ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย - ตอนที่ 788 ขอโทษ

ตอนที่ 788 ขอโทษ

ยามนี้หน้าประตูตระกูลเฉินมีคนไม่น้อยได้ยินวาจาสะใภ้รองตระกูลเฉิน ต่างหันหน้าไปมอง คนไม่น้อยพากันมีสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

สีหน้าลู่เจียวนิ่งขรึมมองไปยังสะใภ้รองตระกูลเฉิน กล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า “ข้ารู้สึกว่า เรื่องนี้เจ้าไม่ควรถามพวกเรา แต่ควรไปทูลถามฝ่าบาท”

เพราะก่อนหน้านี้ฝ่าบาททรงประกาศว่ารับเฉินอิงเป็นอนุ ดังนั้นลู่เจียวไม่อาจเปิดเผยความจริงนี้ ไม่เช่นนั้นนางเองก็คิดจะบอกกับสะใภ้รองตระกูลเฉินผู้นี้ว่าเฉินอิงคลอดลูกทั้งที่ไม่ได้แต่งงาน หากตระกูลเฉินรู้เรื่องนี้จะต้องไม่ดีต่อองค์ชายรอง โดยเฉพาะตอนที่ชาติกำเนิดองค์ชายรองยังไม่เป็นที่แน่ชัด

สะใภ้รองตระกูลเฉินได้ฟังคำพูดลู่เจียว ไหนเลยจะนึกสงสัยฝ่าบาท แต่ยังคงตะโกนด้วยสีหน้าไม่พอใจ ว่า “สรุป เจ้าเป็นคนมีแผนการชั่วร้ายมาก ตอนนั้นแย่งบุตรชายน้องสามีข้า…”

สะใภ้รองตระกูลเฉินกล่าวไม่ทันจบ สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินก็ตวาดใส่นางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “น้องสะใภ้รีบหุบปาก เจ้าลืมที่ท่านพ่อกับท่านแม่กำชับเจ้าไว้หรือ”

หากสะใภ้รองตระกูลเฉินเข้าเมืองหลวงก่อเรื่อง ตระกูลเฉินก็จะหย่านาง

สะใภ้รองตระกูลเฉินนึกถึงคำพูดบิดามารดาสามีขึ้นมาได้ทันที สุดท้ายจึงไม่พูดอันใดต่ออีก

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินหันไปมองลู่เจียวกล่าวขอโทษว่า “ฮูหยินเซี่ย ขอโทษด้วย นางเป็นคนปากไม่มีหูรูด ท่านอย่าได้ถือสานาง”

ลู่เจียวไม่ได้กล่าวอันใด แต่เซี่ยอู่เป่ากลับโมโหเอ่ยขึ้นว่า “ปากนางไม่มีหูรูด เหตุใดตระกูลเฉินจึงได้ส่งนางออกมาต้อนรับแขก เหตุใดท่านแม่ข้าต้องมารองรับอารมณ์ตระกูลเฉินพวกท่านด้วย”

เซี่ยอู่เป่ากล่าวจบหันไปมองลู่เจียวกล่าวว่า “ท่านแม่ พวกเรากลับกันเถอะ”

เซี่ยอู่เป่าทนดูมารดาโดนรังแกไม่ได้มากที่สุด มารดาป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ไยต้องมารองรับอารมณ์คนนอกบ้านเช่นคนตระกูลเฉินด้วย พวกเขาได้เข้าเมืองหลวงก็เพราะอาศัยบารมีพี่สี่ ตระกูลพวกเขาเลี้ยงดูพี่สี่เติบโตมา ตระกูลมารดาพี่สี่ไม่รู้บุญคุณ ถึงกับยังกล้าระรานรังแกมารดา ไม่ให้เกียรติพวกเขาเกินไปแล้ว

แม้ว่าเซี่ยอู่เป่าอายุน้อย แต่อารมณ์โมโหไม่น้อย เขากล่าวจบก็ยื่นมือออกไปดึงลู่เจียว เตรียมพาลู่เจียวกลับ

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินไหนเลยจะยอมให้ลู่เจียวกลับ ลู่เจียวไม่เพียงแต่เป็นฮูหยินขุนนางระดับสอง ยังเป็นมารดาที่เลี้ยงดูองค์ชายรองมา แม้ว่าพวกนางเป็นตระกูลมารดาองค์ชายรอง แต่องค์ชายรองไม่ได้สนิทชิดเชื้อกับพวกนาง แต่ตระกูลเซี่ยกลับเป็นคนที่มีความหมายต่อเขาที่แท้จริง เป็นน้องสะใภ้สามีนางที่ไม่รู้ความ ไหนเลยจะเข้าใจเรื่องราวซับซ้อนพวกนี้

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินรีบเอ่ยขอโทษไม่หยุด “ฮูหยินเซี่ย ขอโทษด้วย ตระกูลเฉินเราต้อนรับไม่ดี ข้าขอโทษท่านแทนนางด้วย”

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินกล่าวจบก็มองไปยังสะใภ้รองด้วยสีหน้าเยียบเย็น “ยังไม่ขอโทษฮูหยินเซี่ย”

สะใภ้รองตระกูลเฉินย่อมไม่อยากขอโทษ แต่นางเห็นสีหน้าเย็นเยียบของสะใภ้ใหญ่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่ยู่ปากเอ่ยขอโทษ “ขอโทษ”

กล่าวขอโทษเสร็จ ยังงึมงำว่า ‘ข้าไม่ได้พูดผิดเสียหน่อย’

ลู่เจียวเห็นหน้าประตูตระกูลเฉินมีแขกไม่น้อย ก็มองไปที่นาง แม้ว่าโมโหสะใภ้รองตระกูลเฉิน แต่พวกเขาก็เป็นตระกูลมารดาองค์ชายรอง อย่างไรนางก็ต้องให้เกียรติบุตรชายตนเอง ดังนั้นลู่เจียวตัดสินใจไม่เอาเรื่องพฤติกรรมของสะใภ้รอง

เพียงแต่นางกำลังคิดเอ่ย ถนนด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าม้าหลายตัวดังมา กำลังวิ่งมาทางนี้ ที่นำมาก็คือม้างามสง่าสีขาว ชายหนุ่มรูปงามในชุดสีดำขี่อยู่บนหลังม้า คนผู้นี้ก็คือองค์ชายรองเซียวเหวินอวี๋ วันนี้เซียว เหวินอวี๋ได้รับอนุญาตจากเสด็จพ่อให้ออกจากวังมาพบท่านตาและท่านยายตระกูลเฉิน

สำหรับสองผู้เฒ่า กล่าวตามตรงเซี่ยเหวินอวี้ไม่ได้รู้สึกดีด้วยอันใด แม้ว่าพวกเขาเป็นท่านตาและท่านยายแท้ๆ ของเขา แต่เมื่อก่อนเพราะเรื่องของท่านพ่อกับตระกูลเฉิน อย่างไรเซียวเหวินอวี๋ก็รู้สึกขัดข้องอยู่บ้าง ตอนนี้แม้ว่ารู้พวกเขาเป็นตาและยายแท้ๆ ตนเอง แต่ในใจยังคงไม่อาจรู้สึกสนิทใจได้ กระนั้นการแสดงออกภายนอกก็ยังต้องกระทำ

ดังนั้นเซียวเหวินอวี๋ได้รับพระบัญชาจากเซียวอวี้ก็ออกจากวังมา คิดไม่ถึงว่าพอมาถึงหน้าประตูตระกูลเฉินก็เห็นลู่เจียวกับแฝดชายหญิง เซียวเหวินอวี๋ดีใจมาก มาถึงหน้าประตูตระกูลเฉินก็โดดลงจากหลังม้า ก้าวไปหน้าประตูตระกูลเฉิน

เขาเพิ่งจะเดินถึงหน้าประตูตระกูลเฉิน ก็ได้ยินเสียงเซี่ยอู่เป่าไม่พอใจ

“พี่สี่ พี่สี่ว่าท่านแม่ข้าเลี้ยงดูพี่มาจนโต ท่านแม่ผิดอันใด เหตุใดสุดท้ายกลับโดนระราน”

เซี่ยอู่เป่าไม่ได้เกรงใจเซียวเหวินอวี๋ที่ได้เข้าวังไปเป็นองค์ชายรอง แต่เล็กพูดจากันเช่นนี้จนชินแล้ว

เซียวเหวินอวี๋ได้ฟังคำพูดเซี่ยอู่เป่าก็หันไปมองสีหน้าลู่เจียวที่ไม่ดีนักทันที เขาชะงักฝีเท้าหันไปมองเซี่ยอู่เป่า “ฮูหยินเซี่ย เกิดอันใดขึ้นหรือ”

แม้ว่าเซียวเหวินอวี๋อยากเรียกท่านแม่ แต่เพราะสถานะ ได้แต่พยายามระงับเอาไว้

ลู่เจียวไม่อยากให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ รีบกล่าวว่า “ไม่มีเรื่องอันใด”

กล่าวจบส่งสายตาจ้องใส่เซี่ยอู่เป่า

สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉินรีบเอ่ยว่า “ไม่มีอันใดๆ องค์ชายรองเชิญเสด็จ”

เซียวเหวินอวี๋มองสะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉิน จากนั้นเขาก็เห็นสะใภ้รองตระกูลเฉินมีสีหน้ากินปูนร้อนท้อง

เซียวเหวินอวี๋หันไปมองเซี่ยอู่เป่า “เจ้าว่าฮูหยินเซี่ยโดนระรานหรือ”

เซี่ยอู่เป่าไม่พอใจยกมือชี้ไปที่สะใภ้รองตระกูลเฉิน กล่าวว่า “น้าสะใภ้รองพี่สี่ว่าท่านแม่ข้าตอนนั้นไม่บอกสถานะพี่สี่กับพวกเขา เป็นเพราะจงใจคิดวางอุบาย ไม่อยากให้ตระกูลพวกนางใกล้ชิดพี่สี่”

เซียวเหวินอวี๋พอได้ฟังในใจก็โมโหคุกรุ่นขึ้นมา เขาหันหน้าไปมองสะใภ้รองตระกูลเฉินด้วยแววตาเยียบเย็น

ผู้อื่นไม่รู้ เขาจะไม่รู้หรือ ท่านพ่อกับท่านแม่เขาเลี้ยงดูเขามาอย่างทุ่มเทเพียงใด และสถานะเขาไม่อาจบอกออกไปได้ตามอำเภอใจ ตอนนี้เป็นที่เปิดเผย องค์ชายใหญ่กับฮองเฮาก็คิดหาทางกำจัดเขา เบื้องหลังเขายังมีไทเฮาจ้าวกับตระกูลจ้าวอีก

หากให้คนพวกนี้ได้รู้สถานะเขาก่อนหน้านี้ เกรงว่าเขาก็คงถูกกำจัดทิ้งไปนานแล้ว

แต่ตระกูลเฉินรู้เรื่องเหล่านี้หรือ พวกเขาน่าจะเห็นเพียงแค่เกียรติยศตรงหน้า

เซียวเหวินอวี๋หันหน้าไปมองคนตระกูลเฉิน คิดถึงว่าตระกูลเฉินเข้าเมืองหลวงมาได้เป็นเพราะฝีมือเสด็จพ่อในวังเขาผู้นั้น

เขารู้ว่าเสด็จพ่อทำเช่นนี้ต้องการอันใด ไม่ใช่เพื่อใช้ตระกูลเฉินมาข่มตระกูลเซี่ยหรือ

เขารู้ว่าหากไม่มีคนตระกูลเซี่ยปกป้อง เกรงว่าเขาก็คงหลบเอาตัวรอดจากองค์ชายใหญ่กับฮองเฮาไม่พ้น

ในเวลานี้ เซียวเหวินอวี๋ผิดหวังต่อเซียวอวี้มาก ความจริงตอนแรกที่เข้าวัง เขาคิดยอมรับเสด็จพ่อ

อย่างไรก็เป็นเสด็จพ่อเขา เขาเองก็มองออกว่าเขามีความรักดังบิดาให้กับเขาอยู่บ้าง แต่คิดไม่ถึงว่าเขาถึงกับปฏิบัติต่อคนตระกูลเซี่ยเช่นนี้

เซียวเหวินอวี๋คิดไปก็กล่าวกับคนตระกูลเฉินไปว่า “แม้ฮูหยินเซี่ยไม่ได้ให้กำเนิดข้า แต่ก็เลี้ยงดูข้ามา แม้นางไม่ใช่ท่านแม่ข้า แต่ก็เป็นดังท่านแม่ข้า ผู้ใดล้วนไม่มีคุณสมบัติพอจะตำหนินางที่เลี้ยงดูข้ามา ในเมื่อตระกูลเฉินไม่ต้อนรับนาง วันหน้านางก็ไม่จำเป็นต้องไปมาหาสู่กับตระกูลเฉิน”

เซียวเหวินอวี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบดุดัน

เซียวเหวินอวี๋เพิ่งกล่าวจบ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านในประตูใหญ่ตระกูลเฉิน “เป็นความผิดตระกูลเฉินข้าเอง ข้าขอขอขมาต่อฮูหยินเซี่ย”

คนที่เอ่ยก็คือฮูหยินเฉิงเอินป๋อ หรือก็คือภรรยาอาจารย์เฉิน อาจารย์แม่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่น

ฮูหยินเฉิงเอินป๋อก้าวออกมา เดินมาตรงหน้าลู่เจียว ขอขมาอย่างนอบน้อม “ตระกูลเฉินต้อนรับไม่ดี ข้าขอขมาต่อฮูหยินเซี่ยแทนสะใภ้ข้าด้วย”