สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 445 ความงามทำให้คนเข้าใจผิด

บทที่ 445 ความงามทำให้คนเข้าใจผิด

สองชั่วโมงต่อมา คุณฉีเดินออกมาจากสถาบันความงามอวิ๋นเสี่ยงอีชาง

ใบหน้าของเธอเปล่งปลั่งมีสีสัน ผิวพรรณเนียนนุ่มและเปล่งประกาย ทั้งตัวของเธอดูเหมือนหลอดไฟนีออนที่เดินได้ ขาวจนเรืองแสงภายใต้แสงอาทิตย์

เมื่อคุณฉีเพิ่งเข้าไปในสถาบันความงาม ผิวของเธอหมองคล้ำ ท่าทางอ่อนล้า แม้จะแต่งหน้าด้วยรองพื้นหนา ๆ ก็ไม่สามารถกลบรอยคล้ำใต้ตาได้

แต่ตอนนี้เธอดูเหมือนคนละคนเลยทีเดียว

ผู้อำนวยการสถาบันความงามตกลงที่จะร่วมมือกับคุณฉี ทำให้อารมณ์ของเธอดีมาก

เธอรู้ดีถึงประสิทธิภาพของยาบำรุงผิวนี้

แม้ว่ายาบำรุงผิวจะมีราคาเม็ดละหนึ่งแสนหยวน ซึ่งค่อนข้างแพง แต่คุณฉีคิดว่า ผู้หญิงไม่เสียดายเงินเลยเมื่อต้องจ่ายเพื่อความสวยของพวกเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นสตรีมเมอร์สอนแต่งหน้า มีผู้ติดตามเป็นผู้หญิงหลายล้านคน

คุณฉีมั่นใจมากว่า เมื่อเธอโปรโมตยาบำรุงผิวนี้ ในห้องไลฟ์ของเธอ จะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่นอน คุณฉียิ่งคิดยิ่งรู้สึกดีใจ แล้วก็ฮัมเพลงเบา ๆ ส่ายสะโพก แกว่งกระเป๋าในมือขึ้นไปบนฟ้า

ฮ่า ๆ พอเธอหาเงินได้พอแล้ว ก็จะไม่เป็นสตรีมเมอร์อีกต่อไป เธอจะไปเที่ยวรอบโลก

ขณะที่คุณฉีถือกระเป๋า กำลังจะไปช็อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าข้าง ๆ ชายต่างชาติรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เดินออกมาจากริมถนน

ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ต ท่าทางสง่าผ่าเผย ผมสีน้ำตาลฟูนุ่ม

เขายิ้มมุมปาก มือทั้งสองข้างสอดในกระเป๋ากางเกง ดูเท่และมีเสน่ห์

คุณฉีเห็นชายต่างชาติ ดวงตาเป็นประกายทันที แล้ววิ่งเข้าไปหา ยื่นมือโอบเอวชายคนนั้น “ที่รัก คุณมารับฉันเหรอคะ? ไหนคุณบอกว่าวันนี้ไม่มีเวลาไง?”

แองกัสก้มหน้าลง ใช้ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรักจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า “ผมคิดถึงคุณมาก ดังนั้นผมจึงทิ้งทุกอย่างเพื่อมารับคุณ”

สายตาของแองกัสอ่อนโยน ทำให้คนไม่อาจต้านทานที่จะหลงใหลได้

คุณฉีมองใบหน้าหล่อเหลาของแองกัส ดวงตาเต็มไปด้วยประกายดาว

คุณฉีกอดแองกัสแน่น แล้วกระโดดขึ้นจูบเขาทีหนึ่ง “ที่รักดีจังเลย! ที่รักดีที่สุดเลย ฉันรักคุณจนจะตายแล้ว!” หลังจากนั้น แองกัสก็โอบเอวคุณฉี ทั้งสองคนตัวติดกันเหมือนกาว

แองกัสกอดเอวคุณฉีไว้ แล้วถามขึ้นอย่างกะทันหัน “อ้อใช่ ที่รัก วันนี้เรื่องที่ต้องคุยกันเรียบร้อยดีไหม”

คุณฉียิ้มพลางพยักหน้า “คุยกันเรียบร้อยแล้ว ฮ่า ๆ พวกเราจะต้องได้กำไรก้อนโตแน่ ๆ”

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นชิงขับรถที่เพิ่งซ่อมเสร็จมุ่งหน้าไปยังสำนักงานของตรวจสอบวินัยอุตสาหกรรมบันเทิง

เรื่องยาปลอมแน่นอนว่าอยู่ในความดูแลของสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา แต่คดีนี้เสิ่นชิงไม่วางใจที่จะให้คนอื่นจัดการ

เจียงเฉิงก็เป็นถึงนายกเทศมนตรี สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาก็ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่

เสิ่นชิงขับรถบนถนนอย่างรวดเร็ว เธอต้องเรียกประชุมวางแผนปฏิบัติการทันที เพื่อหาจุดเริ่มต้นของคดี

ในขณะเดียวกัน บรรยากาศในสำนักงานก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วน สวีลี่ที่ปกติแล้วมักจะเป็นคนร่าเริงและช่างพูดช่างคุย กลับนั่งเงียบอยู่ที่มุมหนึ่งของสำนักงาน

ส่วนเฉาเล่อนั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไกลที่สุดจากสวีลี่

ทั้งสองคนดูเหมือนจะมีทางช้างเผือกกั้นอยู่ระหว่างกัน

สวีลี่ไม่พูด เฉาเล่อเงียบ เค่ออวิ๋นนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานพลางเม้มริมฝีปาก เธอมองดูสวีลี่เป็นครั้งคราว แล้วก็หันไปมองเฉาเล่อเป็นระยะ

ทันทีที่เสิ่นชิงเข้ามาในสำนักงาน เธอรู้สึกได้ทันทีว่า อุณหภูมิในห้องเย็นกว่าข้างนอกถึงห้าหกองศา

ทั้งสำนักงานเย็นเฉียบ ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

สำนักงานเดิมทีก็มีคนน้อยอยู่แล้ว พอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งดูเงียบเหงาขึ้นไปอีก

เสิ่นชิงไม่สนใจว่า สวีลี่กับเฉาเล่อกำลังทะเลาะกันอยู่หรือเปล่า เธอโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะแล้วพูดอย่างกระชับว่า “พวกเราประชุมกัน!”