เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 181 อย่ารักเขาอีกเลย

บทที่ 181 อย่ารักเขาอีกเลย

นามสกุลซู?

ซูหน่า?

เฉียวอันอันรู้สึกตกใจทั้งตัว เธอมองดูจิ้นเฉินด้วยความตื่นเต้นและร้อนรน “คุณจิ้น”จิ้นเฉินมองดูท่าทางของเธอก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ไม่มีอะไรมากไปกว่าการอยากพบกับผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อซูหน่าหรอก

แค่ผู้หญิงคนเดียวก็ทำให้เธอตื่นเต้นขนาดนี้แล้ว แต่ทำไมตอนที่เจอเขา เธอไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้เลย?

จิ้นเฉินหัวเราะเยาะในใจ แล้วเดินไปที่ประตู “ให้เธอขึ้นมาเถอะ”

“พ่อบ้านหวงตอบว่า “ได้ครับ” แล้วหมุนตัวเดินลงบันได

เฉียวอันอันมองแผ่นหลังของจิ้นเฉินแล้วพูดว่า “คุณจิ้น ขอบคุณนะคะ”

จิ้นเฉินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แล้วก็เดินออกไปต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น”พอเปิดประตูห้องครัวก็เจอกับซูหน่าที่เพิ่งออกมาจากลิฟต์พอดี

ซูหน่าตกใจเล็กน้อย แล้วก็แค่นเสียงอย่างดูถูก “ไอ้คนเลว!”

คนที่จะหมั้นกับซูเหยียน แต่ยังเลี้ยงดูเฉียวอันอันอีก ถ้าไม่ใช่คนเลวแล้วจะเป็นอะไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้คนเลวคนนี้ยังอยากให้เฉียวอันอันทำแท้งอีกด้วย เมื่อได้ยินคำว่า “ไอ้เลว” จิ้นเฉินรู้สึกเส้นเลือดที่ขมับกระตุก สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันที “เธอว่าอะไรนะ?”

“ฉันบอกว่านายเป็นไอ้เลว” ซูหน่าเชิดคอขึ้นอย่างท้าทาย

เธอไม่กลัวเขาหรอก!

“ฉันเป็นคนเลว?” จิ้นเฉินก้าวเข้าไปหาเธอสองก้าว หยุดตรงหน้าเธอ เสียงเย็นชา “ฉันทำร้ายใครล่ะ?”

“คุณทำร้ายผู้หญิงสองคน แล้วยังมาถามฉันว่าทำร้ายใคร ช่างน่าขันจริงๆ” ซูหน่ากลอกตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก “พอเถอะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณ อันอันอยู่ห้องไหน?”

จิ้นเฉินไม่ตอบเธอ ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงอย่างดุร้าย

แม้จะไม่กลัวเขาแค่ไหน ในตอนนี้ ซูหน่าก็อดรู้สึกไม่มั่นใจไม่ได้ เธอกลืนน้ำลาย “ไม่ตอบฉันก็ได้ ฉันได้ยินคนดูแลบ้านบอกว่า เมื่อกี้คุณอยู่ในห้องของอันอัน เมื่อคุณเพิ่งออกมาจากห้องนี้ อันอันก็ต้องอยู่ข้างในแน่นอน”พูดจบ เธอก็รีบพุ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตู

ประตูห้องกั้นทุกอย่างไว้ ซูหน่าพิงแผ่นประตู จึงได้ถอนหายใจยาวออกมา

ผู้ชายนามสกุลจิ่นคนนี้ ช่างเป็นปีศาจจริงๆ!

สายตาของเขาน่ากลัวเหลือเกิน การสบตากับเขาทำให้รู้สึกเหมือนถูกฆ่าตายไปแล้ว”น้องนา” เสียงของเฉียวอันอันดังขึ้นในอากาศ

ซูหน่าสะดุ้งตื่นจากภวังค์ มองไปตามต้นเสียง เห็นเฉียวอันอันนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยมองมาที่เธอ “เธอเป็นอะไรไป?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เจอผู้ชายเลวๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง” ซูหน่าโบกมือพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจเฉียวอันอันไม่รู้ว่าผู้ชายเลวที่เธอพูดถึงคือใคร คิดว่าเธอเจอผู้ชายเลวจริงๆ จึงรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม ผู้ชายเลวคนนั้นไม่ได้ทำอะไรเธอใช่ไหม?”

“ไม่มีอะไร แค่จ้องฉันไม่กี่ที” ซูหน่าย่นไหล่เดินไปที่ข้างเตียง “พอเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว แล้วเธอล่ะ? ฉันเพิ่งได้ยินผู้จัดการบ้านบอกว่าเธอมีไข้?”

เฉียวอันอันลูบหน้าผาก “อืม แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”เมื่อสักครู่ยังปวดหัวจนทนไม่ไหว ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว

“ดีขึ้นก็ดีแล้ว” ซูหน่าทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของเธอ พร้อมกับจัดผ้าห่มให้เรียบร้อย “เธอนี่ก็จริงๆ เลย เมื่อคืนทำไมต้องออกจากซูหน่าโรงพยาบาลซูหน่าด้วย ทำให้ฉันไปหาเธอวันนี้แล้วไม่เจอ ต้องถามหนุ่มหล่อจิ้นถึงรู้ว่าเธออยู่ที่นี่”

“ขอโทษนะ” เฉียวอันอันพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ยิ้มอย่างอ่อนแรง “ฉันไม่คิดว่าเธอจะไปหาฉันที่ซูหน่าโรงพยาบาลซูหน่าจริงๆ”

เมื่อคืนจิ้นเหยียนเฟิงบอกว่า ซูหน่าอาจจะไปที่โรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้นแต่เธอรู้สึกว่า ซูหน่าคงตัดขาดจากเธอแน่นอน จึงไม่เชื่อ

ตอนนี้คิดดูแล้ว จิ้นเหยียนเฟิงเข้าใจ ซูหน่าได้ดีจริงๆ ถ้าไม่รู้ว่าจิ้นเหยียนเฟิงโตมาจากต่างประเทศตั้งแต่เด็ก เธอคงคิดว่าเขาเป็น ‘พี่ชาย’ ของซูหน่าจริงๆ

“ทำไมฉันจะไม่ไปหาเธอที่โรงพยาบาลล่ะ?” ซูหน่ามองดูเฉียวอันอันอย่างแปลกใจ รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของเธอเฉียวอันอันเสยผมที่ข้างหูแล้วพูดว่า “ฉันคิดว่าคุณโกรธฉัน และจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัน ดังนั้น…”

“ดังนั้นคุณคิดว่าฉันจะไม่มาหาคุณอีกใช่ไหม?” ซูหน่าถอนหายใจ

เฉียวอันอันส่งเสียงรับในลำคอ “ตอนนี้ที่คุณมาหาฉัน แสดงว่าคุณไม่โกรธฉันแล้วใช่ไหม?”

“โธ่เอ๊ย ฉันยังโกรธอยู่นะตอนนี้ ฉันโกรธที่เราเป็นเพื่อนกันแท้ๆ แต่เธอกลับปิดบังทุกอย่างจากฉัน ไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย ฉันไม่คู่ควรกับความไว้วางใจของเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?” ซูหน่าพูดอย่างเหนื่อยอ่อนพลางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก

เฉียวอันอันจับมือเธอเบาๆ แล้วอธิบายว่า “ไม่ใช่ว่าฉันอยากปิดบังเธอ หรือไม่อยากไว้ใจเธอหรอก แต่ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้แล้ว เธอจะดูถูกฉัน”

“ฉันไม่ใช่คนตื้นเขินขนาดนั้นหรอกนะ ในฐานะประธานบริษัทเฉียวกรุ๊ป ถ้าไม่มีเหตุผลพิเศษอะไร ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะทิ้งความภาคภูมิใจแล้วไปเป็นเมียน้อยของใครได้ เล่ามาสิ ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นยังไงกันแน่?” ซูหน่ากอดอกพูด

ฟังคำพูดของเธอแล้ว เฉียวอันอันรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมกันซูหน่าไม่ได้ดูถูกเธอ แต่กลับเชื่อว่าเธอมีเหตุผลพิเศษที่เลือกเป็นอนุภรรยาของจิ้นเฉิน

แต่สำหรับจิ้นเฉิน พวกเขารู้จักกันมาเกือบห้าปีแล้ว แต่เขากลับไม่ยอมให้ความไว้วางใจเธอแม้แต่น้อย

เฉียวอันอันยิ้มขมขื่นในใจ เธอเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับจิ้นเฉินตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันจนถึงตอนนี้ เมื่อพูดถึงตอนที่สูญเสียลูกคนแรกไป น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ซูหน่าแม้จะโกรธ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากปลอบโยนเฉียวอันอัน

เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่เฉียวอันอันต้องการในตอนนี้ไม่ใช่คำปลอบโยน แต่เป็นผู้รับฟัง

หลังจากที่เฉียวอันอันพูดจบ เธอจึงโอบกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน แล้วกัดฟันพูดด้วยความโกรธแค้นว่า “เขาเป็นผู้ชายเลวจริงๆ ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนที่เลวกว่าเขาเลย หลังจากเลิกกันแล้วยังแก้แค้นแฟนเก่า นี่มันต้องใจน้อยแค่ไหนกัน”พูดถึงตรงนี้ ซูหน่าทั้งโกรธทั้งเสียใจแทน “เฉียวอันอันฉันยอมแพ้กับเธอจริงๆ ผู้ชายไร้ยางอายแบบนี้ เธอรักอะไรในตัวเขากันแน่?”

ไม่เพียงแค่ให้แฟนเก่าเป็นชู้ แต่ยังให้แฟนเก่าเป็นตัวแทนอีก มันทำให้มุมมองของเธอพังทลายจริงๆ

จิ้นเฉินที่สามารถทำเรื่องสกปรกแบบนี้ได้ในวงการนี้ คงมีแค่เขาคนเดียวแล้วล่ะมั้ง

“ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันรักอะไรในตัวเขากันแน่ แต่ฉันก็รักเขานี่นา” เฉียวอันอันปืดหน้าพลางกล่าวอย่างเจ็บปวด

“รักบ้าอะไร!” ซูหน่าพูดหยาบคายอย่างที่ไม่ค่อยทำ เธอจ้องมองอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด “ผู้ชายแบบนี้เธอก็กล้ารัก ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรบอกว่าเธอใจกล้าหรือว่าเธอไม่เคยเจอผู้ชายมาก่อน ผู้ชายที่หล่อกว่าและรวยกว่าเขาก็มีไม่ใช่น้อย คนที่นิสัยดีกว่าเขาก็มีอีกเยอะแยะ พวกนั้นเธอไม่รัก แต่กลับไปรักคนวิปริต”

เฉียวอันอันอยากจะแก้ต่างให้จิ้นเฉินโดยอัตโนมัติ เขาไม่ใช่คนวิปริต

แต่พูดยังไม่ทันจบก็ถูกซูหน่าขัดขึ้นมา “พอเถอะ เธอหุบปากซะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาเคยเป็นยังไงมาก่อน ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้เขาไร้คุณค่ายิ่งกว่าผู้ชายคนไหนที่ฉันเคยเจอมา อย่ามาบอกฉันนะว่าสิ่งที่เขาทำร้ายเธอทั้งหมดนั่นเป็นเรื่องโกหก!” เฉียวอันอันขยับริมฝีปากสองสามครั้ง แต่ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

แน่นอนว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหก ความไม่ไว้วางใจของเขา การเยาะเย้ยถากถางของเขา ความหยาบคายของเขา และอื่นๆ อีกมากมาย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นการทำร้ายเธอทั้งสิ้น

สิ่งที่เธอรู้สึกแย่ที่สุด ก็คือการที่เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงตัวแทนของคนอื่นนี่แหละคือสิ่งที่ทำร้ายเธอหนักที่สุด

“ดูสิ เธอพูดอะไรไม่ออกเลย ดังนั้นผู้ชายแบบนี้มีอะไรที่น่ารักกันล่ะ? ยิ่งรักลึกเท่าไหร่ ก็จะยิ่งทำให้เธอเจ็บลึกเท่านั้น” ซูหน่ากอดเฉียวอันอันแน่นขึ้น พูดเตือนสติอย่างจริงจัง “อันอัน ฟังฉันนะ อย่ารักเขาอีกเลยได้ไหม?”

“มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เฉียวอันอันลุกขึ้นจากอ้อมกอดของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ถ้าพูดว่าไม่รักแล้วก็สามารถเลิกรักได้ทันที ตอนนี้ฉันก็คงไม่รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้หรอก”

ก็เพราะความรักนั่นแหละ จิ้นเฉินถึงได้ทำร้ายเธอได้ ทุกสิ่งที่เกินเลยที่เขาทำต่อเธอ ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดแต่ถ้าเธอไม่รักเขา ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอก็จะไม่รู้สึกอะไรเลย

“ใครบอกว่ามันไม่ง่าย ฉันมีวิธีหนึ่งที่จะทำให้คุณเลิกรักเขาได้ทันที!” ซูหน่าพูดพลางยิ้มอย่างลึกลับขึ้นมาทันใด