สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 349 คนโง่ที่มักทำตัวฉลาด

บทที่ 349 คนโง่ที่มักทำตัวฉลาด

คนงานบนดาดฟ้าได้ยินเสียงดังจากข้างล่าง รีบชะโงกหน้าออกไปดู

เมื่อพวกเขาเห็นเสิ่นชิงนอนอยู่บนพื้นหิมะ ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด พากันวิ่งลงไปดูข้างล่าง

แต่โชคดีที่มีคนเตือนเสิ่นชิงให้หลบทัน จึงไม่โดนน้ำแข็งทิ่มแทง เพียงแค่โดนเศษน้ำแข็งกระเด็นใส่จนผิวถลอกนิดหน่อย

เมื่อคนงานเห็นว่าเสิ่นชิงไม่เป็นอะไร พวกเขาก็โล่งอก แต่ยังคงถามด้วยความโมโหเล็กน้อย “น้องสาว ทำไมคุณกล้าออกมาตอนนี้? แถมยังกล้ายืนอยู่ใต้อาคารอีก? คุณไม่กลัวตายเหรอ?”

เสิ่นชิงไม่รู้เรื่องการทุบน้ำแข็งเลย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “ฮะ?”

เมื่อเห็นชัดเจนว่าเสิ่นชิงไม่รู้เรื่องนี้ คนงานก็พูดเสียงอ่อนลง

“วันนี้ตอนบ่าย 3 โมงถึง 4 โมงมีการกำจัดน้ำแข็ง ทุกคนห้ามออกนอกอาคาร คุณไม่ได้รับแจ้งเหรอ?”

เสิ่นชิงขมวดคิ้ว ไม่มีใครบอกเธอเรื่องนี้เลย

เสิ่นชิงส่ายหัวเบา ๆ

“ฉันไม่รู้เรื่องนี้ และก็ไม่ได้รับแจ้งด้วย”

คนงานเกาหัวแกรก ๆ

“แปลกจัง พวกเราแจ้งทุกเขตแล้วนะ ไม่ได้ ต้องสอบถามให้ชัดเจน ผมจะโทรหาหัวหน้าทีม”

จริง ๆ แล้วหลินส่วงไม่ได้เดินไปไกล เธอหาที่ซ่อนตัวและแอบสังเกตเสิ่นชิงอยู่

เมื่อเธอเห็นเสิ่นชิงหลบหลีกน้ำแข็งได้ ก็โกรธจนกระทืบเท้า

ตอนที่คนงานกำลังจะโทรหาหัวหน้า หลินส่วงรีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน พูดว่า

“โอ้พระเจ้า คุณเสิ่นชิง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

พูดจบ หลินส่วงก็หันไปโวยวายใส่คนงาน

“เมื่อกี้เกือบเอาชีวิตคนแล้วนะ! พวกคุณทำงานกันยังไงกัน? ตอนที่พวกคุณก่อสร้าง ไม่ตรวจสอบก่อนเลยเหรอว่ารอบ ๆ มีคนอยู่ไหม? ใครเป็นหัวหน้าของพวกคุณ? ฉันจะร้องเรียนพวกคุณ!”

คนงานได้ยินว่าหลินส่วงจะร้องเรียนพวกเขา และจะฟ้องหัวหน้า ก็ตกใจทันที รีบโค้งตัวขอโทษว่า

“ขอโทษครับ ขอโทษ เป็นความผิดของพวกเราเอง พวกเราจะระวังให้มากขึ้นในอนาคตครับ!”

เมื่อหลินส่วงทำเช่นนี้ คนงานกลัวจะถูกหัวหน้าดุด่า จึงไม่กล้าโทรศัพท์ไปถามอีก

เห็นท่าทางคุกคามของหลินส่วง เสิ่นชิงจึงดึงเธอออกมา แล้วพูดกลบเกลื่อนว่า

“พอเถอะ ๆ ฉันไม่เป็นไร เมื่อกี้ยังต้องขอบคุณคนงานคนหนึ่งที่เตือนฉันด้วย ผู้อำนวยการจางยังรออยู่ พวกเราไปกันเถอะ”

หลินส่วงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ความจริงผู้อำนวยการจางไม่ได้เรียกพวกเธอไปประชุมเลย

หลินส่วงกลอกตาไปมาแล้วพูดว่า “เอ่อ คุณเสิ่นชิงคะ เมื่อกี้ฉันได้รับแจ้งจากผู้อำนวยการว่า เขามีธุระด่วนกะทันหัน เลยไม่มีเวลาประชุมแล้ว บอกว่าจะนัดคุยกันใหม่วันหลังค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นชิงหยุดมองชั่วครู่ แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เรื่องพวกนี้มันช่างบังเอิญเกินไปแล้ว

สายตาของเสิ่นชิงตกลงบนตัวของหลินส่วง

คนคนนี้ไม่ใช่กลับไปเอารายงานการเงินหรอกเหรอ? ทำไมถึงมือเปล่ากลับมา?

หลังจากเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกัน เสิ่นชิงหรี่ตาลง และเข้าใจทุกอย่างในทันที

มองดูใบหน้าเล็ก ๆ ที่ดูบริสุทธิ์และไร้เดียงสาของหลินส่วง สายตาของเสิ่นชิงเย็นชาลงเล็กน้อย

ฮึ คนโง่ที่มักทำตัวฉลาด แต่จริง ๆ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

หลินส่วงกลัวว่า เสิ่นชิงจะสังเกตเห็นบางอย่าง จึงรีบดึงแขนของเธอ ยิ้มอย่างไร้พิษภัยพลางพูดว่า

“คุณเสิ่น พวกเรากลับกันก่อนดีกว่า ฉันได้ดึงรายงานการเงินในช่วงไม่กี่ปีนี้ออกมาแล้ว คุณลองดูก่อน อาจจะเป็นข้อมูลอ้างอิงได้”

เสิ่นชิงไม่ได้เปิดโปงหลินส่วง เพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า “ได้”

หลังจากกลับมาที่สำนักงาน หลินส่วงไปหยิบรายงานการเงิน

เสิ่นชิงแอบส่งข้อความไปหาจางกั๋วเหลียว

“ผู้อำนวยการจาง ฉันได้ยินว่าคุณเพิ่งจะเรียกฉันไปประชุม? เป็นเรื่องปรึกษางบประมาณใช่ไหมคะ?”

ไม่นาน ผู้อำนวยการจางก็ตอบกลับมา

“ฮะ? ไม่มีนะ ผมยังคุมงานอยู่ที่โลกน้ำแข็งและหิมะอยู่เลย คุณได้ยินมาจากใครว่าจะมีการประชุม?”

หลังจากได้รับคำตอบจากผู้อำนวยการจาง เสิ่นชิงมองดูเงาร่างของหลินส่วงที่กำลังค้นหาเอกสาร แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ

เสิ่นชิงพิงเก้าอี้ กดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว

“โอ้ งั้นอาจจะเป็นฉันที่ได้ยินผิดไปค่ะ”

เสิ่นชิงประสานมือ ถอนหายใจเบา ๆ

ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มีคนมองเธอไม่ดี โดยไม่รู้ตัวก็ถูกคนจดจำความแค้นไว้แล้ว

ความสามารถในการสร้างศัตรูของเธอนี่ก็ไม่เป็นสองรองใครจริง ๆ

“ต๊อก ต๊อก…”

ปลายนิ้วของเสิ่นชิงเคาะโต๊ะเบา ๆ ดวงตาสีดำสนิทเหมือนหมึกเจือด้วยความเย็นชา

“พี่สาวเสิ่น นี่คือรายงานรายได้ของเทศกาลโลกน้ำแข็งและหิมะในปีที่ผ่านมา ถ้าคุณมีอะไรไม่เข้าใจ ถามฉันได้เลยนะคะ ฉันจะตอบทุกอย่างที่รู้อย่างละเอียด”

หลินส่วงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างว่าง่าย มุมปากเผยรอยยิ้มหวาน ๆ ดูเหมือนเด็กสาวที่เรียบร้อย เชื่อฟัง และรู้ความ

บริสุทธิ์ งดงาม กระตือรือร้น และมุ่งมั่น

มือที่เคาะโต๊ะของเสิ่นชิงหยุดชะงัก

ฮึ แสดงได้เก่งนี่ หน้าไหว้หลังหลอก

เสิ่นชิงมองไปที่หลินส่วง แล้วยิ้มมุมปาก

“วางรายงานไว้ตรงนั้นแหละ ฉันคิดว่าใคร ๆ ก็อ่านออก อีกอย่าง อย่าเรียกฉันว่าพี่สาวเลย เราสองคนน่าจะอายุเท่ากันนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลินส่วงก็ซีดลง เธอยืนนิ่งอยู่กับที่

หลินส่วงเป็นคนอ่อนไหวอยู่แล้ว คำพูดของเสิ่นชิงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก

ทั้งที่อายุเท่ากัน คนหนึ่งเป็นแค่พนักงานธรรมดาในสำนักงานการท่องเที่ยวและวัฒนธรรม อีกคนกลับเป็นที่รู้จักกันดีและยังมีตำแหน่งสูงที่มีผลงานด้วย

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เธอด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าหลินส่วงจะมีรูปลักษณ์ภายนอกที่อ่อนโยน แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนชอบแข่งขันและอยากเอาชนะ

คำพูดของเสิ่นชิงทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงในทันที แต่เธอก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “ได้…ได้ค่ะ”

อีกด้านหนึ่ง โจวเฉวียนได้หาไกด์นำทางเข้าไปในภูเขาเรียบร้อยแล้ว และยังซื้อเสบียงอาหารจำนวนมากเพื่อเตรียมมอบให้กับชนเผ่าสื่อลู่

การเข้าไปในภูเขาในช่วงหิมะตกหนักเป็นงานที่ยากลำบาก อากาศหนาวเย็นจัด อุณหภูมิในป่าเขายิ่งต่ำกว่า ตอนนี้ลดลงถึงติดลบสี่สิบองศาแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากไป

เสิ่นชิงตัดสินใจเป็นผู้นำ และขึ้นรถเป็นคนแรก

เมื่อเห็นเสิ่นชิงขึ้นรถไปแล้ว โจวเฉวียนและหลิวเฟิงก็รีบตามขึ้นไปติด ๆ

ขณะที่ประตูรถกำลังจะปิด หลินส่วงก็พลันวิ่งมาขวางไว้หน้ารถ “ยังมีฉัน ฉันก็จะไปด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของเสิ่นชิงก็เย็นชาลงทันที ในป่าเขานั้นหนาวเย็นมาก งานที่ยากลำบากแบบนี้ คนอื่นพยายามหลีกเลี่ยง แต่หลินส่วงกลับอาสาเข้ามาเอง

เธอไม่อาจไม่สงสัยในแรงจูงใจของหลินส่วง

โจวเฉวียนไม่เห็นด้วยอย่างมาก เขาพิงประตูรถพูดว่า

“หลินส่วง พวกเราออกไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว เธอไม่ต้องไปหรอก ในป่าเขามันหนาวมากนะ เธออยู่ที่สำนักงานดี ๆ เถอะ อีกอย่าง เธออยู่แผนกการเงิน ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะต้องออกไปข้างนอกนี่”

หลินส่วงยืดอกพูดว่า

“พวกคุณไม่ได้จะไปภูเขาไท่ไป๋เพื่อหาเผ่าสื่อลู่หรอกเหรอ? ฉันเคยไปเที่ยวภูเขาไท่ไป๋มาหลายครั้งแล้ว ฉันคุ้นเคยกับภูมิประเทศ แน่นอนว่าต้องช่วยได้”

เมื่อได้ยินว่า หลินส่วงคุ้นเคยกับภูมิประเทศ เสิ่นชิงหัวเราะเยาะในใจ

ฮึ ผู้หญิงคนนี้ คงกำลังวางแผนจะทำร้ายเธออีกสินะ…

คิดถึงตรงนี้ เสิ่นชิงก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ได้ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้อยากเล่น เธอก็จะเล่นด้วยจนจบ