สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 503 เอาบุหรี่มาให้ฉันสูบหน่อย!

บทที่ 503 เอาบุหรี่มาให้ฉันสูบหน่อย!

“พูดมาสิ ใครเป็นคนส่งพวกนายมา?”

เสิ่นชิงผมยาวดำสนิทดั่งหมึก พลิ้วไหวตามสายลมใต้แสงไฟ ดวงตาคู่งามของเธอเปล่งประกายงดงามจนไม่อาจบรรยาย

หัวหน้าตู๋หยาแค่นเสียงใส่เสิ่นชิง “บอกไม่ได้”

ความจริงแล้วพวกเขาก็ไม่รู้ว่าผู้ว่าจ้างเป็นใคร แค่ทำตามใบประกาศค่าหัวเท่านั้น

เสิ่นชิงไม่เชื่อแน่นอน เธอหลุบตาลง “พาตัวไป ค่อย ๆ สอบสวน”

ในปฏิบัติการที่เขาเสี่ยวเหมย มีการระดมกำลังตำรวจ 180 นาย จับกุมผู้ร้ายได้ 41 คน

ไฟรถสว่างขึ้น กลุ่มคนขบวนใหญ่ขับรถออกจากหุบเขา เตรียมออกจากเขาเสี่ยวเหมย

หัวหน้าตู๋หยาถูกคุมตัวอยู่ในรถของผู้กำกับจ้าว มือทั้งสองถูกใส่กุญแจมือไพล่หลัง ดวงตาแดงก่ำด้วยเส้นเลือด

ขบวนรถเคลื่อนตัวอย่างเป็นระเบียบบนถนนเลียบภูเขา

หัวหน้าตู๋หยาเชิดหน้าตลอดเวลา สีหน้าแสดงความไม่ยอมจำนน

เพื่อความปลอดภัย สมาชิกกลุ่มพอยเซินแฟ็งถูกแยกคุมขังในรถตำรวจคันอื่น ๆ

ถนนเลียบภูเขามีโค้งหักศอกมากมาย ทั้งชันและอันตราย ผู้กำกับจ้าวขับรถอย่างมั่นคง

หัวหน้าตู๋หยากวาดตามองไปรอบ ๆ เขาจ้องกระจกมองหลังรถไม่วางตา พยายามหาโอกาสหลบหนี

เขายอมรับว่าครั้งนี้ประมาทเกินไป

ตู๋หยาถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควรในกลุ่มทหารรับจ้าง แต่ครั้งนี้ตนพ่ายแพ้ให้กับประเทศจีน

เขารู้สึกยอมรับไม่ได้ในใจ

เขาต้องหาทางหนีออกไปให้ได้ จะจัดการเสิ่นชิง ผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนั้นให้ตาย เพื่อล้างแค้นให้พี่น้อง

ข้างตัวหัวหน้าตู๋หยามีเจ้าหน้าที่ถือปืนสองคน ทั้งสองกอดปืนจ้องมองเขาไม่กะพริบตา

รถเลี้ยวผ่านโค้งแล้วโค้งเล่า ลูกตาของหัวหน้าตู๋หยาก็กลอกไปมาวนแล้ววนเล่า

“เฮ้! เอาบุหรี่มาให้ฉันสูบหน่อย!” ตู๋หยาตะโกนสั่งเจ้าหน้าที่ข้างตัวอย่างหยาบคาย

“จะสูบบุหรี่อะไร! อยู่นิ่ง ๆ!” เจ้าหน้าที่ใช้ด้ามปืนฟาดหัวตู๋หยา

ตู๋หยาขมวดคิ้ว ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ “ทำไม? นักโทษประหารยังได้กินข้าวอิ่มเลย ฉันจะสูบบุหรี่มันจะเป็นไรไป?”

ปัง! ด้ามปืนฟาดลงมาอีกครั้ง “แกคิดว่ากำลังพูดกับใครอยู่? หุบปากไป!”

หลังจากโดนฟาดหัวสองที ตู๋หยาก็โกรธจัด เขาถ่มน้ำลายใส่หน้าเจ้าหน้าที่ “ถุย! ไอ้ขี้หมา!”

ถึงจะถูกจับแล้วยังเย่อหยิ่งขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องไม่ตามใจ

เจ้าหน้าที่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำลายบนใบหน้า แล้วสั่งสอนตู๋หยาอย่างหนักหน่วง

เสิ่นชิงได้ยินเสียงความวุ่นวายจากทางนั้น เธอจึงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาถาม “ผู้กำกับจ้าว เกิดอะไรขึ้นที่นั่นเหรอ?”

ผู้กำกับจ้าวเหลือบมองตู๋หยาอย่างเย็นชา “ไม่มีอะไร แค่ตู๋หยาอยากสูบบุหรี่ พวกเราเลยห้ามเขาไว้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงพูดเรียบ ๆ “อืม การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ”

หลังจากวางสาย ตู๋หยาหัวเราะเยาะ “ไอ้บ้า มีแต่พวกไม่มีของล่างเท่านั้นที่จะฟังคำสั่งของนังโสเภณีนั่น”

คำพูดนี้หยาบคายมาก

ไม่เพียงด่าเสิ่นชิงแต่ยังด่าทุกคนด้วย

ผู้กำกับจ้าวทนไม่ไหวแล้ว พูดเสียงเย็น “สอนบทเรียนให้เขาดี ๆ หน่อย”

หลังจากนั้น ก็มีเสียงดังปัง ๆ ออกมาจากในรถ

เมื่อดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตู๋หยานอนหมดสภาพอยู่บนเบาะหลัง

มุมปากของเขามีเลือดไหล แก้มบวมเป่งขึ้นสูง พองเหมือนซาลาเปาที่เพิ่งออกจากหม้อนึ่ง

ในมุมที่เจ้าหน้าที่มองไม่เห็น มุมปากของตู๋หยายกยิ้มอย่างเย็นชาและอำมหิต ระหว่างซี่ฟันของเขาดูเหมือนจะซ่อนบางสิ่งไว้ มีแสงสีเงินวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บนถนนที่คดเคี้ยวไปตามภูเขา ขบวนรถแล่นไปอย่างเป็นระเบียบ

ช่วงครึ่งหลังของเขาเสี่ยวเหมยมีทางลาดชันมากขึ้น หลังจากโค้งรูปตัวเอสขนาดใหญ่ ก็เจอโค้งอันตรายรูปตัวแซดอีกโค้ง

“เอี๊ยด…”

ล้อรถลื่นไถลเล็กน้อย ผู้กำกับจ้าวรีบหักพวงมาลัย ทำให้ผู้โดยสารในรถเอนไปทางขวาตามแรงเหวี่ยง

ด้านซ้ายของถนนบนภูเขาเป็นหน้าผาชัน ด้านขวาเป็นหุบเหวลึกที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ

หัวหน้าตู๋หยาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเบาะหรี่ตามองออกไป

ตอนนี้แหละ!

เสียงดังกริ๊ก กุญแจมือของตู๋หยาหล่นลงพื้น

เขาใช้สองมือกระชากประตูรถอย่างแรง แล้วกระโดดลงสู่หุบเหว

เจ้าหน้าที่สองนายยังไม่ทันตั้งหลักได้ ก็เห็นตู๋หยาพุ่งขึ้นจากที่นั่งอย่างฉับพลัน แล้วเปิดประตูกระโดดออกไป

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ทั้งกระบวนการไม่เกินห้าวินาที

หลังจากตู๋หยากระโดดออกจากรถ ทุกคนในรถต่างตกใจ

“แย่แล้ว! ผู้ร้ายกระโดดหนีไปแล้ว!”

เอี๊ยด

ขบวนรถหยุดกะทันหัน

เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจพากันกระโดดลงจากรถ แล้วชะโงกมองลงไปในเหวลึกเบื้องล่าง

หน้าผาที่ทอดยาวลงไปสู่เหวลึกเต็มไปด้วยมอสและต้นไม้ป่า มองลงไปแล้วไม่เห็นก้นเหว

การที่ตู๋หยากระโดดลงไปเท่ากับเป็นการฆ่าตัวตาย

“คนคนนี้หนีไปได้ยังไง?”

เสิ่นชิงเก็บกุญแจมือที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา พบว่าในรูกุญแจของกุญแจมือมีที่แคะหูหักครึ่งเสียบอยู่

เมื่อเห็นที่แคะหู เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างผู้กำกับจ้าวก็ชะงัก รีบล้วงกระเป๋าที่เอวทันที

ที่แท้ตู๋หยาก็แกล้งยั่วยุเพื่อหาโอกาสขโมยของ

“ขอโทษครับ! คุณเสิ่น… พวกเรา…”

เจ้าหน้าที่สองคนก้มหน้าด้วยความละอาย

เสิ่นชิงตบไหล่ทั้งสองคนเบา ๆ “ทีมหนึ่งกับทีมสองลงไปค้นหาข้างล่าง ถ้ายังมีชีวิตอยู่ต้องจับตัวมาให้ได้ ถ้าตายแล้วก็ต้องเจอศพ”

เจ้าหน้าที่ทั้งหมดรับคำพร้อมกัน “รับทราบครับ!”

…

ตอนที่ตู๋หยากระโดดลงหน้าผา ในใจมีความคิดเพียงอย่างเดียว

เขาต้องการเสี่ยงดวงครั้งนี้ ชีวิตและความตายขึ้นอยู่กับโชคชะตา ความร่ำรวยอยู่บนสวรรค์

แม้จะต้องตาย เขาก็ไม่อยากตายในคุก เขาต้องการตายท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ

นับว่าตู๋หยายังไม่ถึงคราวตาย หลังจากกระโดดลงเหวไป เขาตกลงบนตาข่ายที่ถักทอจากเถาวัลย์

ในฐานะทหารรับจ้าง ความสามารถในการเอาชีวิตรอดในป่าของตู๋หยานั้นแข็งแกร่งมาก

ร่างกายของเขาคล่องแคล่วราวกับลิง ปีนขึ้นหน้าผาด้วยมือเปล่า กระโดดไต่ไปมาระหว่างหน้าผาชัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตู๋หยาปีนขึ้นไปถึงยอดเขาเสี่ยวเหมยอีกครั้งจากทางอื่น

เขายืนอยู่บนยอดเขามองลงมาที่ถนนเลียบภูเขา ต้องการยืนยันว่าขบวนรถของเสิ่นชิงออกไปหรือยัง

บนภูเขามีแสงไฟระยิบระยับ กระจายตัวเป็นดั่งดวงดาวบนกระดานหมากล้อม เสิ่นชิงส่งคนมามากมายเพื่อตามหาตู๋หยา

เมื่อเห็นแสงไฟค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ ตู๋หยาโกรธจนกัดพลางฟันกรอด “เสิ่นชิง นังคนถ่อยนี่ ไม่ต่างอะไรกับหมาบ้าเลย”

ในขณะที่ตู๋หยากำลังมองออกไปไกล ๆ มีบางสิ่งบนภูเขาดึงดูดความสนใจของเขา

นั่นคือท่อขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา ท่อมีความยาวมากและทอดยาวลงไปถึงเชิงเขา

แต่เดิม ท่อถูกฝังอยู่ใต้ดิน แต่เพราะดินถล่มทำให้ท่อโผล่พ้นผิวดินขึ้นมาเป็นระยะทางยาว

ตู๋หยาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ และพบว่านี่คือท่อส่งก๊าซธรรมชาติที่ทอดยาวไปถึงเมืองเล็ก ๆ ใกล้เขาเสี่ยวเหมย

ตู๋หยาเดินเข้าไปเคาะท่อ เสียงทึบ ๆ ดังออกมาจากภายใน

มองดูท่อก๊าซธรรมชาติที่ทอดยาวลงไปถึงเชิงเขา ความคิดบ้า ๆ ก็ผุดขึ้นในสมองของตู๋หยา

เขาจะระเบิดท่อก๊าซธรรมชาตินี้!

ตู๋หยาประเมินคร่าว ๆ ว่าจากปริมาณก๊าซธรรมชาติในท่อ แรงระเบิดที่เกิดขึ้นจะเทียบเท่ากับวัตถุระเบิดทีเอ็นทีหนัก 500 ตัน

ซึ่งแรงน้อยกว่า MOBA หรือที่เรียกกันว่า เป็นแม่ของลูกระเบิดทั้งหมดเพียงเล็กน้อย

และแรงระเบิดที่เกิดขึ้นจะทำลายต้นไม้ในรัศมี 500 เมตรได้ในพริบตา ทั้งคนและสัตว์ในรัศมี 500 เมตรจะไม่มีทางรอดชีวิต