สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 461 เรื่องนี้อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน

บทที่ 461 เรื่องนี้อยู่ในความรับผิดชอบของฉัน

“เอี๊ยด”

ประตูไม้เปิดออกเป็นช่องแคบ เผยให้เห็นแสงไฟสีเหลืองอบอุ่น หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งโผล่หัวออกมาจากหลังประตู

“เอ๊ะ!”

เมื่อเห็นสถานการณ์นอกประตูชัดเจน หญิงวัยกลางคนก็สูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ

ทำไมการประปาถึงส่งคนมามากมายขนาดนี้?

“คุณ…พวกคุณมีธุระอะไรเหรอ?” หญิงวัยกลางคนสมองไม่ค่อยแล่น ยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์

“หลบไป!”

หลิวเฉวียนเฟิงที่พันผ้าพันแผลอยู่ผลักหญิงวัยกลางคนออก แล้วบุกเข้าไปข้างในทันที

เสิ่นชิงโบกมือ เจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังก็ทยอยเดินเข้าไปเป็นแถว หญิงวัยกลางคนเบิกตาโพลง ร้องตะโกนอย่างร้อนรน “เอ๊ะ! นี่! พวกคุณกำลังทำอะไร! พวกคุณจะทำอะไร! ที่นี่ไม่สามารถบุกรุกได้นะ!”

“พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักงานตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง มีประชาชนแจ้งว่าพวกคุณทารุณกรรมสตรีที่เพิ่งคลอดและทารกแรกเกิด ขอให้พวกคุณให้ความร่วมมือในการสอบสวนด้วย”

เสิ่นชิงแสดงบัตรประจำตัว ส่วนพยาบาลผู้ช่วยหลายคนที่เข้ามาล้อมวงถึงกับชะงักอยู่กับที่ สีหน้าซีดเผือด

“พวกคุณนี่มันเรื่องอะไรกัน! ใครให้ความกล้าพวกคุณมาที่นี่!”

ในระเบียงทางเดินที่เย็นยะเยือก มีแพทย์คนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกมา ตามหลังเขามีกลุ่มบอดี้การ์ดหน้าตาบึ้งตึง

พยาบาลผู้ช่วยเห็นคุณหมอแล้วก็เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต ดวงตาสว่างวาบขึ้นทันที

เธอวิ่งไปหาอย่างตัวสั่น “รองผู้อำนวยการ! คนพวกนี้อ้างว่าเป็นคนจากสำนักงานอัยการ จะมาค้นโรงพยาบาลของเราค่ะ!”

รองผู้อำนวยการได้ยินแล้วหรี่ตามองสำรวจเสิ่นชิง

เขาเอามือไพล่หลัง เอียงหัวพูดว่า “คุณเสิ่น ถ้าผมจำไม่ผิด คุณน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่แผนกตรวจสอบอุตสาหกรรมบันเทิง แม้ว่าโรงพยาบาลของเราจะมีปัญหาอะไร ก็ไม่ควรเป็นคุณที่มาจัดการนะ วงการบันเทิงกับอุตสาหกรรมการแพทย์เป็นคนละวงการกัน การทำแบบนี้ของคุณถือว่าเป็นการก้าวก่ายอำนาจทางการบริหารนะ”

ความหมายโดยนัยก็คือ ไม่ว่าเสิ่นชิงจะยิ่งใหญ่แค่ไหนในวงการบันเทิง หรือจะสร้างความปั่นป่วนมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถมีอำนาจเหนือพวกเขาได้

เสิ่นชิงคาดการณ์ไว้แล้วว่า รองผู้อำนวยการจะพูดแบบนี้ เธอจึงหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “นั่นไม่แน่นอนหรอก เรื่องนี้อาจจะอยู่ในความรับผิดชอบของฉันก็ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น รองผู้อำนวยการก็ยิ้มแย้มแต่ไม่ถึงดวงตา พูดว่า “ใช่แล้ว ทั้งเมืองหางโจวอยู่ในความดูแลของคุณ”

เสิ่นชิงพยักหน้า “อืม คุณพูดถูก ทั้งเมืองหางโจวอยู่ในความดูแลของฉัน เมื่อคุณรู้แล้ว ก็หลีกทางไปซะ”

รองผู้อำนวยการค่อย ๆ ขมวดคิ้ว

เจ้าหน้าที่อัยการคนหนึ่งกล้าหยิ่งผยองถึงขนาดนี้ แม้แต่นายกเทศมนตรีเจียงของเมืองหางโจวก็ยังไม่สนใจ

อีกด้านหนึ่ง

หลิวเฟิงเฉวียนร้อนใจที่จะช่วยภรรยา จึงนำทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจขึ้นไปชั้นบนเพื่อช่วยเหลือภรรยาของเขาทันที

หลิวเฟิงเฉวียนวิ่งอย่างรวดเร็ว หน้าผากมีเหงื่อไหลเต็มไปหมด เขากลัวว่าถ้าช้าไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว ภรรยาของเขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต “เร็วเข้า! เร็วเข้า! ภรรยาของผมอยู่ในห้องพักคนไข้ตรงนั้น” หลิวเฟิงเฉวียนตะโกนเรียกทุกคน แล้วเตะประตูห้องพักคนไข้เปิดออก

เมื่อเข้าไปข้างใน หลิวเฟิงเฉวียนก็ตกตะลึง

ห้องพักคนไข้ว่างเปล่า แต่ห้องยังไม่ได้ทำความสะอาด บนผ้าปูที่นอนและพื้นมีคราบเลือดจำนวนมากหลงเหลืออยู่

ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดอย่างรุนแรง

คราบเลือดบนพื้นกลายเป็นสีดำแล้ว หัวใจของหลิวเฟิงเฉวียนเต้นแรง

เขาเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง แล้วอ้าปากด้วยความตกใจ

ตอนนี้เป็นวันที่ 30 มีนาคม เขาถูกขังมาสองวันแล้วเหรอ?

คิดว่าภรรยาของเขาอาจจะประสบเหตุร้าย หลิวเฟิงเฉวียนหันหลังกลับไปคว้าปกเสื้อของพยาบาลดูแลคนหนึ่งแล้วถามว่า “ภรรยาของผมล่ะ? ภรรยาของผมไปไหน? พวกคุณทำอะไรกับเธอ?”

สายตาของพยาบาลดูแลดูหลบ ๆ เลี่ยง ๆ “คุณหมายถึงคนไข้ที่คลอดลูกในห้อง 601 ใช่ไหม? เธอคลอดลูกอย่างราบรื่น เมื่อวานญาติมารับกลับบ้านแล้วนะ”