สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 368 ฉันจะไม่ไปดูงานกาล่าฉลองตรุษจีนหากไม่มีคุณ

บทที่ 368 ฉันจะไม่ไปดูงานกาล่าฉลองตรุษจีนหากไม่มีคุณ

เสิ่นชิงครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วพูดเข้าโทรศัพท์ว่า

“คุณเหอ อย่าเพิ่งร้อนใจ เรื่องนี้แก้ไขได้ ฉันจะโทรศัพท์หาคนคนหนึ่ง”

พูดจบ เสิ่นชิงก็เริ่มเปิดรายชื่อโทรศัพท์

ในรายชื่อโทรศัพท์ของเธอ มีชื่อของคนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานอยู่คนหนึ่ง เฟิงอวี่เสียง พิธีกรชื่อดังของสถานีโทรทัศน์กลาง

เสิ่นชิงชั่งน้ำหนักโทรศัพท์ในมือ เธอไม่ได้คุยกับเฟิงอวี่เสียงมานานแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้ชายชราคนนี้กำลังยุ่งอะไรอยู่

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นชิง เฟิงอวี่เสียงดีใจมาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น

เสิ่นชิงในตอนนี้ เทียบกับเสิ่นชิงตอนที่เข้าร่วม Super Brain ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้เลย

ตอนนั้นเสิ่นชิงยังเป็นแค่คนดังในโลกออนไลน์คนหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นอัยการที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ เป็นวีรบุรุษของประชาชนที่ได้รับความชอบชั้นหนึ่ง

เฟิงอวี่เสียงกลั้นความตื่นเต้นและดีใจไว้ในใจ ถามว่า “ชิงชิง ทำไมถึงมีเวลาโทรหาฉันล่ะ? คิดถึงลุงแก่ ๆ คนนี้เหรอ?”

เสิ่นชิงยิ้ม “ใช่ค่ะ คิดถึงคุณลุงก็เลยโทรมาฟังเสียงหน่อย”

ได้ยินมาว่า ใบหน้าของเฟิงอวี่เสียงยิ้มเหมือนดอกเบญจมาศ

“โอ้โห ฉันคนแก่คนนี้รู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ!”

ต่อมาเขาเปลี่ยนน้ำเสียงและพูดว่า

“บอกมาเถอะ มีอะไรให้ฉันช่วย ตราบใดที่ฉันช่วยได้ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่!”

เมื่อเฟิงอวี่เสียงพูดตรง ๆ แบบนี้ เสิ่นชิงก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป

เสิ่นชิงพูดเรียบ ๆ ว่า “เป็นอย่างนี้ค่ะ ฉันอยากให้สถานีโทรทัศน์กลางช่วยพูดถึงต๋าจี่จากภูเขาอวิ๋นไถหนึ่งเสียง ในความเห็นของฉัน เรื่องนี้เป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเหอหนาน สองวันนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับ เห็นว่าโชคลาภมหาศาลกำลังจะหายไป วิญญาณของเขาก็จะหายไปด้วย”

เฟิงอวี่เสียงได้ยินแล้วหัวเราะ “ฉันนึกว่าเรื่องอะไร ต่อไปเรื่องแบบนี้ เธอบอกฉันทางวีแชตก็พอ ไม่ต้องโทรมาเป็นพิเศษหรอก”

หลังจากเสิ่นชิงวางสายไม่นาน บัญชีทางการของข่าวสถานีโทรทัศน์กลางก็โพสต์ข้อความหนึ่ง

เนื้อหาของโพสต์มีเพียงไม่กี่คำ แต่ทุกคำเต็มไปด้วยความร้อนแรง

ข่าวสถานีโทรทัศน์กลาง @คุณหนูน้อยต๋าจี่ภูเขาอวิ๋นไถ ปีนี้งานกาล่าฉลองตรุษจีน ถ้าไม่มีคุณฉันไม่ดู

ปี! นี้! งาน! กา! ล่า! ฉลอง! ตรุษ! จีน! ถ้า! ไม่! มี! คุณ! ฉัน! ไม่! ดู! น้ำหนักของประโยคนี้ ใครก็ตามที่เป็นคนจีนก็สามารถมองออกได้

คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่คำนี้เป็นการยืนยันจากสถานีโทรทัศน์กลาง

บรรดาสื่อข่าวชื่อดังเหล่านั้นไม่คิดว่า สถานีโทรทัศน์กลางจะลงมาเล่นด้วย และยังตบหน้าพวกเขาอย่างจังหลายที

ชาวเน็ตต่างตกตะลึงเมื่อเห็นแถลงการณ์ที่สถานีโทรทัศน์กลางเผยแพร่

แม้แต่ข่าวของสถานีโทรทัศน์กลางยังยอมรับการแสดงของคุณหนูน้อยต๋าจี่ แล้วบรรดาสื่อข่าวชื่อดังพวกนั้นจะนับเป็นอะไร!

ต่อหน้าผู้มีอำนาจสูงสุด สื่อข่าวที่มีผู้ติดตามหลายสิบล้านคนก็นับเป็นแค่สื่อชั้นสามเท่านั้น!

ส่วนความคิดเห็นในโพสต์ข่าวของสถานีโทรทัศน์กลางก็ระเบิด

ชาวเน็ต : โอ้โห! โอ้โห! เรื่องนี้ถึงกับทำให้คุณสถานีโทรทัศน์กลางมาเอง!

ชาวเน็ต : คุณสถานีโทรทัศน์กลางเท่มาก! คราวนี้ฉันอยากรู้ว่าใครจะกล้าพูดจาไม่ดี!

ชาวเน็ต : พระเจ้า ต๋าจี่คนนี้มีคนหนุนหลังอยู่ข้างบนหรือเปล่านะ? ถึงสามารถทำให้ข่าวสถานีโทรทัศน์กลางออกมาพูดแทนเธอได้

ชาวเน็ต : ถ้าเธอมีคนหนุนหลังอยู่ข้างบน ตั้งแต่แรกก็คงไม่ถูกยกเลิกกิจกรรมและไล่ออกจากเขาอวิ๋นไถแล้ว

ชาวเน็ต : จะได้เห็นคุณหนูน้อยต๋าจี่ในงานกาล่าฉลองตรุษจีนจริง ๆ เหรอ? เธอจะแสดงอะไรล่ะ?

น้องสาวที่แสดงเป็นต๋าจี่เห็นสถานีโทรทัศน์กลางออกมาพูดเพื่อเธอ รู้สึกประหลาดใจที่ได้รับเกียรติ เธอถือโทรศัพท์ไว้และตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

และยังมี… การแสดงในงานกาล่าฉลองตรุษจีน?

น้องสาวต๋าจี่รู้สึกสับสนวุ่นวายใจ

เรื่องแบบนี้เป็นไปได้อย่างไร เธอเป็นแค่นางแบบตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง จะขึ้นไปแสดงบนเวทีงานกาล่าฉลองตรุษจีนได้อย่างไร

ไม่นาน ก็มีเจ้าหน้าที่จากสถานีโทรทัศน์กลาง ติดต่อมาหาน้องสาวต๋าจี่

ที่แท้งานกาล่าฉลองตรุษจีนนี้หมายถึงงานเทศกาลท้องถิ่นของเหอหนาน สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเหอหนานได้วางแผนรายการประชาสัมพันธ์ในงานเทศกาลของตัวเอง และจะเชิญน้องสาวต๋าจี่ไปร่วมงานด้วย

ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเหอหนานก็ได้ติดต่อน้องสาวต๋าจี่ ขอบคุณเธอที่ช่วยประชาสัมพันธ์ให้เหอหนาน

น้องสาวต๋าจี่จึงเข้าใจว่า ที่สถานีโทรทัศน์กลางออกมาพูดเพื่อเธอ เป็นเพราะผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเหอหนาน เธอจึงรีบแสดงความขอบคุณต่อเหอเซี่ยงชุนทันที ถ้าไม่ใช่เพราะสถานีโทรทัศน์กลางออกมาสนับสนุนเธอ อาชีพคอสเพลย์ของเธออาจจะต้องจบลงแล้ว

เมื่อเหอเซี่ยงชุนได้ยินเช่นนั้น เขาก็โบกมือพลางพูดว่า “ฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอกที่จะขอให้สถานีโทรทัศน์กลางช่วยได้ เป็นเพราะคุณเสิ่นชิงต่างหากที่ช่วยพูดแทนคุณ”

เมื่อน้องสาวต๋าจี่ได้ยินเช่นนั้น เธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ กลายเป็นหินไปเป็นเวลานาน

คุณเสิ่นชิงงั้นเหรอ?

เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนใหญ่คนโตที่ช่วยเหลือเธออยู่เบื้องหลังจะเป็นอัยการชื่อดังระดับประเทศอย่างคุณเสิ่นชิง

น้องสาวต๋าจี่พยายามระงับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น “งั้นคุณช่วยบอกช่องทางติดต่อของคุณเสิ่นให้ฉันได้ไหมคะ ฉันอยากจะขอบคุณเธอ”

เหอเซี่ยงชุนรีบส่งข้อความทางวีแชตเพื่อสอบถามความเห็นของเสิ่นชิง

เสิ่นชิงตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและกระชับด้วยคำสามคำ “ไม่ต้องขอบคุณ”

ดังนั้น เหอเซี่ยงชุนจึงหันมาพูดว่า “คุณเสิ่นงานยุ่งมาก คุณช่วยประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวและวัฒนธรรมของเราที่เหอหนานให้มาก ๆ นั่นแหละคือการขอบคุณที่ดีที่สุดแล้ว!”

หลังจากที่สถานีโทรทัศน์กลางออกมาพูดแทนน้องสาวต๋าจี่ ภูเขาอวิ๋นไถก็รีบติดต่อเธอทันที หวังว่าเธอจะไม่ถือสาและยังคงทำกิจกรรมการแสดงที่ภูเขาอวิ๋นไถต่อไป

น้องสาวต๋าจี่ผู้งดงามและมีจิตใจดีงาม เข้าใจว่าภูเขาอวิ๋นไถก็จำเป็นต้องทำเช่นนั้น จึงตกลงกลับมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อทราบว่าน้องสาวต๋าจี่กลับมาที่ภูเขาอวิ๋นไถ ชาวเน็ตก็รู้สึกดีใจมาก

ภูเขาอวิ๋นไถกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของมณฑลเหอหนานในทันที

…

สำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองฮาร์บิน

ในช่วงวันขึ้นปีใหม่ พนักงานของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรมเมืองฮาร์บินยุ่งมาก ตอนนี้วันหยุดสิ้นสุดลงแล้ว ทุกคนทรุดตัวลงบนเก้าอี้ ไม่อยากขยับตัวเลย

จางกั๋วเหลียวซื้ออาหารมากมายมาให้รางวัลทุกคนทั้งไก่ทอด ห่านต้ม เป็ดหมักซอส มันฝรั่งทอด ชานม เค้ก และขนมขบเคี้ยวเกือบทุกชนิด

เจ้าหน้าที่หลายคนบ่นว่า ผู้อำนวยการจางขี้เหนียว ไม่พาทุกคนออกไปกินข้าวด้วยกัน

เสิ่นชิงค่อย ๆ กัดหลอดชานม ดื่มชานมไปพลางเปิดดูวีแชตไปพลาง

ในวีแชต สวีลี่ส่งสติกเกอร์หน้าบึ้งมาเจ็ดแปดอันติดกัน ถามเสิ่นชิงว่า เมื่อไหร่จะกลับเมืองหางโจว “พี่เสิ่นชิง! ลืมพวกเราไปแล้วหรือเปล่า? คุณอยู่ในฮาร์บินมาเกือบครึ่งเดือนแล้วนะ!

ตกลงคุณเป็นคนของสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม หรือว่าเป็นคนของสำนักงานอัยการกันแน่?

ถ้ายังไม่กลับมา ฉันจะไปลักพาตัวคุณมาเอง!”

จากสติกเกอร์แสดงอารมณ์ทั้งหมดนี้ ดูเหมือนว่าสวีลี่ตอนนี้โกรธจนถึงขีดสุดแล้ว

แต่เสิ่นชิงกลับรู้สึกว่าสติกเกอร์แสดงอารมณ์โกรธพวกนี้น่ารักมาก เธอจึงกดบันทึกไว้เงียบ ๆ

“ครืด ครืด…”

หน้าจอของเสิ่นชิงสั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง เป็นสวีลี่ที่ส่งมา

“สวีลี่โกรธ! พี่เสิ่นชิงรีบกลับมาเร็ว!”

เสิ่นชิงตอบกลับไปด้วย “สวีลี่ เธอทำตัวน่ารักอะไรแบบนั้น”

“พี่เสิ่นชิงคุณรู้ไหมว่าพวกเราเหนื่อยแค่ไหนในช่วงนี้! พวกเราสามคนยุ่งจนแทบตาย! พอคุณกลับมา ฉันต้องเอาคืนคุณให้สาสมแน่ ๆ!”

เสิ่นชิง “โอ้โห ได้ ฉันจะรีบกลับไปโดยเร็วที่สุด งานที่นี่ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว”

สวีลี่ “ฮึ! อย่าลืมซื้อของฝากพื้นเมืองจากเมืองน้ำแข็งมาด้วยนะ ฉันอยากกินไส้กรอกแดง ลูกแพร์แช่แข็ง ไอศกรีมแท่งมาเตียร์ และแครนเบอร์รี่!”

เสิ่นชิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามสวีลี่ คำถามที่ละเอียดอ่อนมาก “เสี่ยวลี่ ตอนนี้เธอหนักกี่กิโลแล้ว?”

สวีลี่ไม่ตอบข้อความเป็นเวลานาน สักพักจึงตอบกลับมาว่า “ฉัน! ไม่! อ้วน!”