สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 335 ภรรยาฆ่าสามี สามีฆ่าภรรยา

บทที่ 335 ภรรยาฆ่าสามี สามีฆ่าภรรยา

ซุนพานะกาลูบหลังศีรษะที่เป็นแผลตกสะเก็ดแล้ว โกรธจนนิ้วมือสั่น

เขารีบปีนขึ้นหอสังเกตการณ์ทันที หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดู พบว่าทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของค่าย ปรากฏแถวของรถหุ้มเกราะขึ้นอย่างชัดเจน

รถหุ้มเกราะหลายสิบคันเรียงแถวกันเป็นแนวยาว ยิ่งใหญ่อลังการ ดุดันน่าเกรงขาม ที่ใดที่พวกมันผ่านไป ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

ทุกจุดยึดและด่านตรวจตามเส้นทางของฐานที่มั่นใหญ่ ไม่มีทางต่อกรกับสัตว์ร้ายเหล็กกล้าเหล่านี้ได้เลย

เสิ่นชิงนั่งอยู่ในรถ รู้สึกปลอดภัยอย่างยิ่ง

รถหุ้มเกราะยิงไปทางไหนก็ถล่มทางนั้น พูดคุยหัวเราะกันไปพลางทำลายล้างไปพลาง

เสิ่นชิงนั่งอยู่ในรถหุ้มเกราะไล่ล่าอย่างมีชัย ส่วนซุนเจ๋อเหมือนสุนัขจรจัดที่หนีเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหน้า เขากลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว ก็จะถูกถล่มจนกลายเป็นกองเนื้อเละ

ตอนนี้ สถานการณ์ของทั้งสองคนพลิกกลับด้านโดยสิ้นเชิง

เขาหนี เธอไล่ล่า เขาแม้จะมีปีกก็บินหนีไปไม่รอดซุนเจ๋อเร่งความเร็ว รถหุ้มเกราะก็เร่งความเร็ว ซุนเจ๋อช้า รถหุ้มเกราะก็ช้า

ภาพนี้เหมือนเสือกำลังเล่นกับเหยื่อ ช่างน่าสนใจมาก

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ ๆ ฉันหัวเราะจนตาย กรรมตามสนองมาเร็วเหมือนพายุทอร์นาโด!

ชาวเน็ต : ซุนเจ๋อ ดูเหมือนหมาตัวหนึ่งเลย การตอบแทนในชาตินี้ทำให้ฉันดูจนเพลินเลย!

ชาวเน็ต : สมควรแล้ว! พี่เสิ่นชิง รีบยิงปืนใหญ่ฆ่าซุนเจ๋อ ไอ้หมาบ้านั่นซะ!

ชาวเน็ต : ฮ่า ๆ นี่มันนิยายแก้แค้นแห่งปีเลยนะ พี่เสิ่นชิง อย่าให้ซุนเจ๋อตายเร็วนัก แบบนั้นมันง่ายเกินไปสำหรับมัน

ด้วยรถหุ้มเกราะของจีน รัฐบาลพม่าได้เปรียบในสงครามครั้งนี้อย่างแน่นอน พวกเขาตั้งใจจะประกาศศักดาของประเทศ อนุญาตให้ถ่ายทอดสดตลอดการรบ

ชายตาเล็กนั่งอยู่ในรถหุ้มเกราะด้วยใบหน้าตื่นเต้น ร้องว่าสนุกมาก

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ดูด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ

“คุณชายครับ พวกเราไม่สามารถสลัดสิ่งนั้นที่อยู่ข้างหลังได้” ทหารพยุงตัวซุนเจ๋อไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หากโดนสิ่งนั้นแม้เพียงครั้งเดียว คงจะสลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา อย่าว่าแต่ศพทั้งศพเลย แม้แต่นิ้วมือสักนิ้วก็คงหาไม่เจอ

รถหุ้มเกราะวิ่งด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง การไล่ตามพวกเขาทันคงเป็นเรื่องของไม่กี่นาที

เจตนาของฝ่ายตรงข้ามนั้นง่ายมาก แค่ต้องการเล่นสนุกกับพวกเขาเท่านั้น

ซุนเจ๋อหันกลับไปมองด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วสบถออกมาอย่างเดือดดาล “บ้าเอ๊ย! เธอตั้งใจทำแบบนี้!”

เสิ่นชิงมองผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นใบหน้าของซุนเจ๋อเต็มไปด้วยความโกรธและตื่นตระหนก

หลังจากอ่านริมฝีปากของซุนเจ๋อออก มุมปากของเสิ่นชิงก็ยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบาง

ฮึ ก็แค่เอาวิธีของเขามาใช้กับตัวเขาเองเท่านั้นเอง

“ตูม!”

ทันใดนั้น ลูกปืนใหญ่ลูกหนึ่งก็ระเบิดขึ้นด้านหลังซุนเจ๋อ แรงระเบิดอันมหาศาลเหวี่ยงร่างของเขาลอยขึ้นสูง ก่อนจะกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง

ซุนเจ๋อรู้สึกเจ็บปวดจนชาไปทั้งตัว ราวกับอวัยวะภายในทั้งหมดกำลังสั่นสะเทือน

ขาซ้ายของเขาส่งความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดเนื้อและกระดูก

ภายในรถหุ้มเกราะ

เสิ่นชิงกำลังจับคันบังคับอยู่ เธอมองไปยังหลุมขนาดใหญ่ที่ถูกระเบิดออกมาด้านหน้า แล้วพูดอย่างครุ่นคิด

“อ๋อ ที่แท้อุปกรณ์นี้ก็คือตัวยิงจรวดนี่เอง”

กองทัพรัฐบาลพม่ารู้ดีว่า พวกเขาได้รถหุ้มเกราะมาก็เพราะเสิ่นชิง พวกเขาจึงพยายามเอาอกเอาใจเธอทุกวิถีทาง ถึงขนาดสอนให้เธอขับรถหุ้มเกราะ

อย่างไรก็ตาม ข้างหน้ามีแต่ศัตรู ไม่เกี่ยวกับการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ยิงไปส่งเดชแบบหลับตาก็ได้

เมื่อเป็นเช่นนั้น เสิ่นชิงก็ไม่เกรงใจแล้ว เธอยิงจรวดลูกหนึ่งไปยังทิศทางที่ซุนเจ๋อวิ่งหนีไป

พลังของจรวดนั้นรุนแรงมาก เพียงแค่แรงระเบิดก็สามารถพัดคนลอยไปได้สิบกว่าเมตร

ซุนเจ๋อพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง แล้วรีบลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล เดินโซเซไปข้างหน้า

“คุณชาย! พวกเราวิ่งไปทางใต้กันเถอะ อ้อมทางใต้กลับไปฐานใหญ่ ทางใต้มีแม่น้ำ พวกรถหุ้มเกราะพวกนั้นข้ามน้ำไม่ได้!”

ทหารคนสนิทคนหนึ่งพยุงซุนเจ๋อขึ้นมา แล้วเสนอคำแนะนำที่สำคัญมาก

รถหุ้มเกราะลงพื้นที่ของประเทศจีน ได้ชื่อว่าเป็นยานพาหนะที่แข็งแกร่งที่สุดบนบก แต่ก็มีจุดอ่อนอยู่ นั่นคือไม่สามารถลงน้ำได้

ยกเว้นจะเป็นรถหุ้มเกราะสะเทินน้ำสะเทินบก ไม่เช่นนั้น รถหุ้มเกราะทั่วไปก็ไม่สามารถลงน้ำได้

เมื่อซุนเจ๋อได้ยินเช่นนั้น จึงรีบวิ่งไปทางทิศใต้หลายร้อยเมตร แล้วกระโจนลงไปในแม่น้ำใหญ่

อย่างไรก็ตาม ฐานที่มั่นของกองกำลังทางใต้ของพม่าถูกล้อมไว้แล้ว แม้ซุนเจ๋อจะกระโดดลงแม่น้ำ ก็เพียงแค่หลบหนีการไล่ล่าของรถหุ้มเกราะได้ชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีทางหลุดพ้นวงล้อมได้เลย

ศูนย์บัญชาการฐานที่มั่นใหญ่ของกองกำลังทางใต้ของพม่า

ซุนพานะกาคิดว่าไม่มีทางสู้กองทัพรัฐบาลได้ จึงตัดสินใจทิ้งฐานใหญ่ หนีเข้าไปในป่าลึกเพื่อรักษากำลังไว้

จินโลบจีดีมองสามีที่คิดแต่จะหนีด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอสูดหายใจลึก แล้วตวาดออกมาด้วยความโกรธ

“ซุนพานะกา! คุณจะปล่อยให้ซุนเจ๋อตายต่อหน้าต่อตาเลยเหรอ? ถ้าคุณยังเป็นผู้ชายอยู่ ก็เปิดฉากโต้กลับซะ แล้วช่วยให้ซุนเจ๋อหนีออกจากอันตรายนี่!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เส้นเลือดที่หน้าผากของซุนพานะกาปูดโปน เขาโกรธจนควบคุมไม่อยู่และตะโกนว่า

“โต้กลับ? จะโต้กลับยังไง? ฝั่งตรงข้ามมีรถหุ้มเกราะห้าสิบคัน! เธอจะให้ฉันโต้กลับยังไง? เหมือนตั๊กแตนขวางรถหรือไง? เธอช่างโง่เขลาเหลือเกิน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดันไปยั่วโมโหจีน พวกเราจะถูกบีบให้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไง!”

จินโลบจีดีขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วแค่นเสียงเบา ๆ “ฉันมีวิธีจัดการกับรถหุ้มเกราะพวกนั้น คุณแค่ต้องช่วยถ่วงเวลาให้ฉันสักหน่อย!”

ซุนพานะกาตะโกนด้วยความโกรธ “เธอมีวิธีบ้าอะไร! ตอนนี้ไม่มีวิธีไหนใช้ได้ผลทั้งนั้น!”

พูดจบ ซุนพานะกาก็ปิดประตูดังสนั่นแล้วเดินออกไป เตรียมพาทุกคนอพยพ

เมื่อเห็นเช่นนั้น จินโลบจีดีรู้สึกเย็นยะเยือกในใจ เขาไม่สนใจชีวิตของซุนเจ๋อจริง ๆ

ในดวงตาของจินโลบจีดีวาบไหวด้วยความเกลียดชัง

ชายคนที่เคยมีแต่เธอในหัวใจและสายตา ตอนนี้กลับทอดทิ้งเธอราวกับรองเท้าเก่า และไม่แยแสต่อชีวิตของลูกชายเธอ

หรือพูดอีกอย่างก็คือ ชายคนนี้ไม่เคยรักเธอเลย สิ่งที่เขารักมาตลอดคือผลประโยชน์ที่เธอนำมาให้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของจินโลบจีดีก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความไม่ยอมรับอย่างท่วมท้น

“ซุนพานะกา! หยุดตรงนั้นนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

จินโลบจีดีพูดพลางสอดมือเข้าไปในกระเป๋า

“เธอจะพูดอะไรอีก? คนโง่อย่างเธอยังมีอะไรจะพูดอีก?”

ซุนพานะกาหันมามองจินโลบจีดีอย่างรำคาญ

“ปัง!”

กระสุนนัดหนึ่งเจาะเข้าตาซ้ายของซุนพานะกาอย่างจัง เลือดสด ๆ พุ่งกระเซ็นออกมาไกลถึงสามเมตรในทันที

“อ๊ากกก!” ซุนพานะกากุมตาซ้ายร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

“ปัง!”

จินโลบจีดียิงอีกนัด ถูกตาขวาของซุนพานะกา

“ไอ้คนใจร้าย! ตายซะ!” จินโลบจีดีเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวใจของซุนพานะกา

“ปัง ปัง ปัง!”

หลังจากเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด จินโลบจีดีและซุนพานะกาทั้งสองคนล้มลงพร้อมกัน ในขณะที่จินโลบจีดียิงนัดสุดท้าย ซุนพานะกาก็ล้วงปืนออกมา อาศัยความทรงจำและเสียงดัง เขาเหนี่ยวไกไปยังทิศทางที่ภรรยาอยู่

กระสุนนัดนี้เข้าตรงกลางหัวใจของจินโลบจีดี เลือดสดพุ่งออกมาจากอกของเธอ กระเซ็นเต็มพื้น

ซุนพานะกาก็ถูกภรรยายิงเข้าที่หว่างคิ้ว หลังจากเสียงปืนดังขึ้นหลายครั้ง ทั้งสองล้มลงพร้อมกัน

คู่สามีภรรยาที่เคยสัญญาว่า จะรักกันตลอดไปคู่นี้ สุดท้ายกลับตายด้วยน้ำมือของกันและกัน

ซุนพานะกาอาจไม่ได้รักจินโลบจีดี แต่จินโลบจีดีแน่นอนว่าเคยรักซุนพานะกา

เพราะเคยรักจึงเกลียดชัง และนำไปสู่โศกนาฏกรรม

“พ่อ! แม่!”

ซุนเจ๋อที่หนีเข้าไปในศูนย์บัญชาการ เพิ่งผลักประตูเข้ามาก็เห็นภาพนี้

สามีฆ่าภรรยา ภรรยาฆ่าสามี นับเป็นโศกนาฏกรรมของมนุษย์

ซุนเจ๋อยืนงงอยู่นาน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พ่อของเขาฆ่าแม่ของเขา แม่ของเขาฆ่าพ่อของเขา

ซุนเจ๋อลากร่างที่บาดเจ็บของตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด เขาอาเจียนเป็นเลือดออกมาเป็นก้อนใหญ่ ไม่สามารถเข้าใจภาพตรงหน้าได้เลย

“ทำไม? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

ซุนเจ๋อกอดร่างไร้วิญญาณของแม่ไว้ แล้วตะโกนถามทหารที่ประตู

พวกทหารก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันของทั้งสองคน แต่พวกเขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

จากรายงานของทหาร ซุนเจ๋อถึงได้รู้ว่า ที่แท้ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขา

ซุนเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วลากร่างที่บาดเจ็บไปยังฐานทัพซี 11

ที่นั่นมีอาวุธที่แม่ของเขาซ่อนไว้อย่างลับ ๆ จรวดต่อต้านรถหุ้มเกราะหนัก

ตอนนี้สมองของเขาสับสนมาก หน้าอกเหมือนถูกกดทับด้วยน้ำหนักมหาศาล หายใจไม่ออกเลย

เขาอยากจะระบายออกมาตามสัญชาตญาณ อยากทำลายทุกอย่าง!