เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 185 ฉันไม่ใช่แม่ของคุณ

บทที่ 185 ฉันไม่ใช่แม่ของคุณ

“พ่อบ้านหวง มาช่วยหน่อย ฉันแทบจะพยุงไม่ไหวแล้ว” ลู่ซานตะโกนเรียกพ่อบ้านหวง

พ่อบ้านหวงรีบเข้าไปช่วยทันที

เฉียวอันอันไม่สามารถช่วยอะไรได้ จึงได้แต่เดินตามหลังพวกเขาไปเมื่อเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เธอมองดูพวกเขาขนคนมาวางบนโซฟา แล้วเธอก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อหยิบผ้าห่มลงมา

หลังจากคลุมผ้าห่มให้จิ้นเฉินแล้ว เธอก็รินน้ำสองแก้ว แล้วยื่นแก้วหนึ่งให้ลู่ซาน

“ขอบคุณคุณเฉียว” เมื่อเห็นว่าน้ำถูกส่งมาโดยเฉียวอันอัน ดวงตาของลู่ซานฉายแววประหลาดใจชั่วขณะ แต่เขาก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและกล่าวขอบคุณ “ไม่ต้องเกรงใจหรอก” เฉียวอันอันยิ้มบาง ๆ แล้วส่งน้ำอีกแก้วให้กับพ่อบ้านหวง “คุณลุงหวง ดื่มสักหน่อยสิครับ”

“ได้ครับ” พ่อบ้านหวงรับไว้ พลางกล่าวขอบคุณเบา ๆ

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ ลู่ซานวางแก้วลง “คุณลุงหวง ฝากดูแลคุณชายจิ้นด้วยนะครับ ผมขอตัวกลับก่อน”

พ่อบ้านหวงโบกมือไปมา “เข้าใจแล้วครับ คุณกลับไปเถอะ”

หลังจากลู่ซานจากไป เฉียวอันอันถามว่า “ลุงหวง ฉันสามารถทำอะไรได้บ้างไหมคะ”

พ่อบ้านหวงคิดสักครู่แล้วพูดว่า “คุณไปเอาน้ำร้อนมาเช็ดหน้าให้คุณชายจิ้นหน่อยสิ”

เธอเป็นห่วงคุณชายจิ้นมากขนาดนี้ ก็ให้เธอทำพวกนี้แล้วกัน เฉียวอันอันตอบรับด้วยความยินดี แล้วเดินไปห้องน้ำเพื่อไปตักน้ำ

เมื่อเธอตักน้ำเสร็จและเดินออกมา พ่อบ้านหวงไม่อยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว แต่มีเสียงดังมาจากทางห้องครัว คิดว่าเขาน่าจะอยู่ในครัวกำลังทำน้ำแก้เมาอยู่

โดยไม่คิดอะไรมาก เฉียวอันอันนั่งลงข้าง ๆ จิ้นเฉิน บิดผ้าขนหนูให้หมาดแล้วเช็ดหน้าให้เขาอาจเป็นเพราะดื่มเหล้ามากเกินไป ทำให้รู้สึกไม่สบายมาก เขาขมวดคิ้วแน่น เธอลูบไม่สามารถทำให้คลายลงได้

ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ และเช็ดตัวให้เขาแบบนั้น

กระบวนการเช็ดหน้าค่อนข้างราบรื่น แต่เมื่อเช็ดมือ เธอถึงพบว่ามือของเขากำแน่น เธอพยายามแกะออกสองสามครั้ง แต่ไม่สามารถเปิดออกได้ กลับกลายเป็นว่ายิ่งกำแน่นขึ้นไปอีกด้วยความจนใจ เธอถอนหายใจแล้วเอียงตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ ว่า “คุณจิ้น ช่วยปล่อยมือหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะเช็ดมือให้คุณ”

เธอไม่ได้คาดหวังว่าคนเมาจะฟังคำพูดของเธอรู้เรื่อง

แต่แล้วสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือมือของจิ้นเฉินคลายออกจริง ๆ

เขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดหรือเปล่านะ เฉียวอันอันรู้สึกดีใจในใจ เธอหยิบมือของเขาขึ้นมา เตรียมจะเช็ดทำความสะอาด

ในตอนนั้นเอง จิ้นเฉินกลับพลิกมือกะทันหัน จับมือของเธอไว้อย่างแรง ปากของเขาร้องออกมาคำหนึ่ง “แม่”

“…” มุมปากของเฉียวอันอันกระตุกเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเธอถูกเขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแม่ของเขาเสียแล้ว! “แม่ อย่าไป…” จิ้นเฉินเอ่ยเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเศร้าโศกเจ็บปวด

เฉียวอันอันชะงักไปครู่หนึ่ง มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เธอได้เห็นเขาในสภาพแบบนี้เป็นครั้งที่สองแล้วไม่ว่าจะเป็นครั้งไหน เธอก็มีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ในความเข้าใจของเธอ เขาเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งและใจเย็นเสมอมา แต่ตอนนี้เธอเพิ่งค้นพบว่า แท้จริงแล้วเขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่มีช่วงเวลาอ่อนแอเหมือนกัน

มือถูกบีบจนเจ็บ เฉียวอันอันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ “คุณจิ้น คุณปล่อยฉันได้ไหม คุณบีบฉันเจ็บแล้ว” เธอพยายามแกะมือของเขาออก หวังจะดึงมือของตัวเองออกมา

อย่างไรก็ตาม จิ้นเฉินราวกับรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร ยิ่งจับมือเธอแน่นขึ้นไปอีก ไม่ยอมปล่อยเธอไปไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

“แม่…” จิ้นเฉินเรียกอีกครั้ง “ผมคิดถึงแม่มาก”

เฉียวอันอันกลอกตา รู้สึกสงสารแต่ก็อึดอัดใจ “ฉันไม่ใช่แม่ของคุณนะ คุณจิ้น ปล่อยฉันสิ” จิ้นเฉินยังคงไม่ยอม เขาลืมตาขึ้นมองเธอ

เฉียวอันอันยักไหล่ “คุณดูสิ ฉันไม่ใช่แม่ของคุณนะ”

จิ้นเฉินไม่พูดอะไร มองเธออยู่สักพัก จู่ ๆ ก็ดึงเธอเข้ามาอย่างแรง กอดเธอไว้ในอ้อมแขน “คุณคือแม่ของผม กลิ่นบนตัวคุณเหมือนกับเธอไม่มีผิดเลย”

“……” เฉียวอันอันมุมปากกระตุกอีกครั้ง

เขาลืมตาขึ้นมาทันใด เธอคิดว่าเขาคงจะสร่างเมาไปบ้างแล้ว

แต่ไม่คิดเลยว่าเขาไม่ได้สร่างเมาเลยสักนิด กลับเมามายจนไม่เป็นท่า ถึงขั้นแยกแยะคนไม่ออกเลยทีเดียว “คุณจิ้น ดูให้ดี ๆ สิ ฉันไม่ใช่แม่ของคุณจริง ๆ นะ” เฉียวอันอันเอาหน้าเข้าไปใกล้ แล้วยังเอียงซ้ายเอียงขวา เพื่อให้ จิ้นเฉินมองเห็นได้ชัด ๆ

ผลก็คือจิ้นเฉินไม่มองเลยสักนิด ยังจับหน้าเธอกดลงบนอกของเขาโดยตรง

การกระทำของเขาแบบนี้ เกือบจะทำให้จมูกของเธอบี้เบี้ยว

“เอ๊ะ? คุณจิ้นตื่นแล้วหรือครับ?” ตอนนั้นเอง เสียงของพ่อบ้านหวงก็ดังขึ้นเหนือศีรษะเสียงนั้นดังเข้าหูของเฉียวอันอัน ราวกับเสียงสวรรค์ เธอรีบยกมือข้างที่ไม่ได้ถูกจิ้นเฉินจับไว้ขึ้นโบกไปมา “ลุงหวง ช่วยดึงคุณชายจิ้นออกไปหน่อย”

พ่อบ้านหวงวางยาแก้เมาลง “เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณชายจิ้นกดตัวฉันไว้ ไม่ยอมให้ฉันลุก ฉันแทบหายใจไม่ออกแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น พ่อบ้านหวงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ “ได้ครับ คุณเฉียวรอสักครู่นะครับ”

พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงไปกระซิบอะไรบางอย่างกับคุณชายจิ้นที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วจิ้นเฉินก็ปล่อยเฉียวอันอันออกมา

เมื่อได้รับอิสรภาพ เฉียวอันอันก็สูดอากาศเข้าปอดอย่างแรง พอหายใจเป็นปกติแล้ว เธอก็ถามว่า “ลุงหวง คุณทำยังไงให้คุณชายจิ้นยอมปล่อยฉันล่ะคะ?” จิ้นเฉินเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นแม่ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรหรือดิ้นรนอย่างไร เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอ

พ่อบ้านหวงมองดูจิ้นเฉินแล้วตอบเสียงเบาว่า “ผมแค่บอกคุณชายจิ้นว่าคุณจับคุณท่านอยู่ คุณชายจิ้นก็ปล่อยคุณทันที”

เฉียวอันอันรู้สึกอยากหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน

ยังมีวิธีการแบบนี้ด้วยหรือ?”อ้อ แล้วคุณชายจิ้นจับคุณไว้แน่นไม่ยอมปล่อยยังไงล่ะ?” พ่อบ้านหวงถามพลางเป่านมร้อนแก้เมา

แต่ก่อนเวลาเมา คุณชายจิ้นไม่เคยจับใครไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแบบนี้เลยนี่นา

หรือว่าเป็นเพราะเป็นคุณหนูเฉียว คุณชายจิ้นถึงได้เป็นแบบนี้?

เฉียวอันอันขยับข้อมือที่ถูกจิ้นเฉินจับจนเจ็บ แล้วยิ้มแหย ๆ “คุณชายจิ้นเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นแม่ของเขาน่ะค่ะ” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พ่อบ้านหวงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มอีกครั้ง “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ไม่แปลกเลยที่คุณชายจิ้นจะเข้าใจผิด จริง ๆ แล้วนิสัยของคุณเฉียวก็คล้ายกับแม่ของเขาอยู่บ้าง ทั้งคู่ต่างก็อ่อนโยนเหมือนกัน”

“จริงหรือคะ?” เฉียวอันอันหันสายตาไปทางโซฟา มองชายหนุ่มที่กำลังหรี่ตาและนวดขมับอยู่

เขาจำเธอผิดเป็นแม่ของเขา เพราะนิสัยหรือ?

“คุณเฉียว ช่วยพยุงคุณชายจิ้นขึ้นมาหน่อยนะครับ ให้เขาดื่มยาแก้เมาสักหน่อย” พ่อบ้านหวงพูดพลางวางหมอนอิงบนพนักพิงโซฟา เฉียวอันอันพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปช่วยพยุงจิ้นเฉิน

เขาตัวหนักมาก สูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร สำหรับเธอแล้วมันค่อนข้างลำบากอยู่สักหน่อย

เธอต้องใช้แรงเกือบทั้งตัวกว่าจะพยุงเขาขึ้นมาได้ แล้วพาเขาไปพิงหมอนอิงที่พ่อบ้านหวงเพิ่งหนุนไว้เมื่อครู่ พ่อบ้านหวงนำน้ำแก้เมามาวางตรงหน้าจิ้นเฉิน แล้วพูดว่า “คุณจิ้น ดื่มนี่หน่อยครับ”

จิ้นเฉินไม่สนใจ เขาจ้องมองเฉียวอันอันตาไม่กะพริบ ดวงตาของเขาไม่มีความเย็นชาและคมกริบเหมือนปกติ มีเพียงความใสซื่อและอ่อนโยนเท่านั้น

สายตาแบบนี้ของเขา ทำให้เธอนึกถึงเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้น เวลาที่เขามองเธอ ก็มีแววตาใสซื่อและอ่อนโยนแบบนี้ และเธอก็ชอบมากเวลาที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนี้จนกระทั่งตอนนี้ เธอถึงได้รู้ว่าตอนนั้นเขาไม่ได้มองเธอเลย แต่มองผ่านเธอไปหาซูเหยียน

แล้วตอนนี้ เขามองเธอด้วยสายตาแบบนี้อีก เขาต้องการมองผ่านเธอไปหาแม่ของเขาใช่ไหม?

คิดถึงตรงนี้ เฉียวอันอันกัดริมฝีปากด้วยความโกรธเล็กน้อย

อีกแล้ว ก่อนหน้านี้เอาเธอมาเป็นตัวแทนของซูเหยียนตอนนี้ก็เอาเธอมาเป็นตัวแทนของแม่ เขาไม่เคยมองเธอเป็นเธอเลยสักครั้ง! เห็นจิ้นเฉินไม่เหมือนปีก่อน ๆ ที่จะรับน้ำแก้เมาไปดื่มเอง แต่กลับจ้องมองเฉียวอันอันอย่างไม่วางตา พ่อบ้านหวงส่ายหัวอย่างขบขัน “คุณเฉียว คุณช่วยจัดการหน่อยเถอะครับ”

พูดจบก็ส่งชามน้ำแก้เมาให้เธอ

เฉียวอันอันก้มมองชามในมือ แล้วเงยหน้ามองจิ้นเฉินที่ยังคงจ้องเธออยู่ “ฉันทำได้เหรอ?”

พ่อบ้านหวงพยักหน้า “แน่นอนว่าได้”

เฉียวอันอันเม้มริมฝีปาก นึกถึงสายตาของจิ้นเฉินที่มองเธอ เหมือนมองทะลุผ่านตัวเธอไปหาคนอื่น เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย ด้วยความหุนหันพลันแล่น เธอจึงยื่นชามไปที่ริมฝีปากของเขาโดยตรง แล้วพูดคำเดียวว่า “ดื่ม!”