สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 570 เซี่ยเฉิงอวิ๋นจะตายไม่ได้เด็ดขาด

บทที่ 570 เซี่ยเฉิงอวิ๋นจะตายไม่ได้เด็ดขาด

หลังจากโดรนบินจากไป ตู๋หยารีบดึงหัวขึ้นจากโคลน แล้วคลานไปข้างหน้าด้วยทั้งมือและเท้า

ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ตู๋หยาไม่อยากสูญเสียความหวังใด ๆ เขาพยายามลากเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปข้างหน้าไม่หยุด

มือขวาของตู๋หยาหักครึ่งหนึ่ง เขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ทุกวินาที

แต่สภาพของเซี่ยเฉิงอวิ๋นแท้จริงแล้วย่ำแย่กว่าตู๋หยามาก

บนตัวของเซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่เพียงมีแผลจากมีด ยังมีแผลจากปืนด้วย เมื่อแช่อยู่ในโคลนเน่าเหม็น บาดแผลทั้งหมดบวมเป่ง มีร่องรอยการอักเสบปรากฏให้เห็น

หากไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที อาจเสี่ยงต่อการต้องตัดแขนขา

ถึงแม้ตู๋หยาจะไม่ฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋น แต่เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็มีโอกาสสูงที่จะเสียชีวิตเพราะบาดแผลบนร่างกาย

แต่ตู๋หยาไม่สนใจว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นจะเป็นหรือตาย เขาคิดว่าการที่ตัวเองไม่ฆ่าอีกฝ่าย ก็ถือว่าเมตตามากพอแล้ว

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตู๋หยาก็ปีนขึ้นฝั่งได้ในที่สุด เมื่อเขาทรุดตัวลงนอนบนคันดินด้วยความเหนื่อยล้า

จู่ ๆ ด้านหลังก็มีลำแสงสีขาวสิบกว่าลำที่สว่างจ้าพุ่งเข้ามา

ตู๋หยาถูกลำแสงห่อหุ้มทั้งตัวในพริบตา กลายเป็นจุดแสงที่ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีขาว

แสงไฟที่สว่างจ้าทำให้ตู๋หยาลืมตาไม่ขึ้น แต่หัวใจของเขากลับเต้นรัวขึ้นมาทันที

ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างมหาศาลถาโถมเข้ามา กลืนกินความหวังเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่ของตู๋หยาในพริบตา

จบกัน…

เขาตกหลุมพรางของศัตรูเข้าแล้ว

ตู๋หยาอยากจะลุกขึ้นวิ่งหนีตอนนี้ แต่การที่เขาปีนขึ้นมาจากข้างล่างพร้อมกับลากคนอีกคนมาด้วย ทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงไปแล้ว

เขาอยากจะหนี แต่ก็ก้าวขาไม่ออก

“ยอมจำนนเสียเถอะตู๋หยา ตอนนี้นายไม่มีทางไปไหนแล้ว”

เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง ทำให้ตู๋หยารู้สึกขนลุกด้วยความกลัว เขาหันไปมองเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่อยู่ปลายเชือกอีกด้าน ในดวงตาฉายแววบ้าคลั่ง

ในเมื่อหนีไม่พ้นแล้ว งั้นก็ลากคนไปตายเป็นเพื่อนดีกว่า

มีหลานชายนายกเทศมนตรีไปเป็นเพื่อน เส้นทางสู่ปรโลกก็คงไม่เหงาแล้ว

ตู๋หยาทรุดตัวลงนั่งบนคันดิน รอบเอวของเขายังมีเถาวัลย์เส้นใหญ่พันอยู่ ปลายอีกด้านผูกติดอยู่กับเซี่ยเฉิงอวิ๋น

ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นเปรอะเปื้อนโคลนไปทั้งตัว เขานอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นหญ้าไม่ไกลจากตู๋หยา

ตู๋หยาเงยหน้ามองตำรวจที่กำลังล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง แววตาของเขาฉายแววดุร้าย

เขาหนีไม่รอด เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ต้องตายด้วย!

บนเส้นทางสู่ปรโลก เขาจะต้องลากใครสักคนไปตายด้วยกัน!

ชีวิตนี้ของเขา จะตายเพราะดื่มเหล้า ถูกมีดฟัน ถูกกระสุนยิงทะลุหัวใจ หรือแก่ตายด้วยโรคภัยก็ได้

แต่มีอย่างเดียวที่ยอมไม่ได้ คือตายในคุก!

ตู๋หยาได้ตัดสินใจพร้อมตายแล้ว

ถ้าจะตาย เขาก็ต้องตายข้างนอก และต้องลากเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปตายด้วยกัน

ถ้าเขาตาย คนอื่นก็ต้องไม่มีความสุขเช่นกัน!

คิดได้ดังนั้น ตู๋หยาก็ล้วงมือไปที่เอวด้านหลัง ตรงที่เหน็บปืนไว้ เขาตั้งใจจะฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นก่อน แล้วค่อยฆ่าตัวตาย

แต่ตอนนี้ตู๋หยาหมดแรงแล้ว การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก ตำรวจที่มาถึงเห็นความตั้งใจของตู๋หยา จึงยกปืนขึ้นและกราดยิงใส่เขาทันที

“ปัง ๆ ๆ”

เสียงปืนดังก้องกังวานขึ้นในความมืด ประกายไฟพ่นเปลวเพลิงออกมา เสียงปืนปลุกนกที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

“พรึ่บ ๆ ๆ”

ฝูงนกสีขาวที่เกาะอยู่บนต้นไม้กระพือปีกบินขึ้น ไม่นานบนพื้นก็เหลือเพียงกองขนนกสีขาว

ภายใต้แสงจันทร์อันสดใส ท้องฟ้ายามราตรีเต็มไปด้วยขนนกที่ปลิวว่อน ราวกับหิมะขนห่านกำลังโปรยปราย

“ปัง ๆ ๆ”

กระสุนปืนที่มาพร้อมกับเปลวไฟและควันหนาทึบ พุ่งเข้าหาตู๋หยาพร้อมคลื่นแรงอัด

ในวินาทีเป็นตายนั้น พลังในร่างของตู๋หยาก็ปะทุขึ้นทันที จากนั้นเขาก็กลิ้งตัวไปด้านหลังด้วยสัญชาตญาณ

แต่เดิมตู๋หยานั่งอยู่บนคันดิน พอกลิ้งไปด้านหลังก็ร่วงลงไปทันที

ในวินาทีที่ตู๋หยาร่วงลงจากคันดิน กระสุนก็พุ่งเข้าชนคันดินทำให้เกิดประกายไฟสีทองเป็นสาย

“ปัง ๆ ๆ”

กระสุนกระทบคันดิน ทำให้ฝุ่นสีเทาฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นกลุ่ม ๆ

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนที่แสบจมูก และควันสีเทา

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกตู๋หยาล่ามไว้ที่เอว ดังนั้นเมื่อตู๋หยากระโดดลงไป เซี่ยเฉิงอวิ๋นจึงถูกลากลงไปด้วย

ลู่เย่ที่รีบมาทันเห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี เขากระโดดพรวดขึ้นไปอย่างว่องไว คว้าเถาวัลย์ที่กำลังเลื่อนลงอย่างรวดเร็วไว้ได้

เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกเถาวัลย์ดึงไว้ ร่างลอยค้างอยู่กลางอากาศ

ปลายด้านหนึ่งของเถาวัลย์ถูกลู่เย่จับไว้ ส่วนอีกด้านห้อยติดอยู่กับตัวตู๋หยา เซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกทั้งตู๋หยาและลู่เย่ดึงไว้ ร่างจึงแขวนอยู่เหนือคันดิน

ตู๋หยาที่ตกลงไปในหล่มโคลนก่อน กระแทกลงไปอย่างแรง ทำให้โคลนตมกระเด็นขึ้นมาเป็นวงกว้าง

โคลนกระจายออกเป็นจุด ๆ รอบด้าน อากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าเหม็น

เนื่องจากใต้คันดินเป็นหล่มโคลน ในหล่มมีโคลนเน่าเปื่อยอยู่มาก ถึงแม้ตู๋หยาจะตกลงมาจากที่สูง จึงไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก

ตู๋หยาดิ้นรนลุกขึ้นจากหล่มโคลน แล้วล้วงปืนออกมา เหนี่ยวไกยิงใส่เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ

เนื่องจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่ในสภาพนิ่ง ทั้งร่างเหมือนเป้านิ่งที่มีชีวิต ถ้าตู๋หยายิง เขาไม่มีทางหลบหนีได้เลย ได้แต่รอให้หัวใจถูกยิงทะลุอย่างไร้ความปรานี

ตอนนี้ตู๋หยาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางรอดแล้ว จึงยืนกรานจะฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นให้ได้

ตู๋หยามองเซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ แล้วหัวเราะเยาะ “ฮึ ๆ ในเมื่อฉันไม่มีทางรอด นายก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด!”

พูดจบ ตู๋หยาก็เหนี่ยวไกปืน “แกร๊ก”

เสียงลั่นไกดังกังวานไปทั่วท้องฟ้ายามราตรี

บนคันดิน ลู่เย่ที่กำลังจับมือเซี่ยเฉิงอวิ๋นอยู่ ได้ยินเสียงลั่นไกดังมาจากด้านล่างของคันดิน

เสียงลั่นไกนั้นทำให้ลู่เย่ขนลุกซู่

แย่แล้ว! ตู๋หยากำลังจะยิง!

ลู่เย่รู้สึกใจหายวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

ตู๋หยาจะยิงเซี่ยเฉิงอวิ๋น เซี่ยเฉิงอวิ๋นกำลังตกอยู่ในอันตราย

ตอนนี้เซี่ยเฉิงอวิ๋นที่ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนเป้านิ่งที่มีชีวิต ไม่มีทางหลบหนีได้เลย

เมื่อตระหนักถึงสถานการณ์ของเซี่ยเฉิงอวิ๋น ลู่เย่รู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งราดจากหัวจรดเท้า ทำให้หัวใจและอวัยวะภายในของลู่เย่ปวดร้าวไปหมด

ในชั่วขณะนั้น ในสมองของลู่เย่มีความคิดเดียว นั่นคือต้องไม่ตาย!

ไม่ว่าจะยังไง เซี่ยเฉิงอวิ๋นต้องไม่ตาย

เขาสัญญากับเสิ่นชิง เค่ออวิ๋น ผู้กำกับโจว เลขาหลิว นายกเทศมนตรีเซี่ย

เขาสัญญากับคนเหล่านี้ว่าจะพาเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับไปอย่างปลอดภัย

หากเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกตู๋หยาฆ่าตายที่นี่ เท่ากับว่าเขาไม่ได้ทำภารกิจให้สำเร็จ ไม่ได้รักษาสัญญาที่ให้ไว้

ในฐานะทหาร การทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงคือหน้าที่ของเขา และในฐานะเพื่อน เขาก็ต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้ด้วย

เซี่ยเฉิงอวิ๋นต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด!

สมองของลู่เย่แทบระเบิด จากนั้นก็รู้สึกว่าเลือดในร่างกายพลุ่งพล่านขึ้นมา

เขาไม่อาจปล่อยให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นตายที่นี่ได้ เซี่ยเฉิงอวิ๋นยังหนุ่มนัก เขาต้องไม่ตาย!

ถึงแม้ว่า…

ถึงแม้ว่าตอนที่เขาเพิ่งมาถึงเมืองเจียง เซี่ยเฉิงอวิ๋นคนนี้จะจับผิดเขาอยู่บ้าง

แต่นั่นก็เพราะว่า… เพราะว่าเขาขับรถเร็วเกินกำหนดก่อน แถมยังฝ่าไฟแดงมาตลอดทาง

ตอนนั้นเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็แค่ปฏิบัติหน้าที่ตามกฎระเบียบ ดังนั้นตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นเองไม่ได้ทำอะไรผิด

ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเขายังทำให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นเปียกโชกไปทั้งตัว

ลองคิดดูสิ ว่ามีตำรวจจราจรคนไหนบ้าง ที่โดนคนขับรถเร็วเกินกำหนดสาดน้ำใส่จนเปียกทั้งตัว แล้วยังจะยิ้มแย้มแจ่มใสได้

ดังนั้นลู่เย่จึงไม่โกรธเลย เขาไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เซี่ยเฉิงอวิ๋นทำกับเขาหลังจากนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมองออกว่าเซี่ยเฉิงอวิ๋นคนนี้จิตใจไม่ได้เลวร้าย

ที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่น่าสนใจมาก และตามที่เค่ออวิ๋นกับเฉาเล่อเล่าว่า ตอนที่เสิ่นชิงอยู่ในเมืองเจียง เธอได้รับการดูแลจากเซี่ยเฉิงอวิ๋นมามาก แถมยังเคยช่วยชีวิตเสิ่นชิงและเค่ออวิ๋นไว้ด้วย

แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ต่อให้เขาไม่ชอบเซี่ยเฉิงอวิ๋นแค่ไหน เขาก็ต้องพยายามตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้

เซี่ยเฉิงอวิ๋นจะตายไม่ได้เด็ดขาด เขาขอประกาศคำนี้ไว้ ณ ที่นี้