สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 528 ความรู้สึกอุ่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน

บทที่ 528 ความรู้สึกอุ่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน

ลู่เย่กลืนคำพูดที่จะหลุดออกมาจากปากลงไป

เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ควรพูดถึงชื่อของเสิ่นชิงพร่ำเพรื่อ

เขากลัวว่าหมอที่อยู่ตรงหน้าจะเปิดเผยความลับ จึงตอบเพียงว่า “อ๋อ ผมแค่มาเยี่ยมคนไข้ที่ห้อง 709 ครับ”

หมอเจียงมองดูลู่เย่อย่างระแวง

ชายตรงหน้ารูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายแข็งแรง จากแขนเสื้อที่ปูดนูนขึ้นมาเล็กน้อย ก็พอจะเห็นได้ว่าใต้เสื้อผ้านั้นซ่อนร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน

คนคนนี้ ดูอันตรายอยู่ไม่น้อย

หมอเจียงมองลู่เย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดว่า “ขอโทษนะครับ คนไข้ห้อง 709 ออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว ตอนนี้เป็นห้องว่างครับ”

ลู่เย่ขมวดคิ้ว เสิ่นชิงออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?

…

ภายในห้อง สวีลี่แนบหูเล็ก ๆ ของเธอกับประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องพัก พยายามฟังความเคลื่อนไหวด้านนอก

ทั้งเค่ออวิ๋นและเสิ่นชิงต่างกลั้นหายใจ ไม่ส่งเสียงใด ๆ

เค่ออวิ๋นทำสัญญาณมือให้สวีลี่ “เป็นยังไงบ้าง? ได้ยินอะไรไหม?”

สวีลี่ทำหน้าเครียด ส่ายหน้าพลางทำท่าทางประกอบ “ประตูเหล็กนี่กันเสียงดีเกินไป ฉันฟังไม่ชัดว่าข้างนอกพูดอะไรกัน ในทางเดินดูเหมือนจะมีคนสองคน”

เค่ออวิ๋น “…”

บางครั้งการที่ห้องกันเสียงดีเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

นอกประตู

ลู่เย่และหมอเจียงยืนเผชิญหน้ากัน ทั้งสองต่างสังเกตกันและกัน ไม่มีใครพูดอะไร

จากท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหมอเจียง ลู่เย่มั่นใจได้ว่าหมอคนนี้กำลังโกหก

เขาคิดอีกที แล้วก็นึกออกทันทีว่าหมอคนนี้อาจจะกำลังปกป้องเสิ่นชิงอยู่ ถึงได้ระมัดระวังขนาดนี้

แต่เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ เขาก็เลยไม่สามารถตะโกนเรียกชื่อเสิ่นชิงพลางเคาะประตูเหล็กได้

จนใจ ลู่เย่จึงต้องโทรหาเสิ่นชิง

โทรศัพท์ของเสิ่นชิงตกจนพัง บางครั้งมักจะดับเองบ่อย ๆ ลู่เย่จึงโทรหาเสิ่นชิงไม่ติด

ลู่เย่มองไปที่ประตูเหล็กด้านหลัง จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย แล้วก้าวเท้าใหญ่ ๆ เดินเข้าไป พลางเคาะประตูเหล็กพร้อมตะโกน

“หวังซูเยว่ นายอยู่ในห้องพักนี้ใช่ไหม? ถ้านายอยู่ในห้องนี้ เปิดประตูให้ฉันหน่อย”

คราวนี้ สวีลี่ที่แอบฟังอยู่ที่ประตูเหล็กก็ได้ยินชัดเจนเสียที

เธอขมวดคิ้วมองไปที่เสิ่นชิงด้วยสีหน้าประหลาด “คนข้างนอกดูเหมือนจะเดินผิดห้อง เขากำลังตามหาคนชื่อหวังซูเยว่ แต่เสียงของคนข้างนอกนั่น ฉันรู้สึกคุ้นหู”

ลู่เย่เคยออกภารกิจร่วมกับเสิ่นชิง สวีลี่และเฉาเล่อ ดังนั้นสวีลี่จึงจำเสียงของลู่เย่ได้

“หวังซูเยว่ เปิดประตูหน่อย ฉันลู่เย่เอง!”

ด้านนอกประตู ลู่เย่เคาะประตูเหล็กพลางตะโกน หมอเจียงที่อยู่ข้าง ๆ รีบเข้าไปห้าม “ขอโทษนะ ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ห้ามส่งเสียงดัง และผมก็บอกแล้วว่าในห้องนี้ไม่มีคนไข้!”

เค่ออวิ๋นกับเสิ่นชิงอยู่ห่างจากประตูจึงไม่ได้ยินเสียง แต่สวีลี่กลับได้ยินชัดเจน

เธอเอียงหัวมองไปที่เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ “คนที่เคาะประตูในระเบียงทางเดิน มีชื่อเดียวกับหัวหน้าทีมของคุณ”

เมื่อได้ยินชื่อหวังซูเยว่และลู่เย่ ดวงตาของเสิ่นชิงก็สว่างวาบขึ้นทันที

ใช่เขา!

คนที่อยู่นอกประตูคือลู่เย่!

หวังซูเยว่เป็นนามแฝงของเสิ่นชิงตอนอยู่ที่บ่อนการพนันในพม่าใต้ ตอนนั้นลู่เย่เดาความหมายแฝงในชื่อนี้ได้ทันที

ตัวอักษรหวัง เอาจุดบนหัวออก แล้วเอาไปวางบนตัวอักษรเยว่ ก็จะกลายเป็นตัวอักษรชิง

นามแฝงนี้มีแค่ลู่เย่เท่านั้นที่รู้

หัวใจของเสิ่นชิงเต้นรัวขึ้นมาทันที เป็นเขา… เขามาจริง ๆ ด้วย…

แต่ทำไมเขาถึงมาได้? เขามีเวลามาจากกองทัพได้ยังไง?

หรือว่าเขาได้ยินว่าเธอเกิดเรื่อง แล้วหนีทหารมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น?

ในชั่วขณะนั้น หัวใจของเสิ่นชิงก็บีบรัดขึ้นมา

…

ที่นอกประตู หมอเจียงรีบดึงลู่เย่ออก สั่งห้ามเขาเข้าใกล้ประตูห้องผู้ป่วย

หมอเจียงมองหน้าลู่เย่พูดทีละคำว่า “คุณ ผมบอกแล้วว่าห้องผู้ป่วย 709 ไม่มีคน ถ้าคุณยังดื้อดึงจะก่อเรื่องในโรงพยาบาล คงต้องเรียกคนมาเชิญคุณออกไปแล้ว”

อย่างไรก็ตาม พอหมอเจียงพูดจบ ประตูห้อง 709 ก็เปิดออก

“หมอเจียง ให้เขาเข้ามาเถอะค่ะ ไม่เป็นไร เขาเป็นคนของพวกเราเอง” สวีลี่โผล่หน้าออกมาจากข้างประตู มองไปที่หมอเจียง แล้วโบกมือเรียกลู่เย่ “พี่เย่ เข้ามาเร็ว ๆ!”

พอเห็นสวีลี่ ลู่เย่ก็วางใจลงทันที

ในเมื่อสวีลี่อยู่ที่นี่ เสิ่นชิงก็ต้องอยู่ที่นี่แน่นอน

ลู่เย่หมุนตัว ก้าวเท้ายาว ๆ เดินเข้าห้องผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็เห็นคนที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืน

เสิ่นชิงนอนอยู่บนเตียง กึ่งพิงหมอน มีผ้าพันแผลพันอยู่ที่หัว ใบหน้าซีดขาว

“ขอโทษนะ…ชิงชิง ฉันมาช้าไปหน่อย”

ลู่เย่โยนช่อดอกไม้และของขวัญในมือทิ้งไว้ด้านข้าง จากนั้นก็รวบร่างเสิ่นชิงเข้าสู่อ้อมกอด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเวทนา ความรู้สึกผิด และความเจ็บปวดใจ

อ้อมกอดที่ห่างหายไปนานแสนนาน อัดแน่นไปด้วยความคิดถึงนับไม่ถ้วนทั้งกลางวันกลางคืน ความว้าเหว่ยามตื่นจากความฝันนับครั้งไม่ถ้วน และค่ำคืนอ้างว้างใต้แสงจันทร์อีกมากมาย

เสิ่นชิงไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ลู่เย่กอดเธอไว้เช่นนั้น

ร่างกายถูกโอบกระชับแน่น หัวใจอบอุ่นอ่อนละมุน เสิ่นชิงรู้สึกถึงความอุ่นใจที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน