ย้อนเวลามาเป็นเศรษฐินีผู้มั่งคั่งร่ำรวย - บทที่ 164 เจ้าเป็นผู้ตรวจการแทนพระองค์

บทที่ 164 เจ้าเป็นผู้ตรวจการแทนพระองค์

เมื่อเหยียนซีไปพบกลุ่มผู้ค้ารายย่อย เธอขอให้พวกเขาเดินวนรอบถนน ป่าวประกาศบอกทุกคนว่าตระกูลสวีจะแจกจ่ายเงินจำนวนห้าตำลึงเป็นวันสุดท้าย

ชาวบ้านทั้งหลายตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินข่าวดังกล่าว รีบมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงเพื่อหอบเอาเงินกลับมา

บรรดาผู้ที่อยู่รอบข้าง ต่างรีบเข้าไปรับเงินในเมืองหลวง

แม้แต่ชาวไร่ชาวนาเองก็โยนจอบทิ้งเมื่อได้ยินข่าวลือเรื่องเงินจำนวนนั้น พวกเขาสวมรองเท้าแตะฟาง รีบวิ่งไปยังเมืองหลวงโดยที่ไม่ทันได้มองหากางเกงมาใส่

บรรดาคนที่ได้รับเงินเป็นที่เรียบร้อยแล้วต่างจัดเตรียมเช่าเกวียนคันใหญ่ให้ภรรยา เหล่าผู้เฒ่า และพี่ป้าน้าอาอีกจำนวนเจ็ดแปดคนขึ้นเกวียนเข้าไปรับเงินกันอย่างรวดเร็ว

ตระกูลสวีคาดไม่ถึงว่าจะมีวันที่จวนตระกูลสวีจะถูกเอารัดเอาเปรียบ

แถวยาวเหยียดจากหน้าประตูจวนตระกูลสวี ทำให้ชาวบ้านทั่วไปและขุนนางทั้งหลายต่างให้ความสนใจเช่นกัน

หลังจากออกมาจากวังหลวงในวันนั้น เว่ยเฉิงก็ขอเข้าเฝ้าอีกครั้ง หากกล่าวถึงเรื่องข่าวลือในเมืองหลวง ยากนักที่จักรพรรดิเทียนฉีจะมีความอยากรู้ในเรื่องดังกล่าว

เรื่องใหญ่โตของตระกูลสวีเกี่ยวข้องกับชาวบ้านจำนวนมาก องครักษ์ส่วนพระองค์ไม่อาจละเลยได้ จึงจดบันทึกบทสนทนาทั้งหมดในถนน และคำกล่าวของสมาชิกทุกคนในตระกูลสวี จากนั้นก็ส่งข้อมูลกลับมายังราชสำนัก

จักรพรรดิเทียนฉีรู้สึกเหลือเชื่อเมื่อเห็นว่าขุนนางของตนถูกเอารัดเอาเปรียบจากชาวบ้านทั่วไปเป็นครั้งแรก

หลังจากพบหน้าเว่ยเฉิง จึงอดไม่ได้ที่จะสอบถามเรื่องตื่นเต้นนี้

เว่ยเฉิงมีความสุขมากและหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินคำถามของจักรพรรดิเทียนฉี “เสด็จลุงฮวง ตอนที่หลานเดินทางเข้ามาในวังหลวง ท่านไม่เห็นแถวยาวเหยียดหน้าจวนตระกูลสวีหรือพ่ะย่ะค่ะ ชาวบ้านที่มาเสนอสูตรลับต่างมารอรับเงินกันทั้งนั้น”

เขายิ้มอย่างเป็นกันเอง ขณะที่จักรพรรดิเทียนฉียิ้มและถามต่อว่า “เกิดเรื่องเช่นนี้กับสวีถิงจือได้อย่างไร”

“ไม่มีควันย่อมมีไฟ เรื่องนี้เกิดจากคดีความในหย่งโจวมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ” เว่ยเฉิงส่ายหน้าและถอนหายใจ “คราวนี้ใต้เท้าสวีคงจะถูกลูกพี่ลูกน้องหลอกลวงเข้าแล้ว”

“ลูกพี่ลูกน้องอย่างนั้นหรือ?”

“ลูกพี่ลูกน้องของใต้เท้าสวีมีนามว่าสวีโจวจือ หลิวเหิง จู่เหรินในหย่งโจวเป็นผู้ทำการฟ้องร้องเขาพ่ะยะค่ะ พวกเขากล่าวกันว่าใต้เท้าสวีโลภต้องการสูตรลับ แต่หลานไม่เชื่อ ทว่าเป็นสวีโจวจืออาจไม่เป็นเช่นนั้น ชายทั้งสี่คนนั้นปลิดชีพตนด้วยการกลืนยาพิษเมื่อถูกจับกุม ไม่นานกระดาษคำร้องของจู่เหรินก็กระจายไปทั่วเมืองหลวง”

“หืม? คำร้องว่าอย่างไรกัน?” จักรพรรดิเทียนฉีไม่พบเรื่องดังกล่าวในการรายงาน เว่ยเฉิงจึงกล่าวว่า “เกิดในยุครุ่งเรือง รักษาศีลธรรมของวงศ์ตระกูลเสมอมา ทั้งสร้างความมั่งคั่งเพื่อช่วยเหลือหมู่บ้าน ทว่าคนแปลกหน้า ห่างกันเป็นพันลี้ เหตุใดจึงส่งข้ารับใช้มาขโมยของและสังหารผู้คนยามวิกาล?”

คำร้องของหลิวเหิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความขุ่นเคือง

หลังจากเหยียนซีมาถึงเมืองหลวง เธอค้นพบสถานที่ที่ชาวบ้านมักจะแวะเวียนผ่านไป จึงคอยกระจายเนื้อข่าวคำร้องอย่างเงียบ ๆ แต่เนื่องจากเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับใต้เท้าสวีจึงไม่มีใครกล้าปริปากกล่าวถึงในตอนที่มีคนมากมายอยู่ ดังนั้นจักรพรรดิเทียนฉีจึงไม่เห็นเรื่องนี้ปรากฏขึ้นในรายงาน

เขาฟังคำกล่าวของเว่ยเฉิงด้วยสีหน้าจริงจังเล็กน้อย “จู่เหรินผู้นี้ มีชื่อเสียงในหมู่บ้านดีเลิศถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“กิจการโรงน้ำชาที่ครอบครัวของเขาเปิดขาย ให้บริการข้าวต้มกุ๊ยและน้ำชา มารดาสิ้นใจลงที่บ้าน เพราะตระหนักถึงความกตัญญู จึงทำให้เขาเดินทางมาเข้าสอบที่เมืองหลวงไม่ได้ จึงนำตำราที่สะสมเอาไว้ไปตั้งวางที่โรงน้ำชา ให้เพื่อนบ้านและบัณฑิตหยิบยืมไปฟรี ๆ หลิวเหิงเป็นย่าหยวนจากการสอบในเมืองหย่งโจวเมื่อปีที่แล้ว ได้รับการสรรเสริญจากชาวบ้านหย่งโจวว่าเป็นผู้มากความสามารถและมีท่าทางที่โดดเด่น”

เว่ยเฉิงไม่ลังเลเลยที่จะกล่าวยกย่อง และยังชื่นชมหลิวเหิงไปอีกสองสามคำ “เทียบกับเขา ชื่อเสียงของสวีโจวจือค่อนข้างเลวร้ายกว่ามาก ตอนที่หลานพำนักอยู่ที่หย่งโจว ได้ยินชาวบ้านร้องเพลงเหมยหนึ่งกิ่งบนถนน ทว่าไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียนเนื้อร้อง พวกเขาเปลี่ยนบทเพลงเป็นประโยคที่ว่าสายลมใบไม้พัดพาความอบอุ่น เรือนสวีอวบอ้วน ฝูโจวผอมบาง”

เรือนสวีอวบอ้วน ฝูโจวผอมบาง!

จักรพรรดิเทียนฉีปริปากท่องบทเพลงแปดคำ และตระหนักถึงสมุดบัญชีที่จดเกี่ยวกับเงินและอาหารของกรมการคลังที่เฉินเก๋อเหล่ามอบให้เมื่อเช้า หากเป็นเช่นนี้ฝูโจวจะไม่ผอมบางลงทุกปีหรือ? ที่นั่นถือเป็นคลังข้าวปลาอาหาร แม้สองสามปีที่ผ่านจะถูกน้ำท่วมฉับพลัน แต่กลับไม่เคยเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติหรือภัยพิบัติการฝีมือคนเลย แล้วเหตุใดเงินภาษีและอาหารจึงลดลง?

จักรพรรดิเทียนฉีเหลือบมองเว่ยเฉิง “ในเมื่อเจ้าอยู่เมืองหลวงไม่มีธุระอันใด เหตุใดจึงไม่ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการในฝูโจวดูล่ะ?”

“เสด็จลุง?” เว่ยเฉิงมองดูจักรพรรดิเทียนฉีด้วยความประหลาดใจ “หลานแค่… กล่าวถึงเฉย ๆ เองพ่ะย่ะค่ะ”

“อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว หลานไปทำประโยชน์ดีกว่ามานั่งพูดคุยกับข้าเช่นนี้” จักรพรรดิเทียนฉีกล่าวตำหนิเขาอย่างเป็นกันเอง “หลานเติบโตขึ้นในวังหย่งโจว เกรงว่าจะไม่รู้ความเป็นอยู่ของชาวบ้านมากนัก ส่วนคดีความของหลิวเหิงที่ข้องเกี่ยวกับชาวบ้านในฝูโจวและหย่งโจว ข้าเกรงว่าเจ้าเมืองถงอันจะพิจารณาคดีความไม่สะดวก จึงต้องการแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้ตรวจการแทนพระองค์ ลงไปตรวจดูเสียว่าคดีความนี้มีการจัดการอย่างไร”

เขากล่าวและตบไหล่เว่ยเฉิง “ข้าตั้งความหวังกับเจ้าไว้มาก อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ”

“ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มา ข้าจิตใจกระวนกระวายตลอดทั้งวันทั้งคืน อยากให้แคว้นเว่ยมั่งคั่งและมากอำนาจบารมี ปีที่ผ่านมามีภัยพิบัติจากธรรมชาติและภัยพิบัติที่คนสร้างขึ้นไม่มากนัก การคลังเฟื่องฟูขึ้นเรื่อย ๆ พวกขุนนางกล่าวว่าชาวบ้านในแคว้นเว่ยอยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุข แต่ข้าอยู่ในเมืองหลวง ไม่เคยได้ออกไปมองดูชาวบ้านตามชนบทด้วยตาตนเอง เพราะฉะนั้นเจ้าจงไปดู ไปดูและรับฟังแทนข้าที”

เว่ยเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ระงับเสียงหัวเราะ และน้อมรับคำสั่ง “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดที่จักรพรรดิเทียนฉีมอบธุระนี้ให้เขาจัดการ แต่การที่ได้ออกเดินทางไปยังฝูโจวและหย่งโจวเพื่อทำหน้าที่เป็นผู้ตรวจการแทนพระองค์ นี่คือก้าวแรกของเขาในการเข้าท้องพระโรง และยังเป็นจุดเริ่มต้นของการมอบหมายจากจักรพรรดิเทียนฉี

“รุ่งเช้าข้าจะออกคำสั่ง เจ้ากลับไปเตรียมพร้อมก่อนเถิด”

จักรพรรดิเทียนฉีโบกมือเพื่อสั่งให้เว่ยเฉิงถอยกลับไป มองดูเขาเดินออกไปราวกับคมดาบ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างช่วยไม่ได้

จักรพรรดิองค์ก่อนตาบอดหูหนวกจนแคว้นอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ครั้งเมื่อเขาก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ จักรพรรดิเทียนฉีจำต้องอดกลั้นอยู่เรื่อยมา

ยามพระมารดากำลังจะสิ้นใจ ท่านกล่าวน้ำเสียงแผ่วเบาว่าต้องการให้จักรพรรดิองค์ก่อนได้เห็นว่าแท้จริงแล้ว พวกเขามีความคิดเช่นเดียวกัน ต้องการแสดงให้จักรพรรดิผู้ล่วงลับเห็นว่าเขาเป็นจักรพรรดิที่แท้จริง และแคว้นเว่ยจะทรงอำนาจเมื่ออยู่ในมือของเขา

ด้วยความปรารถนาดังกล่าว เขาจึงไม่กล้าที่จะหยุดพักทั้งยามกลางวันและกลางคืน

ตอนนี้เขาอายุมากแล้ว และถึงเวลาเลือกผู้สืบทอดบัลลังก์ เขาต้องการเลือกองค์ชายที่มีความเมตตาและรักใคร่คนในแคว้นเว่ย

สำหรับเว่ยเฉิง อีกฝ่ายเป็นคนมากความสามารถ กตัญญูต่อมารดา และยังรู้ที่จะตอบแทนบุญคุณ!

จากที่องครักษ์ลับรายงานมา ก่อนที่เว่ยเฉิงจะเดินทางมาที่เมืองหลวง เขาเคยอยู่ในแถวอำเภอหมิงสุ่ยมาก่อน เมื่อพิจารณาจากคำบอกเล่าของอีกฝ่ายแล้ว บางทีแม่ลูกตระกูลหลิวอาจจะเป็นคนได้รับผลประโยชน์ในครั้งนี้ไป

จนถึงตอนนี้เขายังคงจดจำความเมตตาที่ได้รับจากจุดเริ่มต้นอันต่ำต้อยได้อยู่ และอย่างน้อยหลังจากวันเวลาผ่านไปหนึ่งร้อยปี เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีใครมาจุดธูปบูชาตน

สำหรับตระกูลสวี จักรพรรดิเทียนฉีแหงนหน้ามองดวงดาวสุกสกาวเหนือเมืองหลวง ตลอดเวลาที่ผ่านมา การแสวงหาผลประโยชน์ย่อมเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะในวงศ์ตระกูล

ใต้เท้าสวีมีความสามารถ ทว่ากลับไม่รู้จักตน แสดงอำนาจเหนือตำแหน่งอัครเสนาบดี เขาหวังว่าหลังจากเฆี่ยนตีตระกูลสวีแล้ว ใต้เท้าสวีจะรู้ตัวขึ้นมาบ้าง และช่วงเวลาแห่งความเมตตาระหว่างจักรพรรดิกับอัครเสนาบดีจะสิ้นสุดลงเสียที

การสั่งให้เว่ยเฉิงดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการแทนพระองค์ ก็เพื่อที่จะดูว่าเขาจะสามารถรับมือและทำได้ดีหรือไม่

เว่ยเฉิงเดินออกมาจากวังหลวง ขณะเดียวกันโจวหงที่คอยเฝ้าระวังอยู่นอกวัง เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินออกมา ก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันที “องค์ชาย เหตุใดวันนี้จึงออกมาเร็วนักพ่ะย่ะค่ะ?”

“อืม เสด็จลุงรับสั่งให้ข้าเป็นผู้ตรวจการแทนพระองค์ พรุ่งนี้จะออกเดินทางจากเมืองหลวง” เว่ยเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

องครักษ์เงยหน้ามองเว่ยเฉิงราวกับสงสัย เว่ยเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจ “เช่นนั้นเรารีบกลับเรือน ไปหารือกับใต้เท้าหลินกันเถอะพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าหลินยังคงให้คำแนะนำในเรื่องการเมืองเช่นนี้ได้ดีเสมอ