สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 410 ย้ายภัยพิบัติไปทางตะวันออก*[1]

บทที่ 410 ย้ายภัยพิบัติไปทางตะวันออก*[1]

“ค่อย ๆ ปล่อยหลักฐานที่เหล่าดาราซื้อยาย้อนวัยจากเดอะ ก็อดฟาเธอร์ออกมาทีละนิด แล้วให้เสิ่นชิงตามรอยหลักฐานไปหาที่ทะเลขาว…”

สายฟ้าฟาดลงมา ดวงตาของเจียงเฉิงเปล่งประกายอย่างน่าตกใจ

ภรรยาเจียงเข้าใจความหมายของสามีทันที

การชักนำเสิ่นชิงไปจัดการกับเดอะ ก็อดฟาเธอร์ จะช่วยปกปิดเรื่องที่พวกเขาผลิตยาย้อนวัยเลียนแบบได้

ริมฝีปากแดงของภรรยาเจียงเผยอเล็กน้อย “แต่ว่า…แต่ว่า…ถ้าสถานพยาบาลของพ่อทรราชถูกบุก ฉันก็จะไม่สามารถซื้อยาแท้ได้อีกต่อไปสิ?”

สายตาของเจียงเฉิงหยุดชะงักเล็กน้อย เขาหัวเราะเบา ๆ “ภรรยาที่รัก เรื่องนี้คุณไม่ต้องกังวล เดอะ ก็อดฟาเธอร์มีสถานพยาบาลหลายแห่ง ถึงสถานพยาบาลของทะเลขาวจะถูกทำลายก็ไม่เป็นไร…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ภรรยาเจียงจึงวางใจ

ทันใดนั้น ภรรยาเจียงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอกำมือแน่นด้วยความกังวล “แต่ถ้าเป็นแบบนั้น นั่นก็เท่ากับว่าคุณทรยศเดอะ ก็อดฟาเธอร์ไม่ใช่เหรอ?

ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้เข้า คุณจะตกอยู่ในอันตรายมากนะ!” ภรรยาเจียงมองเจียงเฉิงด้วยความกังวล เธอไม่อยากให้สามีถูกองค์กรที่น่ากลัวขนาดนั้นจับตามอง

เจียงเฉิงเดินไปหาภรรยา โอบเอวเธอไว้ แล้วจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ

“คุณไม่ต้องกังวลนะ เรื่องนี้ผมจะทำอย่างลับ ๆ เสิ่นชิงจะสืบสาวไปถึงหัวหน้าใหญ่ตามเบาะแสที่ผมให้เท่านั้น”

พูดจบ เจียงเฉิงก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “หนวดเสือนั้นแตะต้องไม่ได้ ต่อจากนี้จะมีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว…”

…

ทะเลขาว สถานพยาบาล

พยาบาลดูแลหลายคนกำลังเติมฟืนเข้าไปในกองไฟ กองไฟลุกโชติช่วงสูงใหญ่

ด้วยแสงไฟ พวกลิงบนเกาะจึงได้แค่มองอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ดังเดิม

หลังจากที่หลิงหลิงถูกฝูงลิงช่วยไป มันก็ได้พักฟื้นอยู่ระยะหนึ่ง ตอนนี้มันสามารถม้วนหางและแกว่งไปมาบนกิ่งไม้ได้แล้ว

แต่มันมักจะมองไปทางห้องพักของเสี่ยวอวี่บ่อย ๆ ดวงตาโตของมันเต็มไปด้วยความกังวล

ถูถูถูกปล่อยออกมาจากห้องกักขังโดยพยาบาล

หมอฉีดยาบำรุงให้ถูถูหลายเข็ม แล้วอาบน้ำอุ่นให้ถูถูอย่างสบาย

ตามกฎของเกาะ เด็กที่หนีออกไปแล้วถูกจับได้ จะถูกขังในกรงเหล็ก ไม่ให้อาหารและน้ำ ปล่อยให้อดตายไป แล้วนำไปทำเป็นตัวอย่างสตัฟฟ์

แต่ในช่วงนี้ สถานการณ์ภายนอกตึงเครียด การหาวัตถุดิบเป็นไปอย่างยากลำบาก ตอนนี้สถานพยาบาลไม่อยากเสียวัตถุดิบไปเปล่า ๆ แม้แต่ชิ้นเดียว

ดังนั้นถูถูจึงรอดพ้นความตายและกลับมาที่ห้องผู้ป่วยอีกครั้ง

แต่เมื่อถูถูกลับมาที่ห้องผู้ป่วย เสี่ยวอวี่จ้องมองด้วยดวงตากลมโต เธอแทบจำถูถูไม่ได้

น่าสงสารถูถูที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก หัวโต แขนขาเล็กผอมแห้ง แก้มที่เคยกลมป่องยุบลงไป ดูอ่อนแอมาก

ถูถูนอนให้น้ำเกลือ ได้รับสารอาหารหลายขวด ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ถูถูจะเป็นเป้าหมายที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษของสถานพยาบาล

เมื่อร่างกายของเขาฟื้นตัวดีแล้ว จึงจะสามารถสกัดซีรั่มต่อไปได้

พูดแล้วก็น่าขัน ในสถานพยาบาลแห่งนี้ เด็ก ๆ จะมีช่วงเวลาที่สงบสุขไม่กี่วันก็ต่อเมื่อบาดเจ็บหรือป่วยเท่านั้น เสี่ยวอวี่มองดูถูถูที่ผอมโซจนเหลือแต่กระดูก ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็แดงก่ำ น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของถูถู

ถูถูพยายามลืมตาขึ้น และเห็นเด็กหญิงตัวน้อยยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง

เมื่อเห็นเสี่ยวอวี่ ดวงตาของถูถูเต็มไปด้วยความสงสัย “เธอ…เป็นใคร?”

เสี่ยวอวี่ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หัวตา ลูบศีรษะล้านของตัวเอง แล้วยิ้มกว้าง “น้องชาย ฉันคือเสี่ยวอวี่ไง พี่สาวนางฟ้าของนายไง”

ถูถูเบิกตากว้างมองเสี่ยวอวี่ ตะลึงงันอยู่พักใหญ่ ดวงตาเต็มไปด้วยความแปลกหน้าและประหลาดใจ

ขนตาของเสี่ยวอวี่สั่นเบา ๆ เธอถามเสียงแผ่วเบา “น้องชาย เธอคิดว่าฉันในตอนนี้ดูน่าเกลียดมากเลยใช่ไหม?”

ตอนนี้แขนทั้งสองข้างของเสี่ยวอวี่พันด้วยผ้าพันแผล ผมยาวสีดำเงางามของเธอถูกโกนจนหมด เหลือเพียงตอผมสีเขียวอ่อนบนหัว

เมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวอวี่ ถูถูจึงจำได้ว่าเด็กหญิงตรงหน้าคือพี่สาวนางฟ้าของเขา

ถูถูจ้องตาเขม็ง ถามด้วยเสียงแหบแห้ง “พี่เสี่ยวอวี่…ทำไมผมของพี่หายไปแล้วล่ะ?”

เสี่ยวอวี่กลั้นน้ำตาไว้ โอบคอของถูถู แล้วจูบที่แก้มของเขาทีหนึ่ง “เพราะอากาศร้อนมาก ฉันเลยโกนผมจนหมดเลย แบบนี้เย็นสบายมาก

น้องชาย ลองลูบดูสิ หัวของฉันตอนนี้เกลี้ยงเกลา ลูบแล้วลื่นมากเลย”

พูดจบ เสี่ยวอวี่ก็จับมือของถูถูวางลงบนหัวที่เกลี้ยงเกลาของตัวเอง

ถูถูลูบ ๆ แล้วหัวเราะคิกคัก จริง ๆ ด้วย ลื่นมากเลย

เสี่ยวอวี่ทำปากเบะ “ฮึ่ย น้องชายตัวแสบ ห้ามหัวเราะฉันนะ! ตอนนี้ฉันกับนายมีทรงผมเหมือนกันแล้วนะ ถ้านายล้อเลียนฉัน นั่นก็เท่ากับนายกำลังล้อเลียนตัวเองด้วย”

ถูถูที่ไหนจะรู้ว่าอะไรคือการล้อเลียน แต่เขารีบเอามือปิดปากทันที “ครับ ฟังพี่สาว… ผมไม่หัวเราะแล้ว… ต่อไปก็จะไม่หัวเราะอีก…”

เสี่ยวอวี้หลุดขำพรืดออกมา

แต่เธอหัวเราะไปหัวเราะมาก็ร้องไห้ออกมา เพราะความกลัวของเธอมีขีดจำกัดที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ ฮอร์โมนที่หลั่งในซีรั่มก็น้อยลงเรื่อย ๆ คนในสถานพยาบาลกำลังจะยอมแพ้กับเธอแล้ว

ครั้งต่อไป รอยสักจะต้องสักบนหนังศีรษะของเธอ ดังนั้นผมของเธอจึงถูกโกนจนหมด

เสี่ยวอวี่ซบหน้าลงบนซอกคอของถูถู สูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้ว่าการขึ้นโต๊ะผ่าตัดครั้งต่อไปของเธอจะต้องตายอย่างแน่นอน

ถึงกระนั้น ในใจของเสี่ยวอวี่ก็ไม่มีความกลัว ไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเศร้าโศกอันไม่สิ้นสุด

เธอกำลังจะตาย กำลังจะหลุดพ้น แต่น้องชายยังต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ที่นี่ต่อไป

หยดน้ำตาอุ่น ๆ หยดลงบนลำคอของถูถู ขนตายาวของเสี่ยวอวี่ปัดไปมาบนคอของเขา ถูถูขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย “พี่สาวครับ มันคัน…”

เสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้น เหลือบมองสายน้ำเกลือบนมือของถูถูอย่างเงียบ ๆ แล้วกระซิบข้างหูเขาเบา ๆ ว่า “น้องชาย เธออย่าหายดีนะ…”

มีเพียงการป่วยอย่างต่อเนื่องเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสมีชีวิตรอดต่อไปได้

[1] ย้ายภัยพิบัติไปทางตะวันออก (祸水东引) หมายถึงการใช้วิธีบางอย่างเพื่อป้องกันตัวเองจากการสูญเสีย และปล่อยให้ผู้อื่นแบกรับความสูญเสียแทนตนเอง