สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 537 เขาต้องทำให้ได้แน่นอน
บทที่ 537 เขาต้องทำให้ได้แน่นอน
โชคดีที่ตอนชายปากเบี้ยวฟันมีด เซี่ยเฉิงอวิ๋นหลบไปโดยสัญชาตญาณ หลีกเลี่ยงจุดสำคัญไว้ได้ มีดสองครั้งนั้นฟันโดนแค่ไหล่ของเขา
“หยุดเดี๋ยวนี้! อย่าฟันอีก!” ตู๋หยากลัวว่าชายปากเบี้ยวจะฟันเซี่ยเฉิงอวิ๋นตาย รีบออกมาห้ามทันที
ถ้าตัวประกันตาย พวกเขาก็จะมีปัญหาแย่
คนอื่น ๆ ก็รีบจับตัวชายปากเบี้ยวไว้ทันที แย่งมีดในมือของเขาออกมา
ชายปากเบี้ยวฟันสองครั้งนั้นลงมือหนักมาก บาดแผลที่ไหล่ของเซี่ยเฉิงอวิ๋นลึกมาก เลือดย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจนกลายเป็นสีแดง
“ห้ามเลือดให้เขาเร็ว อย่าให้เขาตาย”
ตู๋หยายกมือตบหน้าชายปากเบี้ยวฉาดหนึ่ง
ชายปากเบี้ยวรู้ว่าตัวเองทำผิด ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร กระชากตัวเซี่ยเฉิงอวิ๋นขึ้นมาอย่างรุนแรง แล้วใช้ผ้าพันแผลพันแผลอย่างลวก ๆ
เซี่ยเฉิงอวิ๋นจ้องชายปากเบี้ยวเขม็ง ราวกับอยากจะจ้องให้ทะลุร่างของเขาไปเลย
รู้ว่าไอ้หมาตัวนี้คิดไม่ดีกับเค่ออวิ๋น เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็โกรธจนทั้งร่างสั่น
เซี่ยเฉิงอวิ๋นโกรธจนส่งเสียงอื้ออึง “อื้อ ๆ ๆ…”
ไอ้ปากเบี้ยวไปตายซะ! ไอ้เวรเอ๊ย ไปตายซะ!
ความเกลียดชังในดวงตาของเซี่ยเฉิงอวิ๋นนั้นชัดเจนเกินไป ชายปากเบี้ยวมองแล้วรู้สึกไม่สบายใจ
หลังจากที่เขาพันแผลให้เซี่ยเฉิงอวิ๋นเสร็จแล้ว ก็เตะไปที่แผลของเซี่ยเฉิงอวิ๋นอย่างแรงอีกหลายที
“ซี้ดดด…”
เซี่ยเฉิงอวิ๋นเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว
แผลที่เพิ่งพันเสร็จก็แตกออกอีกครั้ง เลือดซึมจนผ้าพันแผลสีสาวกลายเป็นสีแดง อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอย่างหนัก
“พอแล้ว ๆ หยุด อย่าเตะเขาตายสิ” ตู๋หยารีบห้ามชายปากเบี้ยว ไม่ให้ทำร้ายเซี่ยเฉิงอวิ๋นต่อ
หน้าผากของชายปากเบี้ยวถูกเซี่ยเฉิงอวิ๋นโขกจนบวม ในใจรู้สึกไม่พอใจมาก ไม่ยอมปล่อยเซี่ยเฉิงอวิ๋นไปง่าย ๆ
ชายปากเบี้ยวกลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “หัวหน้า พวกเราตอนนี้ก็ว่าง ๆ อยู่แล้ว ไม่เล่นเกมสนุก ๆ กันหน่อยเหรอ ให้พี่น้องได้สนุกกัน”
ชายปากเบี้ยวพูดพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ไปทางเซี่ยเฉิงอวิ๋น
เซี่ยเฉิงอวิ๋นใจหายวาบ เขารู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที
เซี่ยเฉิงอวิ๋นตกใจ หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
ไอ้คนนี้… คงไม่ได้จะส่งข้อความแบบนั้นให้อาอวิ๋นจริง ๆ หรอกนะ?
ตู๋หยาชำเลืองมองชายปากเบี้ยวแล้วถามว่า “จะหาอะไรสนุกล่ะ?”
ชายปากเบี้ยวส่ายโทรศัพท์มือถือ ยิ้มอย่างลามก “หัวหน้า ไอ้หมอนี่มีแฟนสาว แล้วแฟนสาวของมันดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของเสิ่นชิงด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตู๋หยาก็เบิกตาโพลง “แฟนสาวของไอ้หมอนี่เป็นคนของเสิ่นชิงงั้นเหรอ?”
ตู๋หยาเคยโดนเสิ่นชิงเล่นงานมาไม่น้อย ตอนนี้เขาอยากจะชำแหละเสิ่นชิงเป็นชิ้น ๆ
เมื่อได้ยินว่าแฟนสาวของเซี่ยเฉิงอวิ๋นเป็นคนของเสิ่นชิง ตู๋หยาก็สนใจขึ้นมาทันที
เขายินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะสร้างความปวดหัวให้เสิ่นชิง
ตู๋หยาตบไหล่ชายปากเบี้ยวแล้วพยักหน้าถาม “ชายปากเบี้ยว นายจะเล่นยังไง?”
ชายปากเบี้ยวหัวเราะคิกคัก เปิดโทรศัพท์ของเซี่ยเฉิงอวิ๋น “เดี๋ยวผมจะส่งข้อความไปหาแฟนสาวของมัน ให้ส่งรูปเปลือยมา ถ้าเธอไม่ยอม ผมก็จะขู่ว่าจะตัดนิ้วมือเซี่ยเฉิงอวิ๋นทิ้งไปหนึ่งนิ้ว”
ตู๋หยาได้ยินแล้วก็กลอกตา “จุ๊ ๆ ชายปากเบี้ยวเอ๋ย เทียบกับนายแล้ว ฉันนี่ใจดีเกินไปแล้ว”
วิธีการที่วิปริตและต่ำช้าขนาดนี้ เขาทำไม่ได้จริง ๆ
“หัวหน้า ตอนนี้พวกเราเครียด ๆ กันทั้งนั้น หาอะไรสนุก ๆ ทำผ่อนคลายกันหน่อยไหมครับ…”
นักโทษหนีคุกคนอื่น ๆ ก็พากันเห็นด้วย
พวกเขาเห็นรูปของเค่ออวิ๋นแล้ว จึงอยากแกล้งเซี่ยเฉิงอวิ๋นสักหน่อย
ตู๋หยาพูดกับพวกลูกน้องอย่างหมดคำพูด “ดูรูปแฟนคนอื่นต่อหน้าแฟนหนุ่มของเขา พวกนายนี่ไม่ใช่คนจริง ๆ เลยนะ…”
ชายปากเบี้ยวและคนอื่น ๆ หัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ พี่ใหญ่ ขอบคุณที่ชม พวกเราไม่ใช่คนมาตั้งแปดร้อยปีแล้ว!”
ตู๋หยา “…”
คนอื่น ๆ พูดเสริม “โธ่ พี่ใหญ่ พวกเราหนีตายมาตลอดทาง เครียดจะแย่อยู่แล้ว”
“ในที่สุดก็มีอะไรสนุก ๆ บ้าง อย่าห้ามพวกเราเลย พวกเราต้องหาอะไรสนุก ๆ ทำเพื่อผ่อนคลายความเครียดบ้าง”
ตู๋หยานึกถึงลูกน้องที่ร่วมเป็นร่วมตายกับตนมาตลอด จึงพยักหน้า “ก็ได้ ทำตามใจพวกนายเถอะ แต่ห้ามฆ่าเซี่ยเฉิงอวิ๋น อย่าทำให้พิการด้วย แค่ขู่ครอบครัวเขาก็พอ”
ชายปากเบี้ยวตบอกรับรอง “พี่ใหญ่วางใจได้ พวกเรารู้!”
“อื้อ ๆ”
เมื่อได้ยินว่าพวกนั้นจะลงมือกับเค่ออวิ๋น เซี่ยเฉิงอวิ๋นโกรธจนส่งเสียงครางอื้ออึง
“ไอ้พวกเลว กล้าดียังไงมาคิดไม่ดีกับเค่ออวิ๋น! ฉันจะฆ่าพวกแก! ฆ่าให้หมด!”
เมื่อได้ยินว่าพวกนั้นจะส่งข้อความหาเค่ออวิ๋นจริง ๆ เซี่ยเฉิงอวิ๋นก็ทนไม่ไหว เขาตะโกนสุดเสียง
แต่ปากของเขาถูกเทปกาวปิดไว้ จึงได้ยินแค่เสียงครางอื้ออึงเท่านั้น
ชายปากเบี้ยวตบหน้าเซี่ยเฉิงอวิ๋นเบา ๆ แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “น้องชาย ทำไมต้องตื่นเต้นด้วยล่ะ? พวกเรากำลังช่วยนายนะ
พวกเรากำลังช่วยพิสูจน์ว่าแฟนของนายรักนายมากแค่ไหน นายควรจะขอบคุณพวกเราด้วยซ้ำ”
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “อื้อ ๆ”
ไอ้พวกต่ำช้า ไร้ยางอาย สารเลว ยังไม่เท่าหมูหมา พวกแกตายไปก็ต้องตกนรกทั้งหมด!
เซี่ยเฉิงอวิ๋นด่าอย่างหยาบคาย
แต่ยิ่งเซี่ยเฉิงอวิ๋นด่ารุนแรงเท่าไหร่ พวกโจรก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้นเท่านั้น
ชายปากเบี้ยวถือโทรศัพท์ถ่ายรูปเซี่ยเฉิงอวิ๋นไว้หนึ่งรูป แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ฮ่า ๆ ๆ ไอ้หนู หยุดด่าได้แล้ว เดี๋ยวพวกเราจะได้ชื่นชมภาพเปลือยด้วยกัน
ถ้าแฟนนายไม่ส่งภาพเปลือยมา นั่นก็แสดงว่าพวกนายไม่ได้รักกันจริง”
เซี่ยเฉิงอวิ๋น “อื้อ ๆ”
ไอ้พวกบ้า! ตายซะเถอะพวกแก!
…
โรงพยาบาลประชาชน เมืองเจียง
เค่ออวิ๋นกำลังดูแลเสิ่นชิงที่โรงพยาบาล เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง
“พี่เสิ่นชิง ถึงเวลากินยาแล้ว ฉันจะไปรินน้ำให้”
พูดจบ เค่ออวิ๋นก็ลุกขึ้นไปรินน้ำให้เสิ่นชิงแต่เพราะใจลอยคิดถึงเซี่ยเฉิงอวิ๋น เผลอไม่ระวังจนน้ำร้อนลวกหลังมือตัวเอง
“อ๊า! ร้อน!”
หลังมือบอบบางของเค่ออวิ๋นแดงก่ำในทันที
“ตายจริงเค่ออวิ๋น เธอเป็นอะไรมากไหม?” เสิ่นชิงมองดูเค่ออวิ๋นอย่างเป็นห่วงพลางเลิกผ้าห่มจะลงจากเตียง
เค่ออวิ๋นรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ๆ โดนลวกนิดหน่อยเอง เดี๋ยวฉันเอาน้ำราดก็หาย”
พูดจบ เค่ออวิ๋นก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำ แช่มือในน้ำ
ในห้องมีโทรทัศน์กำลังรายงานข่าวตำรวจทหารต่อสู้กับน้ำท่วมและช่วยเหลือผู้ประสบภัย
สวีลี่มองไปที่เสิ่นชิงแล้วถอนหายใจ “เฮ้อ เค่ออวิ๋น วันนี้ทั้งวันเหม่อลอยไม่มีสมาธิ ทำอะไรผิดพลาดตลอด ออกไปซื้อของก็ชนประตูกระจก แค่รินน้ำก็ยังลวกตัวเองได้”
เสิ่นชิง “ช่วยไม่ได้ ถ้าเป็นฉันก็คงเป็นแบบนี้เหมือนกัน…
ตอนนี้เมืองเจียงระดมกำลังทั้งเมืองสู้กับน้ำท่วมช่วยเหลือผู้ประสบภัย คนที่จะช่วยค้นหาเซี่ยเฉิงอวิ๋นก็เลยน้อยลง เค่ออวิ๋นต้องเป็นห่วงแน่ ๆ…”
ผ่านไปไม่กี่นาที เค่ออวิ๋นจัดการแผลน้ำร้อนลวกเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ
เสิ่นชิงเรียกเค่ออวิ๋นให้นั่งที่ขอบเตียง จับมือเธอพลางพูดว่า “อาอวิ๋น เธอไม่ต้องกังวลนะ มีลู่เย่อยู่นี่
ฉันได้สั่งลู่เย่ไว้อย่างเด็ดขาดแล้ว ให้เขาช่วยเซี่ยเฉิงอวิ๋นกลับมาให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เค่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ขอบคุณพี่เสิ่นชิงค่ะ แต่ฉันก็ยังเป็นห่วง ยังกลัวมาก…
พวกนั้นล้วนเป็นอาชญากรที่โหดเหี้ยมทั้งนั้น พวกเขาฆ่าคนตาไม่กะพริบ เซี่ยเฉิงอวิ๋นตกไปอยู่ในมือพวกเขาจะมีอะไรดีเกิดขึ้นได้เหรอ
เขาจะถูกฆ่าทิ้ง จะถูกซ้อม จะถูกตัดเส้นเอ็นมือเอ็นเท้า หรือจะถูกตัดแขนตัดขาหรือเปล่า…”
เค่ออวิ๋นยิ่งพูดก็ยิ่งกลัว ยิ่งพูดก็ยิ่งกังวล สุดท้ายเสียงก็เริ่มสั่นเครือด้วยความสะอื้น
“ฮือ ๆ ๆ… พี่เสิ่นชิงคะ ฉันเป็นห่วงเขามากจริง ๆ…”
พูดไปพูดมา เค่ออวิ๋นก็เอามือปิดหน้าร้องไห้ ทำเอาเสิ่นชิงรู้สึกสงสารมาก
“พอเถอะ อย่าร้องไห้เลย ยังจะพูดถึงเรื่องตัดเส้นเอ็นมือเอ็นเท้าอีก ทำไมเธอถึงไม่คิดในแง่ดีบ้างล่ะ”
สวีลี่กอดอกเดินเข้ามา เธอทนดูเค่ออวิ๋นร้องไห้จ้าแบบนี้ไม่ได้
“เค่ออวิ๋นเลิกร้องไห้เถอะ ตอนนี้ถึงเธอจะร้องไห้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร
เธอร้องไห้แล้วพวกคนชั่วพวกนั้นจะปล่อยเซี่ยเฉิงอวิ๋นเหรอ เธอร้องไห้แล้วพวกเขาจะมามอบตัวที่สถานีตำรวจหรือไง”
น้ำเสียงของสวีลี่ฟังดูหงุดหงิด
“ร้องไห้มันไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลย มีแต่จะทำให้คนอ่อนแอลง!”
สวีลี่สั่งสอนเค่ออวิ๋นจนเธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามอง
เสิ่นชิงทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอใช้มือปกป้องเค่ออวิ๋นไว้ แล้วเงยหน้ามองไปที่สวีลี่พูดว่า
“พอแล้ว ๆ เธอพูดน้อยลงหน่อย ตอนนี้เค่ออวิ๋นกำลังรู้สึกแย่มาก อาอวิ๋นของพวกเรามีนิสัยอ่อนโยน ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนเธอหรอก…”
สวีลี่ “…”
เสิ่นชิงตบไหล่เค่ออวิ๋นเบา ๆ ปลอบใจเธอว่า “พอเถอะ ๆ อย่าร้องไห้แล้ว อย่าร้องไห้เลย เสี่ยวเซี่ยต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน…”
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเค่ออวิ๋นก็ดังขึ้นมาทันที
“ตืด ๆ…ตืด ๆ…”
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นสองครั้ง
สวีลี่อยู่ใกล้โต๊ะที่สุด เธอชำเลืองมองแวบหนึ่ง เห็นบนหน้าจอแสดงว่าเสี่ยวเซี่ยส่งข้อความวีแชตมา
“เค่ออวิ๋น! ดูเหมือนเสี่ยวเซี่ยจะส่งวีแชตมาหาเธอนะ!” สวีลี่ชี้ไปที่โทรศัพท์บนโต๊ะแล้วร้องบอก
เมื่อเค่ออวิ๋นได้ยิน หัวใจก็สะท้านวูบ
อะไรนะ? เซี่ยเฉิงอวิ๋นส่งข้อความมาหาเธอทางวีแชตงั้นเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง?
ตอนนี้เขาถูกจับตัวไปไม่ใช่เหรอ? จะส่งข้อความมาได้ยังไง?
“หรือว่าเขา…หรือว่าเขาหนีออกมาได้แล้ว?”
เค่ออวิ๋นรู้สึกดีใจในใจ รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดเปิดหน้าจอ
แต่ในวินาถัดมา เค่ออวิ๋นก็ชะงักค้างอยู่กับที่
เค่ออวิ๋นจ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง ตาเบิกกว้าง
ข้อความวีแชตที่ส่งมาเมื่อครู่เป็นรูปภาพ
ในภาพ มือและเท้าของเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกมัดด้วยเชือกป่าน ตัวพันด้วยผ้าพันแผลเต็มไปหมด ผ้าพันแผลทุกผืนชุ่มไปด้วยเลือดสด ดูเหมือนบาดเจ็บสาหัส
ปากของเซี่ยเฉิงอวิ๋นถูกปิดด้วยเทปกาว สีหน้าทรมานมาก
หลังจากเห็นรูปของเซี่ยเฉิงอวิ๋น เค่ออวิ๋นก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก น้ำตาไหลพรากลงมาทันที
ไม่ต้องสงสัยเลย รูปนี้ต้องเป็นฝีมือของคนร้ายที่จับตัวเขาไปแน่ ๆ
นั่นหมายความว่า เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้หนีพ้นจากอันตราย เขายังอยู่ในมือของพวกโจรลักพาตัว
แต่เค่ออวิ๋นไม่เข้าใจว่าทำไมพวกโจรถึงส่งรูปของเซี่ยเฉิงอวิ๋นมาให้เธอ
โดยปกติแล้ว พวกโจรควรจะติดต่อกับครอบครัวของเซี่ยเฉิงอวิ๋น
“เค่ออวิ๋น เสี่ยวเซี่ยเป็นยังไงบ้าง? เขาพูดอะไรกับเธอบ้าง?” สวีลี่มองไปที่เค่ออวิ๋นแต่กลับพบว่าเธอกำลังเอามือปิดปาก ร้องไห้น้ำตานองหน้า
เสิ่นชิงเห็นเค่ออวิ๋นเป็นแบบนั้น ก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เธอรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้เสี่ยวเซี่ยเป็นยังไงบ้าง?”
เค่ออวิ๋นถือโทรศัพท์พลางส่ายหน้า “ไม่ได้… เซี่ยเฉิงอวิ๋นไม่ได้หนีออกมา เขายังอยู่ในมือของพวกโจรลักพาตัว”
“อะไรนะ? แล้วข้อความเมื่อกี้ใครเป็นคนส่งมา?”
สวีลี่เบิกตากว้าง จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มองไปที่เค่ออวิ๋นแล้วพูดว่า “หรือว่า… ข้อความเมื่อกี้เป็นพวกโจรส่งมา?”
เค่ออวิ๋นเช็ดน้ำตาพลางพยักหน้า “อืม…”
จากนั้นเค่ออวิ๋นก็ส่งโทรศัพท์ให้ดู สวีลี่และเสิ่นชิงก็เห็นรูปที่พวกโจรส่งมา
เสิ่นชิงขมวดคิ้ว “แปลกมาก ทำไมคนแรกที่พวกโจรติดต่อถึงเป็นเธอล่ะ? ไม่ควรจะเป็นท่านนายกเทศมนตรีเหรอ?”
สวีลี่ก็รู้สึกแปลกเช่นกัน แต่ยังไม่ทันที่พวกเธอจะได้คิดอะไร เค่ออวิ๋นก็ได้รับข้อความใหม่ทางวีแชต
ชายปากเบี้ยว “สาวสวย ถ้าไม่อยากให้แฟนหนุ่มของเธอทรมาน ก็ส่งรูปเปลือยมาให้ดูหน่อยสิ”
“ถ้าเธอเห็นแล้วไม่ช่วย ฉันจะตัดนิ้วมือเขาไปหนึ่งนิ้ว”
“อ้อใช่ อย่าให้คนรอบตัวเธอรู้เรื่องนี้นะ ไม่งั้นฉันจะตัดหูเขาเดี๋ยวนี้เลย”
เสิ่นชิงกับสวีลี่เห็นข้อความที่ชายปากเบี้ยวส่งมาพอดี
ส่วนเค่ออวิ๋นเมื่อเห็นข้อความนี้ ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ซีดขาวในทันที
ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้…
สวีลี่เห็นข้อความแล้วด่าออกมาทันที “สารเลว! ฉันไม่เคยเห็นคนเลวไร้ยางอายแบบนี้มาก่อนเลย คิดจะใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้ได้ พวกนี้ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!”
เสิ่นชิงก็โกรธมากเช่นกัน
พวกนี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน กล้าใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้มาข่มขู่เค่ออวิ๋น
น่าขยะแขยง! เลวทราม! สกปรก!
ผ่านไปอีกหนึ่งนาที โทรศัพท์ของเค่ออวิ๋นก็ได้รับข้อความวีแชตอีกข้อความ
ชายปากเบี้ยว “สาวสวย ฉันให้เวลาเธอแค่สามนาทีนะ
สามนาทีก็พอให้เธอถอดเสื้อผ้าแล้วใช่ไหม อย่าไปหารูปในเน็ตส่งมานะ พวกเราเคยเห็นรูปเธอมาแล้ว…”
สวีลี่ทนไม่ไหวแล้ว จึงตะโกนใส่หน้าจอมือถือ “ไอ้ชั่ว น่าขยะแขยงชะมัด! ฉันอยากจะเอาปืนยิงพวกมันให้ตายไปเลย!”
เค่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นมาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา มองไปที่เสิ่นชิงแล้วพูดว่า “พี่เสิ่นชิงตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี…”
เสิ่นชิงมองไปที่เค่ออวิ๋น”เธอคิดว่าตอนนี้ควรทำยังไง?”
เค่ออวิ๋นเงียบไป
ตอนนี้ในใจของเธอกำลังปั่นป่วนไปหมด ความคิดยุ่งเหยิงราวกับเส้นด้ายที่พันกันยุ่ง ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี
“เฮ้อ เค่ออวิ๋นตกใจจนเหมือนคนโง่ไปแล้ว เธอไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” สวีลี่ถอนหายใจ
“ฉัน… ฉัน…”
เค่ออวิ๋นอ้าปากค้าง หัวใจเหมือนถูกบีบรัด
มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างของเธอบิดไปมาด้วยความกังวล “ตอนนี้ในหัวฉันยุ่งไปหมด… ฉันจะทำตามที่พวกพี่บอกก็แล้วกัน…”
เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่มีทางที่จะยอมรับข้อเรียกร้องนี้แน่นอน ตอนนี้เสี่ยวเซี่ยอยู่ในมือพวกเขา เราเหมือนปลาบนเขียง
ถ้าเธอยอมถอย พวกเขาก็จะมีข้อเรียกร้องที่เกินเลยมากขึ้นไปอีก
ครั้งนี้พวกเขาขอดูรูปเปลือย ครั้งหน้าก็จะมีเงื่อนไขที่น่าอับอายมากกว่านี้ พวกเราทำได้แค่อ่านแล้วไม่ตอบ”
เค่ออวิ๋นจับชายเสื้อด้วยความกังวล “แต่ว่า…ถ้าพวกเขาตัดนิ้วเซี่ยเฉิงอวิ๋นจริง ๆ จะทำยังไง?”
เสิ่นชิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเสียงเบา “พวกเราเสียคนไปแล้วหนึ่งคน ฉันไม่อยากให้เธอต้องเสียไปอีก ฉันไม่อยากให้เธอเสียสละโดยไร้ความหมายแบบนี้
อีกอย่าง พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรเซี่ยเฉิงอวิ๋นหรอก แล้วก็ ขอให้เธอเชื่อใจลู่เย่ด้วย เรื่องที่เขาสัญญากับฉันไว้ เขาต้องทำให้ได้แน่นอน”
Comments for chapter "บทที่ 537 เขาต้องทำให้ได้แน่นอน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
