สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 453 ทั้งสองฝ่ายเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

บทที่ 453 ทั้งสองฝ่ายเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

เหว่ยจั๋วมองกุญแจมือด้วยความตกตะลึง สีหน้าของเขาแตกสลายทีละนิด เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงและตะโกนว่า “ท่านอัยการที่เคารพ ผมเป็นพลเมืองดีนะครับ!”

เหว่ยจั๋วไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะถูกส่งเข้าคุก เขาร้องไห้โฮตลอดทาง “ฮือ ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมถูกใส่ร้ายนะ…”

“เฉาเล่อพูดพลางลากตัวเหว่ยจั๋ว แล้วผลักเขาเข้าไปในกรงเหล็ก “พอได้แล้ว หยุดร้องได้แล้ว ที่นี่แหละคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับนาย”

เหว่ยจั๋วได้ยินแล้วแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ก่อนหน้านี้ เสิ่นชิงเคยบอกทางโทรศัพท์ว่าจะจัดการให้เขาไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยมาก

เหว่ยจั๋วคิดเอาเองว่า เสิ่นชิงจะส่งเขาไปต่างประเทศ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานที่ปลอดภัยที่เสิ่นชิงพูดถึงจะเป็นคุกของกระทรวงยุติธรรม!

“ถ้านายต้องการอะไรก็บอกผู้คุมนะ ตราบใดที่ไม่เกินไป พวกเขาน่าจะตอบสนองทุกอย่าง” จากนั้น เฉาเล่อก็เรียกผู้คุมคนหนึ่งมา

ผู้คุมมีใบหน้ากลมเล็ก ดูใจดีมาก เขาตบไหล่เหว่ยจั๋วผ่านลูกกรงเหล็ก “น้องชาย ช่วงนี้นายต้องลำบากหน่อยนะ ไม่ต้องกังวล นายเป็นคนของพี่เสิ่นชิง ฉันจะดูแลนายเป็นอย่างดี จะไม่ให้เกิดอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว”

เหว่ยจั๋วร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ในใจ

คนอื่นหนีภัยไปต่างประเทศ ได้สัมผัสแสงแดดและหาดทราย ใช้ชีวิตอย่างอิสระและสนุกสนาน

แต่เขากลับหนีมาติดคุก

ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ผู้คุมเห็นเหว่ยจั๋วหน้าเศร้าหมอง จึงปลอบใจเขาว่า “น้องชาย อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ที่นี่เงียบสงบ ปลอดภัย สบายใจ แถมยังมีไวไฟด้วย…”

เหว่ยจั๋ว “…”

ผู้คุมคนนี้เป็นเพื่อนที่เสิ่นชิงรู้จักในศูนย์ฝึกอาวุธปืน พวกเขาเคยเหงื่อไหลไคลย้อยมาด้วยกัน โดนด่าด้วยกัน ฝึกฝนอย่างหนักด้วยกัน ความสัมพันธ์จึงแน่นแฟ้นมาก

ผู้คุมหน้ากลมกลับจากศูนย์ฝึกอาวุธปืนแล้วทำผลงานได้ยอดเยี่ยม อีกทั้งยังรู้จักเสิ่นชิง โจวเจิ้งกั๋ว และคนอื่น ๆ จึงได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเรื่อย ๆ จนได้เป็นผู้คุมใหญ่

ตอนนี้เสิ่นชิงต้องการความช่วยเหลือ เขาจึงตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

เฉาเล่อตบไหล่เหว่ยจั๋ว “พอเถอะ ภารกิจของนายเสร็จสิ้นแล้ว ต่อจากนี้ให้พวกเราจัดการเอง”

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นชิงได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง

ปลายสายโทรศัพท์ เจียงเฉิงพยายามข่มความโกรธไว้และถามอย่างเอาเรื่องกับเสิ่นชิง

“เสิ่นชิง! คุณหมายความว่ายังไง? ไอ้เหว่ยจั๋วนั่นใส่ร้ายภรรยาผม แล้วคุณยังจะปกป้องมันอีกเหรอ? คุณน่าจะรีบส่งตัวมันมาให้เร็วที่สุด ไม่งั้นอย่าโทษว่าผมไม่คำนึงถึงความสัมพันธ์ในอดีตนะ!”

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเท่ากับว่าได้แตกหักกันแล้ว

แต่เสิ่นชิงยังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องพูดว่า “ปกป้องอะไรกัน? ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร ฉันพาเหว่ยจั๋วไปไม่ใช่เพื่อจะปกป้องเขา

เหว่ยจั๋วเป็นปาปารัซซี่ และตอนนี้เขาได้ทำเรื่องไม่ชัดเจนบางอย่าง พวกเราต้องสอบสวนเขาให้ดี แบบนี้จะเรียกว่าปกป้องได้ยังไง?”

เหว่ยจั๋วอยู่ในวงการบันเทิง เรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิง เสิ่นชิงมีอำนาจสูงสุดในการจัดการ แม้แต่นายกเทศมนตรีเจียงก็ต้องเรียงลำดับหลังเสิ่นชิง

ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่นชิงเป็นเจ้าหน้าที่ที่ถูกส่งมาจากเมืองหลวง จึงไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของนายกเทศมนตรีเจียง

คำพูดของเสิ่นชิงทำให้เจียงเฉิงอัดอั้นตันใจ รู้สึกอึดอัดอย่างมาก เจียงเฉิงกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่แล้วก็ได้ยินเสิ่นชิงพูดเสียงเย็นชาว่า “นายกเทศมนตรีเจียง สิ่งเร่งด่วนที่คุณควรทำตอนนี้ไม่ใช่มาเรียกตัวคนจากฉัน แต่เป็นการช่วยอธิบายเรื่องรูปถ่ายให้กับภรรยาของคุณต่างหาก”

นายกเทศมนตรีเจียงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เขาขมวดคิ้วพลางถามว่า “รูปถ่าย? รูปถ่ายอะไร?”

เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาดว่า “อ้าว นายกเทศมนตรีเจียง ข่าวสารของคุณช้าไปหน่อยนะ คุณไม่รู้เหรอ? ตอนนี้รูปถ่ายของภรรยาคุณกลายเป็นหัวข้อค้นหายอดนิยมอันดับหนึ่งแล้วนะ”