก่อน ถามอย่างใคร่รู้

“หนทางยังอีกยาวไกลคืออะไร”

“ก็ภารกิจหนักอึ้ง บนหนทางไกลไง”

“…”