สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 388 ฉันจะขอแต่งงานเลย (รีไรต์)

บทที่ 388 ฉันจะขอแต่งงานเลย (รีไรต์)

“ไม่เอา นายเอาถ้วยรางวัลกลับมาก็พอแล้ว! เรื่องสารภาพรักไม่ต้องทำ! ความสัมพันธ์ของเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว จะสารภาพรักอะไรอีก!”

เสิ่นชิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

ถ้าวันนี้เธอไม่พูดให้หนักแน่นหน่อย ลู่เย่คนอันธพาลทางสังคมคนนี้ อาจจะสารภาพรักกับเธอทางโทรทัศน์จริง ๆ ก็ได้

เธอรู้ว่าลู่เย่เป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ ไม่สนใจผลที่ตามมาเลย

ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธความคิดของลู่เย่อย่างเด็ดขาด และตัดความคิดของเขาทันที

ลู่เย่ฝึกฝนในกองทัพมานาน แม้จิตใจจะสงบลงบ้าง แต่ก็ยังมีความดื้อรั้นอยู่นิดหน่อย

เขาเกาหัวแกรก ๆ คิดในใจ

พวกเขาคบกันมานานขนาดนี้แล้ว จริง ๆ แล้วก็ไม่เหมาะที่จะสารภาพรัก แต่…เหมาะมากที่จะขอแต่งงาน!

เสิ่นชิงเห็นลู่เย่พูดไม่จบประโยค จึงกำชับซ้ำอีกครั้ง

“เรื่องแบบนั้นมันน่าอายมาก นายรีบเก็บความคิดนั้นไว้ในท้องซะ เข้าใจไหม? ถ้าเข้าใจแล้วก็ส่งเสียงมาหน่อย!

ลู่เย่ “…”

หลังจากนั้น ลู่เย่ก็หัวเราะคิกคัก “ได้ ๆ เธอพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น ฟังเธอทุกอย่าง!”

ฮ่า ๆ ไม่ให้สารภาพรักก็ไม่สารภาพ เขาจะขอแต่งงานเลย!

หลังจากฟังคำพูดของลู่เย่ เสิ่นชิงคิดว่าเขาล้มเลิกความคิดนั้นไปแล้ว จึงถอนหายใจยาว

เจ้าหน้าที่ดักฟังได้ยินบทสนทนาระหว่างเสิ่นชิงและลู่เย่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสับสน

ไม่ใช่นะ ทำไมพวกเขาถึงมั่นใจขนาดนั้นว่าจะต้องได้แชมป์?

การแข่งขันทางทหารมี 18 ประเทศเข้าร่วม หน่วยพิเศษที่เข้าร่วมการแข่งขันล้วนแต่เป็นมือฉมัง หน่วยซีลของประเทศ M ได้แชมป์ติดต่อกันถึงห้าสมัย พลังความสามารถแข็งแกร่งมาก ไม่มีทีมไหนสามารถต่อกรได้

ยิ่งไปกว่านั้น จีนเพิ่งเข้าร่วมการแข่งขันเป็นครั้งแรก ครั้งนี้จะได้แชมป์หรือไม่ก็ยังพูดไม่ได้

แชมป์ไม่ใช่ผลไม้บนต้นที่แค่เขย่งเท้าก็เด็ดได้

ฟังบทสนทนาระหว่างเสิ่นชิงและลู่เย่ เจ้าหน้าที่ดักฟังส่ายหัว ถอนหายใจ ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ

ลู่เย่มองดูเวลาที่ได้รับอนุญาตให้โทรศัพท์จากกองทัพมีเพียงห้านาทีเท่านั้น ตอนนี้ผ่านไปแล้วสี่นาทีสามสิบวินาที

เขาเหลือเวลาแค่สามสิบวินาทีเท่านั้น

ลู่เย่ถอนหายใจในใจ เวลาที่อยู่กับเสิ่นชิงมักจะผ่านไปเร็วเป็นพิเศษเสมอ

เหลือเวลาโทรศัพท์แค่สามสิบวินาที แต่เขามีเรื่องที่อยากพูดมากมายเหลือเกิน

ลู่เย่จ้องมองโทรศัพท์ดาวเทียมในมือ กลืนน้ำลายลงคอ กดความรู้สึกเศร้าในใจลงไป แล้วพูดด้วยเสียงแหบเล็กน้อย

“เสิ่นชิง ฉัน…ใกล้หมดเวลาแล้ว ฉันยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากพูด คราวหน้าเมื่อเราได้เจอกัน ฉันจะพูดทั้งหมดให้เธอฟัง

แล้วก็…ขอบคุณที่รอฉันมาตลอด…”

เสิ่นชิงกัดริมฝีปากเบา ๆ ตอบรับเสียงเบา “อืม…ฉันจะรอให้นายกลับมา ยืนอยู่ตรงหน้าฉันพร้อมถ้วยรางวัล”

ลู่เย่พยักหน้าหนักแน่น “ได้! สัญญา! หลังจากแข่งขันเสร็จ กองทัพจะให้พวกเราหยุดพักสองสามวัน ตอนนั้นฉันจะรีบ…”

คำพูดของลู่เย่ยังพูดไม่จบ สัญญาณก็ถูกตัดไปเสียแล้ว แต่เสิ่นชิงรู้ว่า ลู่เย่จะพูดอะไร

ถึงเวลานั้น… ฉันจะรีบไปหาเธอทันที…

เสิ่นชิงถือโทรศัพท์และหัวเราะเบา ๆ แสงจันทร์สาดส่องลงบนพื้นหิมะ สะท้อนแสงสีเงินที่ส่องสว่างใบหน้าด้านข้างของเสิ่นชิง

ทำให้ใบหน้าของเสิ่นชิงขาวราวกับหิมะ

เสิ่นชิงเหมือนดอกเหมยที่เบ่งบานท่ามกลางน้ำแข็งและหิมะ ยืนหยัดท่ามกลางสายลม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

…

หลังจากคุยโทรศัพท์กับลู่เย่เสร็จ ดอกไม้ไฟก็ถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

เปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นกลุ่ม ๆ กลายเป็นต้นไม้ไฟและดอกไม้เงินบนท้องฟ้า

ประกายดวงดาวมากมายตกลงบนทางช้างเผือก ดวงจันทร์กลมสว่างแขวนอยู่บนท้องฟ้า มองดูแสงไฟนับหมื่นในบ้านเรือนอย่างเงียบ ๆ

เสิ่นชิงมองดูดวงจันทร์และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า

“มนุษย์มีทั้งความสุขและความทุกข์ การพบและการพราก ดวงจันทร์มีทั้งมืดและสว่าง กลมและบาก เรื่องนี้แต่โบราณมาก็ยากที่จะสมบูรณ์แบบ”

“ป้าคะ กำลังพูดอะไรคะ? กระดูกหมาอะไรคะ?” เสียงใสแจ๋วดังมาจากหัวมุม

เธอถือลูกกวาดรูปดอกไม้ในมือข้างหนึ่ง และน่องไก่ที่ชุ่มน้ำมันในอีกมือหนึ่ง กินนั่นแทะนี่อย่างสนุกสนาน

เสิ่นชิงยิ้มแล้วอุ้มเฉียวอวี่หรานขึ้นมา จากนั้นก็เช็ดปากเล็ก ๆ ที่เปื้อนน้ำมันของเธอ แล้วถามว่า

“วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า อวี่หรานอยากไปดูดอกไม้ไฟบนถนนไหม?”

คุณตาหลินได้จัดวางบอดี้การ์ดไว้รอบ ๆ เสิ่นชิงคิดว่า พวกเธอน่าจะปลอดภัยถ้าดูดอกไม้ไฟแถว ๆ นี้

เฉียวอวี่หรานเอียงหัว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและเชื่อฟังว่า “หนูไม่ไปหรอก คุณย่าทวดบอกว่าข้างนอกอันตราย มีคนร้ายที่ลักพาตัวเด็ก ดูดอกไม้ไฟที่บ้านก็ได้”

แม้ว่าเฉียวอวี่หรานจะพูดว่าไม่ไป แต่แววตาเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของเธอก็ซ่อนไม่มิด

คุณย่าของเสิ่นชิงได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงรีบเดินออกมาพูดว่า “ชิงชิง ข้างนอกไม่ปลอดภัยนะ มีพวกลักพาตัวเด็ก เมื่อวานซืนมีเด็กหายไปจากหมู่บ้านหนึ่งคน ตอนนี้ยังหาไม่เจอเลย”

เสิ่นชิงตกใจในใจ “ที่นี่เป็นเมืองหลวงนะ เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในประเทศ ทำไมถึงมีเรื่องลักพาตัวเด็กได้คะ!”