เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 183 ผู้ช่วย

บทที่ 183 ผู้ช่วย

นอกจากเรื่องนี้แล้ว เขาก็นึกไม่ออกว่าทำไมซูหน่าถึงด่าเขาว่าเป็นผู้ชายเลว

เฉียวอันอันส่ายหัวอย่างรุนแรง “ไม่มี”

“เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธอหรือ เฉียวอันอัน ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไร้ยางอายและต่ำช้ากว่าเธออีกแล้วในชีวิตนี้!” จิ้นเฉินสะบัดมือปล่อยคางของเธอด้วยความรังเกียจ แล้วลุกขึ้นยืนเฉียวอันอันพยุงตัวลงจากเตียง “จิ้นเฉิน ทำไมคุณถึงไม่ลองเชื่อใจฉันสักครั้ง ให้ความไว้วางใจฉันแม้แต่นิดเดียว”

“ความไว้วางใจ? เธอมีอะไรที่คู่ควรให้ฉันไว้วางใจบ้าง” จิ้นเฉินมองเธอด้วยสายตาดูแคลน

ความไว้วางใจที่เขาให้เธอ ยังไม่มากพออีกหรือ

แต่ผลลัพธ์ที่ได้รับกลับมาคืออะไร มันเป็นคำโกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเธอ

“พอเถอะ เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงอีกแล้ว ระหว่างเธอกับฉัน ใครกันแน่ที่เลวทราม ฉันคิดว่าในใจเธอน่าจะรู้ดี การที่เธอสามารถเอาคำว่าเลวทรามมาใส่ให้ฉัน มันทำให้ฉันต้องทึ่งจริง ๆ”

พูดจบ จิ้นเฉินก็หันหลังเดินออกไปอย่างเย็นชา

สี่ปีก่อน เธอเข้าหาเขาด้วยจุดประสงค์ที่จะเล่นกับ ‘ความรู้สึกของคนจน’ คบหากับเขา จนกระทั่งเขาตกหลุมรักเธออย่างลึกซึ้ง แม้กระทั่งเตรียมจะขอแต่งงานกับเธอ เธอก็แสดงใบหน้าที่แท้จริงออกมาทันที และทิ้งเขาไปทิ้งเขาไปก็ยังพอทำเนา แต่เพื่อลบ ‘รอยด่างพร้อย’ นี้ เธอถึงกับสั่งให้คนทำลายเขา

การกระทำเหล่านี้ช่างเลวร้ายจนน่าขนลุก แต่เธอกลับทำตัวเป็นผู้เสียหาย ไม่เพียงเท่านั้น ยังโยนความเลวร้ายทั้งหมดมาให้เขา ช่างเก่งจริง ๆ!

เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดดังปัง ร่างของเฉียวอันอันก็สั่นสะท้านไปด้วยเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมักจะคาดเดาเธอด้วยความเจตนาร้ายที่สุดอยู่เสมอ

อย่างไรก็ตาม มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจจากเขาไป เธออยากจะคลี่คลายความเข้าใจผิดทั้งหมดระหว่างเธอกับเขา

แต่ตอนนี้ เธอไม่สนใจอีกแล้ว ถ้าจะเข้าใจผิดก็ปล่อยให้เข้าใจผิดไป อย่างน้อยเขาก็จะจดจำเธอไว้ตลอด จดจำว่าในชีวิตของเขาเคยมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ ‘ไม่รู้จักอาย’ หรือแม้กระทั่ง ‘ต่ำช้า’ “ฮ่า ๆ…” เฉียวอันอันเช็ดหางตาเบา ๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้า

เมื่อเดินออกมา โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงกำลังส่งเสียงดังไม่หยุด

เธอเดินเข้าไปหยิบขึ้นมาดู แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อันอัน ฉันจะบอกอะไรให้นะ จิ้นเฉิน คนนั้นมันแย่มากเลย ฉันทนไม่ไหวเลยช่วยด่ามันว่าเป็นผู้ชายเลว แล้วมันกลับโทรไปฟ้องพ่อฉัน ตอนนี้พ่อให้ฉันกลับบ้าน ฉันอาจจะไม่ได้มาเมืองหลวงสักพักแล้ว” ปลายสายโทรศัพท์ ซูหน่าพูดด้วยความโกรธและน้อยใจ

เฉียวอันอันนวดขมับที่ปวดตุบ ๆ “ใครใช้ให้เธอไปด่าเขาล่ะ เธอคิดว่าด่าเขาแล้วเขาจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอ”

“ผู้ชายขี้น้อยใจจริง ๆ เลย ไม่คุยกับเธอแล้วล่ะ พ่อฉันโทรมาแล้ว ช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอดูแลตัวเองดี ๆ นะ”

“อืม” เฉียวอันอันพยักหน้า “คุณก็เช่นกัน”

การสื่อสารสิ้นสุดลง เฉียวอันอันโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วถอนหายใจเบา ๆ

จิ้นเฉินสมกับเป็นจิ้นเฉินจริง ๆ ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่นิดเดียวเลยนะเฉียวอันอันส่ายหัวเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วขึ้นไปที่ห้องทำงานชั้นสองเพื่อทำงานกับชุดแต่งงานต่อ

ตอนนี้ไข้ของเธอลดลงเกือบหมดแล้ว และเธอมีแรงขึ้นบ้าง เธอจำเป็นต้องใช้เวลาอย่างเต็มที่ มิฉะนั้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ไม่ต้องพูดถึงการทำชุดแต่งงานให้เสร็จ เธออาจจะทำได้ไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ เธอยังต้องเริ่มคัดเลือกผู้ช่วยที่เธอตัดสินใจจะหาไว้ก่อนหน้านี้ด้วย

เธอทำงานยุ่งจนถึงตอนเย็น พ่อบ้านหวงขึ้นมาเคาะประตู เฉียวอันอันจึงยืดตัวและวางงานที่กำลังทำอยู่ลงมาถึงห้องอาหาร เฉียวอันอันมองไปยังที่นั่งของจิ้นเฉินอย่างเคยชิน ที่นั่งนั้นว่างเปล่าไม่มีใครนั่งอยู่

“คุณจิ้นไม่มากินข้าวเหรอ” เธอถามเบา ๆ

พ่อบ้านหวงตักซุปให้เธอหนึ่งชาม “คุณจิ้นทานอยู่ในห้องทำงาน บอกว่ามีการประชุมทางวิดีโอ”

“อ้อ” เฉียวอันอันพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก นั่งลงแล้วเริ่มกินข้าว

เธอกินข้าวไปพลางเล่นโทรศัพท์มือถือไปด้วย

พ่อบ้านหวงรู้สึกทนดูไม่ได้ จึงกระแอมสองครั้ง “คุณเฉียว กินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเล่นโทรศัพท์นะครับ” เฉียวอันอันวางโทรศัพท์ลง ยิ้มขออภัย “ได้ค่ะ”

“คุณเฉียวกำลังดูประกาศรับสมัครงานหรือครับ?” พ่อบ้านหวงเหลือบเห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอโดยบังเอิญ

เฉียวอันอันส่งเสียงรับในลำคอ กลืนอาหารในปากลงคอก่อนตอบว่า “คราวที่แล้วบอกว่าจะรับผู้ช่วยสองคนมาช่วยทำชุดแต่งงาน แต่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย เลยกำลังดูว่ามีคนที่เหมาะสมบ้างไหมค่ะ”

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” พ่อบ้านหวงพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว จากนั้นก็ยกชามซุปตรงหน้าขึ้น “คุณเฉียวทานช้า ๆ นะครับ ผมจะเอาซุปไปส่งให้คุณชายจิ้นก่อน”

“ได้” เฉียวอันอันตอบรับ

หลังจากพ่อบ้านหวงจากไป เฉียวอันอันผลักจานอาหารที่มีเนื้อสัตว์ออกไปเล็กน้อย แล้วกินอาหารที่มีรสชาติอ่อน ๆ พร้อมกับข้าวครึ่งชาม จนรู้สึกอิ่มพอดี

เธอเช็ดมุมปาก แล้วลุกขึ้นกลับไปยังห้องทำงานชั้นบนเมื่อเธอทำงานเสร็จเกือบหมดแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ปรากฏว่าเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

เฉียวอันอันขยี้ตาที่เหนื่อยล้า หาวหวอดแล้วเดินกลับห้อง อาบน้ำแล้วก็เข้านอน

หลังจากที่เธอหลับไปไม่นาน จิ้นเฉินก็เปิดประตูเข้ามา เดินเบา ๆ ไปที่ข้างเตียง จ้องมองเธออยู่พักใหญ่ แล้วเปิดผ้าห่มขึ้นมานอนบนเตียงวันรุ่งขึ้น เฉียวอันอันตื่นขึ้นมาและยืดตัว เธอเหลือบมองเห็นหมอนข้าง ๆ ที่มีรอยบุ๋มลงไป ทำให้เธอสะดุ้งทั้งตัว

รอยบุ๋มนี้ไม่ปกติเลย ชัดเจนว่าเกิดจากคนนอน และคนคนนั้นเป็นใครก็เห็นได้ชัด

จิ้นเฉิน!

“เขามาตอนไหนเมื่อคืนนี้” เฉียวอันอันพึมพำ ยื่นมือไปลูบทั้งหมอนและที่นอนข้าง ๆ เย็นเฉียบไปหมดแล้วดูเหมือนเขาจะตื่นและออกไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว

แต่เมื่อคืนเขายังโกรธเธออยู่ไม่ใช่หรือ?

มีอะไรที่จะมาที่ห้องของเธอในตอนกลางดึกล่ะ?

คิดอยู่สองสามวินาทีแต่ก็คิดไม่ออก เฉียวอันอันจึงตัดสินใจที่จะไม่คิดถึงมันอีก อย่างไรก็ตามนิสัยของจิ้นเฉินนั้นเปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะทำอะไรในวินาทีถัดไปขอเพียงแค่เขาไม่แตะต้องเธอก็พอแล้ว

เฉียวอันอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลงจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอลงมาที่ห้องรับแขกชั้นล่าง ทันทีที่ออกจากลิฟต์ เธอก็เห็นพ่อบ้านหวงนั่งอยู่บนโซฟา กำลังพูดอะไรบางอย่างกับผู้หญิงสองคนที่สวมชุดทำงาน “คุณลุงหวง พวกเธอคือใครเหรอคะ” เฉียวอันอันเดินเข้าไปใกล้ มองสำรวจผู้หญิงสองคนนี้ด้วยความสงสัย

เช่นเดียวกัน ผู้หญิงสองคนนั้นก็กำลังสังเกตเธออยู่เหมือนกัน

พ่อบ้านหวงลุกขึ้นยืน ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเธอคือผู้ช่วยสองคนที่คุณชายจิ้นจัดหามาให้คุณ เมื่อวานคุณยังกำลังหาผู้ช่วยอยู่ไม่ใช่หรือ คุณชายจิ้นก็เลยจัดหามาให้คุณแล้ว”

“แต่ฉันไม่เคยบอกเฉียวอันอันเลยนี่” เฉียวอันอันเอียงคอด้วยความสงสัย

พ่อบ้านหวงอธิบายว่า “ผมเป็นคนบอกเองครับ เมื่อคืนตอนเอาซุปไปส่งให้คุณจิ้น ก็เลยถือโอกาสเล่าให้ฟังไปด้วย”

“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง” เฉียวอันอันพยักหน้าเข้าใจ “ใช่แล้ว คุณชายจิ้นสั่งให้ลู่ซานจัดการเรื่องนี้โดยเฉพาะ บอกว่าที่นี่เป็นที่พักของเขา คุณเฉียวหาคนมา เขาไม่วางใจ” พูดถึงตอนท้าย เสียงของพ่อบ้านหวงเบาลงมาก

เฉียวอันอันกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ความกังวลของคุณชายจิ้นก็ถูกต้องนะ ในเมื่อเขายังไม่ไว้ใจฉันเลย แล้วจะไว้ใจคนที่ฉันหามาได้ยังไง”

พ่อบ้านหวงลูบจมูกตัวเอง ไม่ได้ตอบอะไร แล้วแนะนำเธอให้กับผู้หญิงสองคนนั้นหลังจากแนะนำตัวเสร็จ ทั้งสองคนก็ทักทายเฉียวอันอัน

เฉียวอันอันตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ต่อไปเราจะต้องทำงานร่วมกัน ขอให้ความร่วมมือเป็นไปด้วยดีนะคะ”

หลังจากจับมือทักทายกัน เธอก็พาผู้ช่วยทั้งสองคนขึ้นไปชั้นบน ไปยังสตูดิโอทำงานก่อนอื่นเธอให้พวกเธอดูแบบร่างชุดแต่งงาน จากนั้นพาพวกเธอไปดูความคืบหน้าในการตัดเย็บชุดแต่งงานในปัจจุบัน หลังจากที่พวกเธอคุ้นเคยแล้ว เธอจึงเริ่มทำความรู้จักข้อมูลส่วนตัวของพวกเธอ

หลังจากที่ได้รู้จักเฉียวอันอัน รู้สึกตกใจมาก

พวกเธอจบการศึกษาจากสถาบันการออกแบบนานาชาติ และยังเป็นนักออกแบบที่มีชื่อเสียงพอสมควรในวงการออกแบบอีกด้วย

การที่คนทั้งสองคนนี้มาเป็นผู้ช่วยให้กับเธอซึ่งแม้แต่ใบรับรองนักออกแบบยังไม่มี นับว่าเป็นการเสียของอย่างแท้จริงอย่างไรก็ตาม คนพวกนี้เป็นจิ้นเฉินที่หามา แม้ว่าจะเป็นการใช้คนผิดที่ผิดทาง เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ ในที่สุดแล้วเธอก็ไม่อาจไล่พวกเขาไปได้ใช่ไหม