สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 390 ประกาศตามหาคน

บทที่ 390 ประกาศตามหาคน

ข้างนอกอากาศหนาวเหน็บ เสิ่นชิงพยุงแม่ของถูถูที่ร้องไห้จนตาแดงกลับมาที่บ้านตระกูลหู

เท้าขวาของแม่ถูถูเพิ่งก้าวข้ามธรณีประตู ก็มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังมาจากในบ้าน “ผู้หญิงคนนี้ยังกล้ากลับมาอีกเหรอ! คืนหลานชายให้ฉัน! คืนหลานชายให้ฉัน!”

หญิงชราผมขาวโพลนวิ่งเข้ามา พุ่งเข้าไปตบตีแม่ของถูถู

เด็กหายไป แม่ของถูถูมีความผิดมากที่สุด ทุกคนในครอบครัวต่างกล่าวโทษเธอ

ตอนที่แม่ของถูถูถูกแม่สามีตบตี คนแก่ในบ้านก็ไม่ได้ห้ามปราม

“ทำอะไรน่ะ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! ห้ามตีคน!”

เสิ่นชิงทำหน้าเย็นชา คว้าข้อมือของหญิงชรา่เอาไว้ จ้องตาเธออย่างเรียบนิ่ง

เมื่อเห็นว่ามีคนนอกอยู่ด้วย หญิงชรา่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง รีบปล่อยมือแล้วถอยหลังไปสองก้าว ชี้นิ้วไปที่แม่ของถูถูพลางร้องไห้และด่าว่า “เธอ…เธอทำหลานชายของฉันหายไป! เธอเป็นคนบาป! เธอเป็นคนบาป! เธอสมควรโดนตี!”

แม่ของถูถูเอามือปิดปากร้องไห้สะอึกสะอื้น ลูกหายไป พ่อแม่สามีกล่าวโทษ สามีโกรธแค้น เธอกลายเป็นคนบาปของทั้งครอบครัว แม่ของถูถูรู้สึกสะอื้นในลำคอ ลมหายใจติดขัดอยู่ที่คอหอย ทำให้รู้สึกเจ็บปวด

ความรู้สึกผิด เสียใจ ปวดร้าวใจ และกังวล อารมณ์เหล่านี้ดูเหมือนจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ

เสิ่นชิงเข้าใจสถานการณ์แล้ว

แม่ของถูถูไม่ได้ไม่อยากอยู่ที่บ้าน แต่เธอถูกบังคับให้ออกไป ถูกบังคับให้ต้องทนหนาวในสภาพอากาศที่หนาวเหน็บ

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว ตะโกนด้วยความโกรธ “พอได้แล้ว! เมื่อลูกหายไป แม่คือคนที่เสียใจที่สุด เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว การไปตำหนิเธอมีความหมายอะไร? แทนที่จะเสียแรงทะเลาะกันแบบนี้ ออกไปหาเด็กดีกว่า!”

หญิงชรามองที่เสิ่นชิงด้วยดวงตาเบิกกว้าง “เธอเป็นใครกัน? มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องครอบครัวของฉัน!”

แม่ของถูถูที่กำลังเช็ดน้ำตาอยู่ได้ยินหญิงชราด่าทอเสิ่นชิง ความโกรธในใจพุ่งสูงถึงขีดสุด

เธอผู้ซึ่งปกติอ่อนโยนชี้นิ้วไปที่จมูกของหญิงชราและด่าว่า “บ้าไปแล้วเหรอ! คุณตะโกนอะไรของคุณน่ะ! ลืมตาดูให้ดี ๆ! นี่คือเสิ่นชิง เธอเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังของจีน เธอมาช่วยพวกเราหาถูถู!”

เสิ่นชิงมักจะปรากฏบนหัวข่าวบ่อย ๆ ชายชราในบ้านจำเสิ่นชิงได้ จึงรีบดึงภรรยาของตัวเองออกไป แล้วโค้งตัวขอโทษเสิ่นชิง

ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ขอโทษด้วยครับ คุณเสิ่น… เด็กหายไป ภรรยาผมกังวลและโมโห เธอถึงได้… คุณอย่าได้ถือสาหาความเลยนะครับ ผมขอโทษแทนเธอด้วย”

หญิงชราเห็นสามีของตัวเองขอโทษเสิ่นชิง จึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำผิดไป ตกใจจนหน้าซีด ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนนกกระทาที่ตกใจกลัว

เสิ่นชิงโบกมือ “ช่างเถอะ ไม่ต้องขอโทษแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่พวกคุณอย่าไปตำหนิแม่ของถูถูอีก ไม่งั้นฉันจะไม่ช่วยพวกคุณตามหาเด็กแล้วนะ”

ประโยคนี้จับจุดสำคัญของคู่สามีภรรยาสูงอายุได้สำเร็จ พวกเขาทั้งสองรีบขอโทษแม่ของถูถูทันที

เสิ่นชิงถอนหายใจ

ทำไมเธอถึงต้องมาทำหน้าที่ที่สามีของคนอื่นควรทำด้วยนะ?

“แล้วพ่อของถูถูล่ะ?” เสิ่นชิงถามขึ้นมา

แม่ของถูถู “เขายังอยู่ที่สถานีตำรวจค่ะ เขากำลังดูกล้องวงจรปิดซ้ำไปซ้ำมา…”

ภรรยาทำลูกหาย พ่อของถูถูอัดอั้นตันใจ ไม่ยอมกลับบ้าน เขารู้ว่าถ้ากลับบ้านจะอดใจไม่ไหวต้องทะเลาะกับภรรยาแน่ ๆ

เสิ่นชิงพูดว่า “โทรหาเขาสิ เราจะได้ปรึกษากันเรื่องการประกาศตามหาคน”

ก่อนที่จะเข้าใจลักษณะของคดีอย่างชัดเจน เราไม่ควรเปิดเผยข้อมูลของเด็กอย่างไม่ระมัดระวัง มิฉะนั้นอาจจะเป็นอันตรายต่อเด็กได้

เสิ่นชิงรู้ดีว่าด้วยชื่อเสียงของเธอในตอนนี้ ถ้าประกาศตามหาคน มันจะดึงดูดความสนใจของผู้คนทั่วประเทศอย่างแน่นอน

ถ้านี่เป็นคดีลักพาตัว ผู้ลักพาตัวอาจกลัวการถูกจับตามอง และอาจฆ่าเด็กทันที

ถ้านี่เป็นคดีค้ามนุษย์ เมื่อรูปลักษณ์ของถูถูถูกเปิดเผยบนอินเทอร์เน็ต ทุกคนจะรู้จักเด็ก แน่นอนว่าจะไม่มีใครกล้าซื้อเด็ก

เด็กที่ขายไม่ออก ผู้ค้ามนุษย์อาจเลือกที่จะฆ่าหรือทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง

แต่การประกาศตามหาคนก็มีข้อดีเช่นกัน

มีชาวเน็ตมากมายทั่วประเทศ หากมีคนเห็นเด็ก อาจให้เบาะแสที่จะช่วยไขคดีได้

เสิ่นชิงอธิบายถึงข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้ ทำให้ครอบครัวหูตกอยู่ในความเงียบ

แม่ของถูถูร้องครวญครางและคุกเข่าลงกับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หลังจากได้ฟังคำพูดของเสิ่นชิง ความหวังเล็ก ๆ สุดท้ายในใจของเธอก็แตกสลายไป

“ลูกชาย ตำรวจ… ทางตำรวจว่ายังไงบ้าง?” ชายชชรายังคงมีสติอยู่บ้าง อยากจะฟังคำแนะนำจากตำรวจ

“ใช่ ๆ ๆ! ฟังตำรวจสิ ฟังตำรวจ!” หญิงชรารีบเห็นด้วยทันที

พ่อของถูถูพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า “ตำรวจบอกว่า ถ้าเป็นคดีลักพาตัว คนร้ายคงเรียกค่าไถ่ไปแล้ว ตอนนี้ดูเหมือนว่า จะเป็นคดีค้ามนุษย์มากกว่า

พวกค้ามนุษย์ส่วนใหญ่จะไม่ฆ่าเด็ก เพราะโทษของคดีฆาตกรรมกับคดีลักพาตัวเด็กนั้นไม่เหมือนกัน

โทษของคดีฆาตกรรมหนักที่สุด พวกค้ามนุษย์ส่วนใหญ่ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม ส่วนมากจะหาที่ทิ้งเด็กไว้ หรือไม่ก็ขายไปยังพื้นที่ห่างไกลมากขึ้น

ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือ เด็กถูกขายไปแล้ว ผู้ซื้อเห็นข่าวบนอินเทอร์เน็ต กลัวจะถูกลงโทษ ก็จะปล่อยเด็กไป”

สุดท้าย หลังจากปรึกษากัน ครอบครัวหูก็เลือกที่จะให้เสิ่นชิงประกาศตามหาคน

แม่ของถูถูส่งรูปถ่ายของลูกให้เสิ่นชิง

เสิ่นชิงมองดู ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อยเด็กคนนี้…มีลักษณะเด่นที่สังเกตได้ง่ายพอสมควร

ถูถูมีใบหน้ากลมป้อม หัวโต แต่ผมบาง มีหูกางทั้งสองข้าง เป็นหน้าตาที่มองแค่ครั้งเดียวก็จำได้

เสิ่นชิงรีบแก้ไขโพสต์ตามหาคนและโพสต์ลงบนบัญชีโซเชียลของตัวเอง

เนื่องจากเสิ่นชิงไม่ได้อัปเดตสถานะมานานแล้ว ดังนั้นเมื่อชาวเน็ตได้รับการแจ้งเตือนข้อความจากเสิ่นชิง พวกเขาก็ตกใจและรีบคลิกเข้าไปดูข่าวทันที

ในประกาศตามหาคนของเสิ่นชิงเขียนไว้ว่า “ลูกของเพื่อนบ้านชื่อหูถูถูหายตัวไป พ่อแม่กำลังกังวลมาก

เด็กอายุ 4 ขวบ ตอนที่หายไปสวมเสื้อขนเป็ดสีขาว กางเกงขนเป็ดสีดำ สวมหมวกรูปหัวเสือ

ถ้าใครเห็นเด็กหรือมีเบาะแสเกี่ยวกับเด็ก กรุณาติดต่อคุณพ่อคุณแม่หูทันที จะมีรางวัลตอบแทน”

เมื่อชาวเน็ตเห็นโพสต์ที่เสิ่นชิงโพสต์ ต่างพากันกดไลก์และแชร์ต่อ

กระแสของโพสต์ก็เพิ่มสูงขึ้นตามไปด้วย ไม่นานก็ถูกดันขึ้นเป็นกระแสฮอตเสิร์ชในเวลาเพียงสิบนาที ยอดการเข้าชมโพสต์ก็พุ่งสูงถึงแปดสิบล้าน และความคิดเห็นในโพสต์ก็ทะลุหนึ่งล้านในเวลาไม่กี่นาที

คุณแม่ถูถูเห็นตัวเลขเหล่านี้แล้วรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่น

ดีมาก ถูถูของเธอมีความหวังแล้ว!

ในส่วนความคิดเห็นของโพสต์ มีชาวเน็ตที่มีน้ำใจจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา

ชาวเน็ต : ช่างเป็นบาปกรรมจริง ๆ! นี่มันยุคอะไรแล้ว ยังมีคนลักพาตัวเด็กอีกเหรอ?

ชาวเน็ต : หูถูถูน่ารักมากเลย! เด็กน่ารักขนาดนี้หายไป ครอบครัวคงกังวลมากแน่ ๆ…

ชาวเน็ต : พวกเราภาคตะวันออกเฉียงเหนือรับทราบแล้ว ส่งรูปเด็กไปให้แผนกข่าวกรองของหมู่บ้านแล้ว คุณลุงคุณป้าในหมู่บ้านเริ่มตรวจสอบแล้ว!

ชาวเน็ต : ดูแล้วโมโหจริง ๆ! ใครกันนะที่ใจร้ายลักพาตัวเด็ก! ถ้าคนแบบนี้ตกอยู่ในมือฉัน ฉันจะทำให้เขาอยากตายยิ่งกว่าอยู่!