เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 184 ทำพินัยกรรม

บทที่ 184 ทำพินัยกรรม

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฉียวอันอันก็ไม่รู้สึกกังวลอีกต่อไป เธอส่งกล่องเข็มด้ายให้พวกเขาแล้วพูดว่า “งั้นต่อไปนี้ฉันขอฝากที่นี่ไว้กับพวกคุณนะ ฉันมีธุระต้องออกไปสักพัก จะกลับมาตอนบ่าย”

ผู้ช่วยคนหนึ่งตอบรับว่า “ได้ครับ คุณเฉียวฝากไว้กับพวกเราเถอะครับ”

เฉียวอันอันตอบรับเบา ๆ แล้วเดินลงบันไดไปอย่างสบายใจหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็เรียกคนขับรถและไปที่เฉียวกรุ๊ป

“เลขาเหยียน” ทันทีที่เข้าสำนักงาน เธอก็หยิบเอกสารออกมาหนึ่งชุด “ช่วยดูให้หน่อยว่ามีปัญหาอะไรไหม?”

“นี่คืออะไรหรือ?” เลขาเหยียนวางปากกาลง เปิดดูอย่างสงสัย แล้วตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที “พินัยกรรม?”

“ใช่” เฉียวอันอันพยักหน้า เลขาเหยียนมองเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “คุณยังเด็กแท้ ๆ ทำไมถึงต้องทำพินัยกรรมด้วยล่ะ? แล้วอีกอย่าง ผู้รับมรดกในพินัยกรรมคือลูกของคุณ คุณตั้งครรภ์อยู่เหรอ?”

“ใช่ ท้องได้สองเดือนแล้ว” เฉียวอันอันลูบท้องพลางยิ้มอย่างอบอุ่นด้วยความรักของแม่

ดวงตาของเลขาเหยียนสะท้อนแสงวูบหนึ่ง “ลูกของประธานจิ้นใช่ไหม?” เฉียวอันอันพยักหน้าอีกครั้ง

เลขาเหยียนก็เป็นหนึ่งในคนที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจิ้นเฉิน

“ประธานจิ้นรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?” เลขาเหยียนถามเฉียวอันอันริมฝีปากขยับเล็กน้อย “ฉันไม่ได้บอกเขา แต่ฉันได้ลองหยั่งเชิงดูแล้ว เขาคงไม่ต้องการหรอก แต่ฉันต้องการ”

“คุณก็บอกแล้วว่าประธานจิ้นไม่ต้องการ แล้วคุณจะเก็บเด็กไว้ได้ยังไง” เลขาเหยียนถอนหายใจ

เฉียวอันอันยิ้มให้เขา “ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันจะจากเขาไปเอง และจะไม่ให้เขารู้ถึงการมีอยู่ของเด็ก”

รอจนเด็กโตขึ้น ถึงตอนนั้น แม้จิ้นเฉินจะรู้เรื่องก็ไม่เป็นไรแล้วในตอนนั้น ลูกของเขากับซูเหยียนอาจจะโตมากแล้ว

เขาเคยพูดไว้ว่าจะไม่ยอมรับลูกนอกสมรส และซูเหยียนก็ยิ่งไม่มีทางยอมรับ ดังนั้นเธอคิดว่าถึงแม้เขาจะรู้ว่ามีลูกอยู่ข้างนอก ก็คงไม่ยอมรับกลับมาหรอก

“เลขาเหยียนมองดูพินัยกรรมแล้วรู้สึกทั้งขำทั้งเศร้า “ก็ได้ นี่เป็นเรื่องของคุณเอง ฉันไม่ก้าวก่าย แต่คุณทำพินัยกรรมเร็วเกินไปแล้วนะ มันจะมีผลหลังจากคุณตาย นั่นก็คงอีกหลายสิบปีข้างหน้าสิ” เฉียวอันอันกลับไม่สามารถยิ้มออกมาได้เลย “ฉันคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว”

มือที่กำลังพลิกดูพินัยกรรมชะงักไป เลขาเหยียนมองเธอ “เป็นไปได้ยังไง คุณเพิ่งผ่าตัดไปไม่ถึงสองเดือนไม่ใช่หรือ?”

“เร็ว ๆ นี้เกิดเรื่องมากมาย หัวใจได้รับความกระทบกระเทือน มันเริ่มตายแล้ว ฉันมีชีวิตเหลืออยู่แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น” เฉียวอันอันกล่าวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเพราะเหตุนี้ เธอกลัวว่าจะไม่ทันเวลา จึงอยากทำอะไรบางอย่างให้กับลูก

ทุกสิ่งในพินัยกรรมคือของขวัญชิ้นเดียวที่เธอสามารถมอบให้กับลูกได้

ส่วนพินัยกรรมนั้น เธอเริ่มมีความคิดที่จะทำตั้งแต่รู้ว่าตั้งครรภ์ ในช่วงเวลานี้ เธอได้ค้นคว้าข้อมูลมากมายทางอินเทอร์เน็ต จึงได้ร่างพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมา หากเลขาเหยียนอ่านแล้วเห็นว่าไม่มีปัญหา เธอจะไปหาทนายเพื่อรับรองความถูกต้องตามกฎหมาย

เลขาเหยียนรู้สึกคอแห้งผาก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถอนหายใจพลางกล่าวว่า “เด็กน้อย ชีวิตของเธอช่างน่าสงสารจริง ๆ”

“ไม่มีทางเลือก อาจเป็นเพราะชาติที่แล้วฉันได้ทำบางสิ่งที่เลวร้ายเหลือเกิน ดังนั้นชาตินี้จึงต้องมาใช้หนี้กรรมสินะ” เฉียวอันอันพูดติดตลกพลางหลุบตาลงเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่น้ำเสียงที่แฝงความขมขื่นนั้นก็ไม่อาจหลอกเลขาเหยียนได้

เลขาเหยียนอ่านพินัยกรรมอย่างละเอียด หลังจากอ่านจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า “พินัยกรรมไม่มีปัญหาอะไร”

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันจะแวะไปที่สำนักงานสักหน่อย” เฉียวอันอันยิ้มอย่างโล่งใจ แล้วเก็บพินัยกรรมเข้าที่ จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองเลขาเหยียน “อ้อใช่ เลขาเหยียน เรื่องพินัยกรรมนี้ อย่าให้คนอื่นรู้นะ”

“เลขาเหยียนพยักหน้า “วางใจได้ ฉันรู้ขอบเขต”

เฉียวอันอันจึงไม่พูดอะไรอีก แล้วติดตามเขาไปเรียนรู้เรื่องการบริหารบริษัทต่อพอถึงช่วงบ่าย หลังจากรับประทานอาหารที่โรงอาหาร เธอถือพินัยกรรมไปหาสำนักงานทนายความแห่งหนึ่ง เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับกฎหมายพินัยกรรมล่าสุด จากนั้นก็ทำการรับรองพินัยกรรม

ต่อไป ก็ถึงเวลาที่ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรในอีกสองเดือนข้างหน้า เพื่อรักษาเฉียวกรุ๊ปให้พ้นจากมือของจิ้นเฉิน

ไม่เช่นนั้น ถ้าเฉียวกรุ๊ปหายไป แม้จะมีพินัยกรรมแล้ว มันจะมีประโยชน์อะไร

เมื่อกลับถึงบ้านพัก ก็เกือบสี่โมงเย็นแล้วเฉียวอันอันทักทายพ่อบ้านหวงแล้วขึ้นไปที่ห้องทำงานของเธอ

ผู้ช่วยทั้งสองคนไม่ทำให้เธอผิดหวังจริง ๆ สมกับที่จบมาจากวิทยาลัยนานาชาติ กระโปรงที่พวกเขาตัดเย็บออกมานั้นดีกว่าที่เธอจิ้นตนาการไว้เสียอีก

นอกจากนี้ ปริมาณงานที่พวกเขาทำเสร็จในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็เกินความคาดหมายของเธอไปมาก

ถ้าเป็นไปตามความคืบหน้านี้ การทำชุดแต่งงานให้เสร็จภายในสองเดือนก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้คิดแบบนี้แล้ว อารมณ์ของเฉียวอันอันก็ดีขึ้นมากทันที เธอวางกระเป๋าลงแล้วไปช่วยพวกเธอทำงาน

พวกเธอทำงานยุ่งจนถึงสองทุ่ม เฉียวอันอันจึงให้ทั้งสองคนเลิกงานกลับบ้านได้

“พ่อบ้านหวงถือยาจีนขึ้นมาพลางพูดว่า “คุณเฉียว นี่ยาจีนของคุณครับ” เฉียวอันอันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ดื่มยา

“ขอบคุณนะคะลุงหวง ฉันลืมไปเลย” เธอรีบรับมันมา

พ่อบ้านหวงหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไรหรอก ผมจำได้ แต่ยานี่คุณดื่มไปกี่ชุดแล้ว ถ้าดื่มต่อไปแบบนี้ จะไม่มีปัญหาหรือ?”

เฉียวอันอันพูดพลางดื่มยาลงคอ “ไม่เป็นไรหรอก หยานเฟิงให้คุณลุงหวงเป็นคนเตรียมให้ ฉันเชื่อใจเขา”

พ่อบ้านหวงรับชามไป “คุณเฉียวพักผ่อนเร็ว ๆ หน่อยนะครับ ผมจะลงไปต้มน้ำแก้เมาให้คุณชายจิ้นครับ”

น้ำแก้เมา?

เฉียวอันอันขมวดคิ้ว “คุณชายจิ้นดื่มเหล้าเหรอ?”

“เขายังไม่กลับมาเลย แต่วันนี้เขาต้องดื่มเหล้าแน่ ๆ” พ่อบ้านหวงถอนหายใจอย่างรู้สึกเห็นใจ ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร

เฉียวอันอันยิ่งงงหนักกว่าเดิม เธอจับแขนเขาไว้ “ลุงหวง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของภรรยา ทุกปีในช่วงเวลานี้ คุณชายจิ้นจะดื่มเหล้าเยอะมาก แล้วก็กลับมาในสภาพเมามาย ดังนั้นผมเลยเตรียมยาแก้เมาไว้ก่อนที่เขาจะกลับมา” พ่อบ้านหวงกล่าว

คำพูดของเขาทำให้เธอนึกถึงบางอย่างขึ้นมา เธอรีบถามทันที “ลุงหวง วันนี้วันที่เท่าไหร่คะ? เลขเก้าสินะ”

“เฉียวอันอันเม้มริมฝีปากพึมพำเบา ๆ”

สี่ปีก่อน ตอนที่คบกับจิ้นเฉินอยู่ ก็เคยเกิดสถานการณ์แบบนี้มาแล้ว ครั้งนั้นเขาหายตัวไปอย่างกะทันหัน ติดต่อไม่ได้เลย จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืนเขาถึงได้ปรากฏตัว โทรหาเธอขอให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเมื่อเธอไปถึง สิ่งที่เห็นคือเขาที่เมามายอย่างหนัก เขาทั้งคนแตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง ดูเศร้าและทุกข์ใจมาก เธอถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาไม่ยอมบอกอะไรเลย

และวันนั้นพอดีเป็นวันที่เก้า จากนี้จึงเห็นได้ว่า วันนั้นคือวันครบรอบการเสียชีวิตของแม่เขา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาแปลกไปมาก

“พ่อบ้านหวง” มองดูเฉียวอันอันที่กำลังครุ่นคิด จึงอดสงสัยไม่ได้ “คุณเฉียว ไม่แปลกใจเรื่องอะไรหรือครับ?” เฉียวอันอันส่ายหัว ไม่ตอบคำถามแต่กลับถามกลับไปว่า “ไม่มีอะไรหรอก คุณจิ้นน่าจะกลับมาประมาณกี่โมง?”

“ประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า ๆ”

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ!

เฉียวอันอันสายตาวาบขึ้น “ลุงหวง ฉันขอกลับห้องก่อนนะ”

“ครับ” พ่อบ้านหวงตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วเดินลงบันไดไป

เฉียวอันอันกลับเข้าห้อง อาบน้ำเสร็จแล้วก็นั่งบนเตียงวาดแบบ ทุกครั้งที่วาดเสร็จหนึ่งแผ่น เธอจะดูโทรศัพท์มือถือ

พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมง เธอวางปากกาลง แล้วออกจากห้องเพิ่งมาถึงห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียงรถดังขึ้นจากนอกบ้านพักหรู

สิบเอ็ดนาฬิกา จิ้นเฉินกลับมาตามที่คาดไว้จริง ๆ

เฉียวอันอันเดินออกไปนอกบ้านพักหรู พ่อบ้านหวงพอดีกำลังยืนต้อนรับจิ้นเฉินอยู่หน้าประตู เขาเห็นเธอก็รู้สึกประหลาดใจมาก “คุณเฉียว ทำไมคุณถึงลงมาล่ะครับ?” เฉียวอันอันมองไปทางโรงรถแล้วพูดว่า “ฉันนอนไม่หลับ และฉันก็กังวลเกี่ยวกับคุณชายจิ้นนิดหน่อย”

เธอไม่สามารถลืมภาพเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนในวันนี้ได้ ตอนที่เขาพิงไหล่เธอและร้องไห้เหมือนเด็กน้อย

“ได้ครับ” พ่อบ้านหวงเชื่อในสิ่งที่เธอพูด เพราะความรู้สึกของเธอที่มีต่อคุณชายจิ้นนั้นไม่สามารถหลอกใครได้

ในตอนนั้น ลู่ซานพยุงจิ้นเฉินที่เมาจนไม่ได้สติเดินเข้ามายังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ เฉียวอันอันก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์อย่างแรง

เขาดื่มไปมากแค่ไหนกันนะ