สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 458 พวกคุณหน้าตาไม่เหมือนกัน

บทที่ 458 พวกคุณหน้าตาไม่เหมือนกัน

เมื่อได้ยินคำถามของเสิ่นชิง สีหน้าของหญิงวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปมา

เธอเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีกหลายเดซิเบล ขมวดคิ้วและตะโกนว่า “คุณพูดอะไรของคุณน่ะ? เขาไม่ใช่ลูกชายฉัน แต่เป็นลูกชายคุณหรือไง? ทำไมคุณถึงยุ่งวุ่นวายนักล่ะ?”

“ฮึ…” เสิ่นชิงหัวเราะเยาะ “งั้นแม่ลูกคู่นี้ของคุณช่างน่าสนใจจริง ๆ จะบอกว่าหน้าตาเหมือนกันสิบส่วนก็ไม่ได้ มีแต่จะบอกว่าแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง”

ก็ไม่อาจโทษเสิ่นชิงที่ไม่เชื่อได้ เพราะหญิงวัยกลางคนตรงหน้ากับชายคนนั้นหน้าตาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หญิงวัยกลางคนเบิกตาโพลง “ทำไมปากคุณร้ายกาจนักล่ะ? แล้วยังไง? คุณจะขอดูทะเบียนบ้านด้วยหรือไง? อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้านเลย”

“อย่าไปสนใจสองคนนี้เลย รีบพาลูกชายฉันกลับโรงพยาบาลจิตเวชเถอะ!” หญิงวัยกลางคนเร่งให้ชายร่างใหญ่ลากชายคนนั้นไป

สายตาของเฉาเล่อเย็นชาลงเล็กน้อย เขายื่นมือออกไปขวางไว้ แล้วเอียงหัวพูดว่า

“ถ้าพวกคุณต้องการพาคุณผู้ชายคนนี้ไป กรุณาแสดงทะเบียนบ้านเพื่อพิสูจน์ความสัมพันธ์ของพวกคุณ ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ยอมให้พวกคุณไปไหนทั้งนั้น”

เมื่อได้ยินว่าต้องดูทะเบียนบ้าน หญิงวัยกลางคนรู้สึกกังวลใจ มือเหงื่อออกไม่หยุด

พวกเขาไม่ใช่แม่ลูกกันแน่นอน

ความจริงแล้วเธอเป็นพนักงานดูแลคนไข้ในโรงพยาบาล ส่วนชายคนนี้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น จึงถูกผู้อำนวยการส่งตัวไปขังไว้ที่โรงพยาบาลจิตเวชข้าง ๆ

เสิ่นชิงยื่นมือไปทางหญิงวัยกลางคน พูดด้วยท่าทีเย็นชาว่า “กรุณาแสดงบัตรประชาชนหรือทะเบียนบ้าน แค่พิสูจน์ได้ว่าพวกคุณเป็นแม่ลูกกันก็พอ”

หญิงวัยกลางคนแน่นอนว่าไม่มีทางแสดงออกมาได้ เธอเอามือเท้าเอวแล้วแค่นเสียงหึ

“หึ ทำไมฉันต้องให้เธอดูทะเบียนบ้านด้วย? ที่นี่เพื่อนบ้านใคร ๆ ก็รู้ว่าเราเป็นแม่ลูกกัน พวกเธอจะหาเรื่องใช่ไหม?”

“อย่าไปสนใจสองคนนั้นเลย รถโรงพยาบาลจิตเวชกำลังรออยู่ เรารีบไปกันเถอะ!” หญิงวัยกลางคนส่งสัญญาณตาให้ชายร่างใหญ่ ชายร่างใหญ่สองคนก็ยกตัวชายคนนั้นขึ้น เตรียมจะลากกลับไป

เสิ่นชิงเลิกคิ้วขึ้น “เดี๋ยวก่อน ฉันบอกให้พวกคุณไปแล้วเหรอ?”

พวกเขาเพิกเฉยต่อคำพูดของเสิ่นชิง สิ่งที่ตอบเธอมีเพียงแผ่นหลังเท่านั้น

มองดูเงาร่างของพวกเขาที่เดินจากไปไกล ใบหน้าของเสิ่นชิงเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง เธอพูดเบา ๆ ว่า “เฉาเล่อ ฝากนายจัดการด้วย”

เฉาเล่อพยักหน้า “เข้าใจแล้วครับ!”

ทันทีที่พูดจบ เฉาเล่อหันหลังวิ่งไล่ตามกลุ่มคนเหล่านั้น เขาเร่งความเร็วเพียงสองสามก้าว จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตะเข้าที่หลังของชายร่างใหญ่คนหนึ่ง

การเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ

ชายร่างใหญ่ถูกเตะกระเด็นไปไกลหลายเมตรทันที

คนอื่น ๆ เห็นเฉาเล่อลงมือ จึงรีบโต้ตอบทันที

เฉาเล่อมีทักษะการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วมาก หลบการโจมตีจากหลายคนได้อย่างง่ายดาย

เฉาเล่อเคยคว้าแชมป์การต่อสู้ระดับประเทศ และยังผ่านการฝึกการต่อสู้แบบมืออาชีพจากโรงเรียนตำรวจ คนธรรมดาพวกนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งแอบย่องเข้ามาด้านหลัง เฉาเล่อหยิบป้ายประกาศข้างทางขึ้นมา แล้วฟาดลงมาที่ศีรษะของเขา

อย่างไรก็ตาม เฉาเล่อราวกับมีตาหลัง

เขาย่อตัวลงหลบการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ยกมือขึ้นจับไหล่ของชายร่างใหญ่ ทันใดนั้น เขาก็ออกแรงคว้าข้อมือของชายร่างใหญ่แล้วทุ่มข้ามไหล่อย่างงดงาม

“โครม!”

ร่างของชายร่างใหญ่กระแทกลงบนพื้นปูนอย่างแรง เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

ชายร่างใหญ่อีกคนฉวยโอกาสนี้ชกหมัดใส่ใบหน้าด้านขวาของเฉาเล่อ

เฉาเล่อเบี่ยงตัวเล็กน้อย แล้วต่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของคนที่เข้ามา

ไม่กี่นาทีต่อมา

ชายร่างใหญ่ทั้งสี่คนนอนอยู่บนพื้น ร้องครวญครางไม่หยุด

หญิงวัยกลางคนยืนแข็งทื่อเหมือนรูปปั้นอยู่กับที่ เธอไม่เคยคิดเลยว่า เฉาเล่อคนเดียวจะสามารถจัดการคนได้ถึงสี่คน!