เมื่อฉันขายตัวให้แฟนเก่า - บทที่ 180 เขากำลังแก้แค้นเธอจริงๆ หรือ?

บทที่ 180 เขากำลังแก้แค้นเธอจริงๆ หรือ?

เขาเชื่อมาตลอดว่าจิ้นเฉินกับซูเหยียนหมั้นกันจริงๆ

จนกระทั่งคืนที่ได้ยินข่าวนั้น เขาดื่มจนเมามาย พอสร่างเมาแล้ว เขายังแกล้งทำเป็นไม่สนใจและไปแสดงความยินดีกับพวกเขา

ตอนนี้คิดดูแล้ว ดูเหมือนเขาไม่เคยถามพวกเขาเลยว่าทำไมถึงตัดสินใจหมั้นกันอย่างกะทันหัน”จิ้นเฉินมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ สีหน้าเขาดูคลุมเครือขณะพูดว่า “ฉันกับเสี่ยวเสียน มันเป็นไปไม่ได้หรอก”

เมื่อความเข้าใจผิดได้รับการแก้ไขแล้ว เฉินอี้ก็กลับมามีท่าทางเจ้าเล่ห์และไม่จริงจังเหมือนเดิม เขาเอามือเท้าคางพลางพูดว่า “ยังไงล่ะ? ในใจยังตัดใจจากเฉียวอันอันไม่ได้ใช่ไหม”

เสี่ยวเสียนกับเฉียวอันอันมีหน้าตาคล้ายคลึงกันมาก จิ้นเฉินถึงกับพูดตรงๆว่าเป็นไปไม่ได้”ดังนั้นนอกจากการที่ปล่อยวางเฉียวอันอันไม่ได้แล้ว ยังจะมีอะไรอีกล่ะ?

สีหน้าของจิ้นเฉินเย็นชาลงทันที “ฉันปล่อยวางเฉียวอันอันไม่ได้งั้นเหรอ? คุณกำลังล้อเล่นใช่ไหม? สิ่งเดียวที่ฉันปล่อยวางไม่ได้ก็คือความเกลียดชังที่มีต่อเธอเท่านั้น!”

“จริงๆ แล้วมันเป็นแค่ความเกลียดชังจริงๆ หรือ? แต่ในสายตาฉัน คุณยังคงห่วงใยเธออยู่นะ ไม่งั้นทำไมเมื่อคืนพอคุณได้ยินว่าเธอถูกรังแก คุณถึงได้ไปถามเรื่องราวจากเสี่ยวเอี้ยนล่ะ?” เฉินอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางมองเขา

จิ้นเฉินเม้มริมฝีปาก “คุณคิดมากไปแล้ว ฉันแค่เป็นห่วงเสี่ยวเอี้ยนเท่านั้น”

เฉินอี้พูดอย่างหงุดหงิด “พอเถอะ ถ้าคุณเป็นห่วงซูเหยียนจริงๆ คุณก็คงไม่เตือนเธอจนทำให้เธอต้องวิ่งไปร้องไห้ที่สวนดอกไม้คนเดียวหรอก”

นึกถึงภาพซูเหยียนที่ร้องไห้อย่างเสียใจสุดๆ เมื่อคืน เขาก็รู้สึกเจ็บปวดใจ

“จิ้นเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ขณะที่มือที่วางอยู่บนที่วางแขนเก้าอี้กำแน่นขึ้นอย่างกะทันหัน “ฉันไม่ได้เตือนเธอ ฉันแค่บอกให้เธอไม่ต้องใจร้อนแบบนั้นในครั้งต่อไปเท่านั้น”

“อย่ามาพูดแบบนั้น อะไรคือไม่ต้องใจร้อน ที่จริงแล้วนายก็แค่กลัวว่าเสี่ยวเหยียนจะทำอะไร เฉียวอันอันใช่ไหมล่ะ” เฉินอี้พูดพลางกลอกตา

“พอได้แล้ว!” จิ้นเฉินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาเย็นชา “ถ้านายจะบอกว่าฉันยังห่วงเฉียวอันอันอยู่ ก็ไม่จำเป็นแล้ว ตอนนี้เธอสำหรับฉันมีแต่ความเกลียดชังเท่านั้น!”

“เกลียดชัง?” เฉินอี้หัวเราะ “อาเฉิน นายรู้ไหมว่าความเกลียดชังกับความรักเป็นสองขั้วตรงข้ามกัน ถ้าไม่มีความเกลียดชัง จะมีความรักได้อย่างไร? ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงต้องเกลียดเธอและต้องแก้แค้นเธอ แต่นายมีความสุขจริงๆ หรือ?”

“นายหมายความว่ายังไง? นายอยากให้ฉันเลิกแก้แค้น เฉียวอันอันงั้นเหรอ?” จิ้นเฉินลุกขึ้นยืนพร้อมกำหมัดแน่น บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบถึงขีดสุด “ดูเหมือนว่าเสน่ห์ของผู้หญิงคนนั้น เฉียวอันอันจะยิ่งใหญ่มากนะ พวกนายรู้จักกันมานานแค่ไหน เธอก็สามารถทำให้นายยอมจำนนและพูดแทนเธอได้แล้วเหรอ?”ยิ่งฟังยิ่งเหลือเชื่อ

เฉินอี้ขมวดคิ้ว “อาเฉิน เธอไม่ควรไร้เหตุผลแบบนี้นะ ฉันกำลังพูดแทนใคร เธอฟังไม่ออกหรือ? ก็เพราะเราเป็นพี่น้องกัน ฉันถึงได้เตือนเธอแบบนี้ การแก้แค้นคนหนึ่งควรจะเป็นเรื่องที่มีความสุข แต่เธอแก้แค้นเฉียวอันอัน เธอมีความสุขหรือเปล่า?”

พูดถึงตรงนี้ เขารู้สึกกระหายน้ำ จึงรินกาแฟให้ตัวเอง ดื่มรวดเดียวหมดแล้วพูดต่อ “เธอไม่มีความสุขเลย เธอกลับยิ่งหดหู่ลง ดังนั้นอาเฉิน สิ่งที่เธอทำมีความหมายอะไร? มันแค่ทำให้เธอจมลึกลงไปในความแค้นเท่านั้น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันหนึ่งเธอจะเปลี่ยนไปจนตัวเองยังจำตัวเองไม่ได้”พูดจบแล้ว เฉินอี้ก็ลุกขึ้นจากไป ปล่อยให้จิ้นเฉินอยู่คนเดียวเพื่อครุ่นคิด

จิ้นเฉินหลุบตาลงดูเหมือนกำลังเหม่อลอย

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็หยิบเสื้อนอกขึ้นมาแล้วเดินออกไปอย่างกะทันหันบ้านหลังใหญ่

จิ้นเฉินกลับมาอย่างกะทันหัน ทำให้พ่อบ้านหวงรู้สึกประหลาดใจอยู่พักใหญ่

ก่อนที่เขาจะได้ถามอะไร ก็เห็นจิ้นเฉินเดินตรงเข้าลิฟต์ไปแล้ว

ชั้นสามจิ้นเฉินหมุนลูกบิดเปิดประตูห้องของเฉียวอันอัน แล้วค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปอย่างเบาๆหลายวันแล้วที่ไม่ได้เข้ามา พอเขาเดินเข้าไป ก็ได้กลิ่นยาสมุนไพรจีนอ่อนๆ ลอยอยู่ในห้อง

เธอยังไม่ได้กินยาสมุนไพรจีนพวกนั้นให้หมดหรือ?

โดยไม่คิดอะไรมาก จิ้นเฉินเดินไปหยุดที่ข้างเตียง ก้มมองลงมาเล็กน้อย จ้องมองหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยแผ่นลดไข้ติดอยู่ที่หน้าผากอย่างเงียบๆหญิงสาวมีใบหน้าแดงก่ำ ปากเล็กๆ เผยอเล็กน้อย เสียงหายใจค่อนข้างหนัก เห็นได้ชัดว่าเธอมีไข้สูง

จิ้นเฉินค่อยๆ นั่งลง ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเฉียวอันอัน รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ

“ยังไม่หายไข้เหรอ?” เขาพึมพำเบาๆ ขมวดคิ้วแน่นถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่มีทางที่จะไม่เป็นไข้จนกลายเป็นคนโง่หรอกหรือ?

จิ้นเฉินมองดูเฉียวอันอันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นึกขึ้นได้ว่าในห้องของเขายังมียาลดไข้อยู่ จึงลุกขึ้นเดินออกไป

เมื่อกลับมา ในมือของเขาก็ถือยากล่องหนึ่งมาด้วย

จิ้นเฉินแกะยาออกมาสองเม็ดวางไว้ในอุ้งมือ อีกมือหนึ่งค่อยๆ ตบหน้าเฉียวอันอัน เบาๆ “ตื่นสิ ลุกขึ้นมากินยา!”เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อดทน แต่ไม่มีความเย็นชาแม้แต่น้อย

เฉียวอันอันถูกเผาจนสับสนไปแล้ว เธอไม่ได้ยินคำพูดของเขาเลย รู้สึกแค่ว่าสมองของเธอมีเสียงดังรบกวน

เสียงนั้นทำให้เธอปวดหัวมากขึ้น เธอครางด้วยความไม่สบายตัว แต่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาจิ้นเฉินหน้าดำลงเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับชะตากรรม เขาแงะปากของเธอออกแล้วยัดยาเม็ดเข้าไปโดยตรง

แต่เฉียวอันอันแค่อมยาไว้ ไม่ยอมกลืนลงไปเลย

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น หางตาของจิ้นเฉินกระตุกเล็กน้อย เขาจึงตัดสินใจยกคางของเธอขึ้น บังคับให้เธอกลืนยาคราวนี้เธอกลืนมันลงไปได้ แต่มันติดอยู่ในลำคอ เธอเริ่มไออย่างรุนแรงทันที ราวกับว่าจะไอปอดออกมา

จิ้นเฉินทำเรื่องดีกลายเป็นเรื่องร้าย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปมาอย่างคาดเดาไม่ได้ เธอเม้มริมฝีปากพลางพยุงเฉียวอันอันขึ้นมา ให้เธอพิงอยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง

เขารีบตบหลังเธอทันที หวังว่าจะช่วยให้ยาที่ติดอยู่ในลำคอของเธอลงไปได้

อย่างไรก็ตาม หลังจากตบไปสักพักก็ไม่เห็นผลอะไรเลย เธอยังคงไออยู่จิ้นเฉินหมดปัญญาแล้ว จึงจำต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ลุงหวง ช่วยเอาน้ำขึ้นมาให้แก้วหนึ่งด้วย”

พ่อบ้านหวงทำงานอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงนาทีก็นำน้ำขึ้นมาส่งแล้ว

เขามองเฉียวอันอันที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของจิ้นเฉิน ไอจนหัวใจแทบสลาย จึงอดรู้สึกสงสารไม่ได้ “คุณชายจิ้น เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนูเฉียวหรือครับ?”

จิ้นเฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ยาติดคออยู่ พอแล้ว คุณออกไปก่อนเถอะ” แล้วรับแก้วน้ำมาพร้อมกับไล่คนออกไป

หลังจากพ่อบ้านหวงออกไปแล้ว เขาเงยหน้าดื่มน้ำอึกใหญ่ จากนั้นก็ยกคางของเฉียวอันอันขึ้น บีบปากเธอให้เปิด ก้มหน้าลงจูบ แล้วค่อยๆ ส่งน้ำในปากของเขาเข้าไปในปากของเธอทีละนิด

หลังจากทำแบบนี้หลายครั้ง น้ำหนึ่งแก้วก็หมดไป เสียงไอของเธอค่อยๆ สงบลงในที่สุด”เมื่อเห็นเช่นนั้น หัวใจของจิ้นเฉินที่เคยเกร็งก็ผ่อนคลายลง

ดูเหมือนว่ายานั้นจะไหลลงไปในกระเพาะแล้ว

หลังจากวางเฉียวอันอันกลับลงบนเตียง จิ้นเฉินก็ลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำเพื่อบิดผ้าขนหนูร้อนออกมา เช็ดหน้าให้เธอครั้งหนึ่ง แล้วจ้องมองเธอเงียบๆ เหมือนกับว่าต้องการจะมองเห็นอะไรบางอย่างจากใบหน้าของเธอ

หลังจากผ่านไปนาน เขาก็ละสายตา หลับตาลง แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า “การแก้แค้น…”เฉินอี้พูดถูก การแก้แค้นเธอไม่ได้ทำให้เขามีความสุข

ทุกครั้งที่ทรมานเธอ เขากลับรู้สึกแย่ลงในใจ ไม่ได้รู้สึกพึงพอใจเลยแม้แต่น้อย เมื่อเธอบาดเจ็บหรือป่วย เขากลับรู้สึกกังวลและสงสาร เหมือนตอนนี้ที่พ่อบ้านหวงบอกว่าเธอมีไข้ ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะกลับมา แต่สุดท้ายก็กลับมา

ตัวเขาแบบนี้ กำลังแก้แค้นเธอจริงๆ หรือกำลังทรมานตัวเองกันแน่? สิ่งที่เรียกว่าการอุปการะ มันเป็นการแก้แค้นจริงๆ หรือ?

ในตอนนี้ จิ้นเฉินเริ่มสงสัยจุดประสงค์ที่แท้จริงของตัวเองในการอุปการะเฉียวอันอันตั้งแต่แรกว่าคืออะไรกันแน่”คุณจิ้น?” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้หญิงบนเตียงตื่นขึ้นมาแล้ว

จิ้นเฉินเก็บความคิดของเขาลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “มีอะไรหรือ?”

“ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?” เฉียวอันอันกะพริบตาถามด้วยเสียงที่แหบแห้งจิ้นเฉินหัวเราะเยาะ “เธอโง่อีกแล้ว นี่มันบ้านฉัน ฉันจะอยู่ตรงไหนมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย?”

เฉียวอันอันมุมปากกระตุก พูดออกมาอย่างอ่อนแรงสองคำ “ขอโทษ ฉันถามไปโดยไม่ทันคิด”

จิ้นเฉินแค่นเสียงหึ แต่ไม่พูดอะไรเฉียวอันอันพยายามยันตัวเองขึ้นมานั่ง แต่เนื่องจากไข้สูงยังไม่ลดลงทั้งหมด ทำให้ร่างกายอ่อนแรงและล้มกลับลงไปอีกครั้ง

การล้มครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังบินไปมาอยู่ตรงหน้า และศีรษะก็ยิ่งรู้สึกมึนงงมากขึ้น

“ถ้าไม่อยากให้ฉันเรียกหมอมา ก็นอนนิ่งๆ ให้ดี” จิ้นเฉินเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยการข่มขู่เล็กน้อย

เฉียวอันอันพอได้ยินดังนั้น ก็รีบนอนนิ่งไม่ขยับตัวทันทีในตอนนั้น พ่อบ้านหวงเคาะประตูเข้ามาและพูดว่า “คุณชายจิ้น มีคุณผู้หญิงนามสกุลซูต้องการพบคุณเฉียว”