สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 371 กลับสู่เมืองหลวง

บทที่ 371 กลับสู่เมืองหลวง

สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็มาถึงเมืองหลวง

ฤดูหนาวในเมืองหลวงช่างน่าเบื่อ ท้องฟ้าเทาหม่น บางครั้งมีนกพิราบสีขาวบินผ่านไปหนึ่งหรือสองตัว

บนพื้นดินหิมะที่เหลืออยู่ยังไม่ละลาย แต่หิมะที่สะสมบนปลายกิ่งไม้ละลายไปแล้ว เผยให้เห็นกิ่งก้านสีดำที่ไม่สวยงาม

โจวเฉวียนและหลิวเฟิงทั้งสองคนไม่เคยมาเมืองหลวงมาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงตื่นเต้นกับทุกสิ่งที่ได้เห็น

นกพิราบบินผ่านท้องฟ้า ทั้งสองคนต่างจ้องมองด้วยความตื่นเต้นเป็นเวลานาน

นกพิราบในเมืองหลวงไม่ใช่นกพิราบธรรมดา มันเรียกว่า นกพิราบแห่งสันติภาพ! เป็นนกพิราบที่ปล่อยขึ้นฟ้าตอนชักธงชาติที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน!

หลิวเฟิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แชะ ๆ ถ่ายรูปไว้หนึ่งภาพ “ฮ่า ๆ ถ่ายไว้แล้ว กลับไปจะได้อวดคนที่สำนักงาน นี่เป็นนกพิราบที่เติบโตใต้ธงแดงนะ!”

เสิ่นชิงลงจากเครื่องบิน เงยหน้ามองท้องฟ้าสีเทาที่ทอดต่ำลงมา ทันใดนั้นก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ

โจวเฉวียนสังเกตเห็นว่า สีหน้าของเสิ่นชิงซีดลง จึงรีบถามด้วยความกังวล “คุณเสิ่น เป็นอะไรหรือเปล่า? รู้สึกไม่สบายตรงไหนเหรอครับ?”

เสิ่นชิงโบกมือ “ไม่เป็นไร แค่เมาเครื่องบินนิดหน่อย”

หลังจากพูดจบ เสิ่นชิงก็ลูบหน้าผากอย่างสงสัย ลงจากเครื่องแล้วทำไมยังเมาอยู่อีก

หน้าผากเย็นเฉียบ ไม่มีอาการมีไข้

เสิ่นชิงค่อย ๆ ถอนหายใจ ดีที่ไม่ได้ป่วย

รถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นมาจากมุมหนึ่งของสนามบิน คนขับเป็นหนุ่มน้อยสวมชุดอัยการ โบกมือเรียกเสิ่นชิง “คุณเสิ่น! คุณเสิ่น! ผมมารับคุณแล้ว!”

เสิ่นชิงเงยหน้ามอง คนในรถคือเหอซี

เหอซีหนุ่มน้อยจอมซุบซิบแห่งสำนักงานอัยการ

เหอซีมองด้วยความสงสัยไปที่หลังเสิ่นชิง เห็นหลิวเฟิงและโจวเฉวียนยืนอยู่ที่นั่นราวกับหอคอยเหล็ก ดูแล้วให้ความรู้สึกปลอดภัยมาก

นี่คือบอดี้การ์ดที่เมืองฮาร์บินส่งมาคุ้มกันเหรอ?

ตัวสูงจังเลย หลิวเฟิงและโจวเฉวียนยกถุงของฝากสี่ถุงขึ้นรถ รถยวบลงอย่างเห็นได้ชัด

“โอ้ คุณเสิ่น พวกนี้ในถุงมีอะไรบ้างเนี่ย?” เหอซีถามอย่างสงสัย พลางจิ้มถุง

เสิ่นชิงนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ รู้สึกอ่อนเพลียและหมดแรง ตอบอย่างเนือย ๆ “อืม ของฝากจากเมืองฮาร์บิน แบ่งกันกินนะ”

หลิวเฟิงและโจวเฉวียนจะไปส่งเสิ่นชิงที่สำนักงานอัยการ จึงขึ้นรถไปด้วย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถมาถึงสำนักงานอัยการ เสิ่นชิงไปหาผู้อำนวยการหลี่ก่อน เธออยากขอลาอีกสองสามวันเพื่อไปเฝ้าคุณย่าที่โรงพยาบาล

ผู้อำนวยการหลี่เป็นผู้บังคับบัญชาที่ดี เข้าอกเข้าใจมาก

เขารู้ว่าวันหยุดของเสิ่นชิงที่ผ่านมาไม่ได้พักผ่อนจริง ๆ จึงอนุมัติวันลาให้เสิ่นชิงอีกสามวัน

ส่วนอธิบดีหม่ายิ่งไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ

เรื่องช่วยเหลือเมืองฮาร์บิน เสิ่นชิงทำให้เขาภูมิใจมาก อย่าว่าแต่อนุมัติสามวันเลย ให้หยุดอีกหนึ่งสัปดาห์ก็ยังได้

นอกห้องทำงาน หลิวเฟิงและโจวเฉวียนกำลังช่วยเสิ่นชิงแบ่งของฝาก บนโต๊ะทำงานของทุกคนกองเป็นภูเขาน้อย ๆ

เมืองฮาร์บินกำลังเป็นที่นิยม สินค้าพื้นเมืองของเมืองฮาร์บินก็ราคาพุ่งสูงขึ้นตาม ไม่ว่าจะเป็นไส้กรอกแดง เห็ดฤดูใบไม้ร่วง ถั่วฮาเซลนัท ของป่าแห้ง ทุกอย่างขายหมดเกลี้ยงบนอินเทอร์เน็ต ซื้อไม่ได้เลย

ทุกคนได้รับสินค้าพื้นเมืองต่างก็มีความสุข บรรยากาศในสำนักงานคึกคักมาก

หลิวเฟิงคุยสนุกมาก เล่าให้ทุกคนฟังว่า เสิ่นชิงนำพาสำนักการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมค่อย ๆ สร้างเมืองฮาร์บินให้กลายเป็นแบรนด์ยักษ์ใหญ่อย่างไร

เหอซีฟังแล้วตาเป็นประกาย มองด้วยความชื่นชมพลางกล่าวว่า “คุณเสิ่นเก่งจริง ๆ ไม่ว่าจะวางเธอไว้ที่ไหน ก็สามารถสร้างผลงานได้ ผมรู้สึกว่า คนที่มีความสามารถรอบด้านอย่างคุณเสิ่น ถ้าอยู่ในสำนักงานอัยการของเรา อาจจะเป็นการเสียของไปหน่อย”

หลิวเฟิงหัวเราะคิกคัก “ฮ่า ๆ น้องชายคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ ชอบเอาใจคนนอก”

เหอซีเบ้ปาก “เฮอะ ผมแค่พูดไปงั้น ๆ คุณเสิ่นชิงเป็นคนของสำนักงานอัยการเรา ใครก็ไม่มีทางดึงตัวเธอไปได้”

ขณะที่หลายคนกำลังพูดคุยหัวเราะกัน เสิ่นชิงก็ออกมาจากห้องของผู้อำนวยการหลี่

เหอซีรีบทักทายเสิ่นชิงก่อน “คุณเสิ่น ช่วงนี้คุณเหนื่อยมากที่เมืองฮาร์บินนะครับ”

เสิ่นชิงยิ้มพยักหน้ารับ แล้วไม่ได้ทักทายกับเพื่อนร่วมงานมากนัก ก็เรียกรถออกไปจากสำนักงานอัยการ “เอ๊ะ? ทำไมเสิ่นชิงมาแล้วก็ไปอีกล่ะ? นี่เธอมีภารกิจอีกแล้วเหรอ?”

เหอซีมองเห็นเงาร่างของเสิ่นชิงที่รีบร้อนจากไป รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง

“คุณย่าของคุณเสิ่นป่วย เธอคงรีบไปโรงพยาบาลเพื่อดูแล” โจวเฉวียนอธิบาย

เหอซีพยักหน้า “อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง”

เมืองหลวง โรงพยาบาลประชาชน

เสิ่นชิงลงจากรถ อดทนต่อความไม่สบายตัว รีบร้อนมาถึงห้องผู้ป่วย

คุณย่านอนอยู่บนเตียง หลับตาด้วยความเหนื่อยล้า เฉียวอวี่หรานก้มหน้าก้มตาวาดรูปอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ

“ป้า!” เฉียวอวี่หรานตาไว มองเห็นเสิ่นชิงในทันที เธอรีบวางพู่กันลง พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเสิ่นชิงราวกับนกน้อยบินกลับรัง

“ป้า! ป้า! ป้ากลับมาแล้ว!” เฉียวอวี่หรานร้องออดอ้อนเหมือนนกกระจอกตัวน้อย

“ชู่!” เสิ่นชิงยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก เป็นสัญญาณให้เงียบเสียง “อวี่หราน ที่นี่คือโรงพยาบาล พูดเบา ๆ หน่อยนะจ๊ะ”

เสิ่นชิงเดินไปที่ข้างเตียง มองดูคุณย่าที่กำลังหลับสนิท รู้สึกปวดร้าวในดวงตา

ผมของคุณย่าขาวโพลนไปหมดแล้ว ผิวหนังหย่อนคล้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยกระชรา ดูแก่หง่อมเหลือเกิน

เธอเพิ่งถามหมอมา หมอบอกว่าคนแก่อายุมากแล้ว อวัยวะทุกส่วนในร่างกายกำลังเสื่อมถอย เจ็บป่วยครั้งหนึ่งก็แก่ไปสิบปี ถ้าอยากอายุยืนร้อยปี จำเป็นต้องเลิกสูบบุหรี่และดื่มเหล้า

นัยว่า ถ้าไม่เลิกสูบบุหรี่ไม่เลิกดื่มเหล้า คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี

เสิ่นชิงรู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย คุณย่าเป็นญาติคนเดียวของเธอ และเป็นความอบอุ่นที่มีน้อยนักในชีวิตของเธอ

ถ้าคุณย่าจากเธอไป โลกนี้ก็จะมีคนที่รักเธอน้อยลงอีกคนหนึ่ง

นึกถึงคำกำชับของหมอ เสิ่นชิงอดขำขื่นไม่ได้ คุณย่าถือว่าบุหรี่และเหล้าเป็นชีวิตจิตใจมาตลอด ให้เธอเลิกสูบบุหรี่เลิกดื่มเหล้า ไม่เท่ากับเอาชีวิตเธอหรอกเหรอ?

รู้สึกว่ามีคนเข้ามาใกล้ข้างเตียง คุณย่าขยับเปลือกตา พยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงแหบพร่าพูดว่า “ชิงชิง… กลับมาแล้วเหรอ?”

พูดพลางคุณย่าก็พยายามดิ้นลุกขึ้นนั่ง พึมพำในปากว่า “คนแก่แล้ว แค่ไข้หวัดนิดหน่อยก็ทนไม่ไหว”

เสิ่นชิงมองดูคุณย่าที่ดูผอมโซ กลั้นความเจ็บปวดในใจพูดว่า “ย่าคะ ต่อไปเลิกสูบบุหรี่และดื่มเหล้านะคะ”

คุณย่าได้ยินแล้วก็ตาโตทันที “อะไรนะ? เลิกสูบบุหรี่? เลิกดื่มเหล้า? ไม่ได้หรอก”

ชีวิตที่ไม่สูบบุหรี่และไม่ดื่มเหล้า มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน!

คุณย่าเอียงหัวไปด้านข้าง “หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาอีกไม่กี่ปีใช่ไหม? เธออย่าไปฟังพวกเขาพูดเหลวไหลเลย ร่างกายของฉัน ฉันรู้ดี รอให้ฉันหายป่วย ฉันก็จะกลับไปเป็นคนเก่งในการทำนาอีกครั้ง!”

เสิ่นชิงไม่พูดอะไร เพียงแค่มองคุณย่าเงียบ ๆ

คุณย่าทำเหมือนเด็กที่ทำผิด ดึงมุมผ้าห่มเบา ๆ พึมพำเสียงเบา

“คนแก่อายุมากแล้ว ก็ไม่มีงานอดิเรกอื่น แค่ชอบสูบสักนิด ดื่มสักหน่อย

ในเมื่อชีวิตใกล้จะถึงจุดจบแล้ว สูบบุหรี่เพิ่มอีกมวน ดื่มเหล้าเพิ่มอีกอึก ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!”

คนแก่ล้วนดื้อรั้น คุณย่าของเสิ่นชิงก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

เห็นว่าพูดให้คุณย่าเข้าใจไม่ได้ เสิ่นชิงจึงต้องใช้ไม้ตายแล้ว

เธอถูตาแล้วพูดเสียงเบา “ย่าคะ หมอบอกว่าร่างกายของคุณย่า…แย่มากแล้ว ย่าอย่าดื้ออีกเลย เลิกบุหรี่เลิกเหล้าทั้งหมดเถอะ ไม่งั้น…ไม่งั้นคุณย่าอาจจะไม่ได้เห็นวันที่หลานสาวแต่งงานนะ”

คุณย่าไม่พูดอะไรอีก เหมือนมะเขือเทศที่เหี่ยวเฉา

หลังจากผ่านไปสักพัก เธอกัดฟันพูดว่า “ได้! ฉันจะเลิก! ต่อไปนี้ฉันจะไม่สูบบุหรี่และไม่ดื่มเหล้าอีกแล้ว

ถ้าฉันไม่ได้เห็นเธอแต่งงาน แม้แต่ตายไปแล้วฉันก็ไม่มีวันสบายใจ!”