สาวชนบทไลฟ์สดทำฟาร์มเพื่อสอบเป็นอัยการ - บทที่ 330 การตัดสินใจที่ยากลำบาก

บทที่ 330 การตัดสินใจที่ยากลำบาก

ผู้ชมที่อยู่รอบ ๆ ห้องถ่ายทอดสดก็ได้ยินเสียงของซุนเจ๋อเช่นกัน

ชาวเน็ตเริ่มวุ่นวาย

ชาวเน็ต : ฉันคิดว่าฉากแบบนี้จะเกิดขึ้นแค่ในนิยายหรือละครเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง ๆ…

ชาวเน็ต : คำพูดนี้ช่างเหมือนตัวร้ายมาก ซุนเจ๋อคนนี้เป็นโรคประสาทหรือไง? เขาช่างเป็นเด็กมัธยมต้นจริง ๆ ปีนี้เขาเพิ่งขึ้นมัธยมใช่ไหม?

ชาวเน็ต : แม่เจ้า โมโหจนต่อมน้ำนมไม่ทำงานแล้ว โกรธจนแทบตาย ไอ้สารเลวนี่มันหยิ่งผยองอะไรขนาดนี้!

ชาวเน็ต : ฉันอยากเอากระทะตีหัวมันให้ตายจริง ๆ อะไรกันเนี่ย ทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉานชัด ๆ!

พฤติกรรมของซุนเจ๋อทำให้ทุกคนโกรธแค้น ชาวเน็ตอยากจะมุดเข้าไปในโทรศัพท์แล้วลากตัวเขาออกมาตีให้ตาย

ชาวเน็ตดูแล้วทั้งร้อนใจและโกรธ

ชาวเน็ต : ไม่ใช่นะ เกิดอะไรขึ้น? ทีมกู้ภัยยังไม่มาอีกเหรอ? ยังอยู่บนหลังม้าระหว่างทางมาช่วยอยู่หรือไง?

ชาวเน็ต : ไอ้หมานี่มันกำลังยุแยงตะแคงรั่ว มันตั้งใจทำให้คนอื่นรำคาญ พวกเราต้องไม่ทรยศเสิ่นชิงเด็ดขาดนะ! เรื่องไร้ยางอายแบบนี้ พวกเราทำไม่ได้เด็ดขาด!

ชาวเน็ต : ใช่แล้ว ถึงหัวจะขาดเลือดจะไหล เราก็ไม่มีทางทรยศพี่เสิ่นชิง! ใครก็ตามที่ทรยศเธอ คนนั้นก็คือไอ้ขายชาติ!

ชาวเน็ต : พวกคุณเลิกพูดได้แล้ว พูดไปเรื่อยเปื่อยโดยไม่รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด ถ้าพวกคุณอยู่บนเครื่องบิน คงจะขายเพื่อนเพื่อเอาตัวรอดแล้วคุกเข่าอ้อนวอนไปนานแล้ว

ชาวเน็ต : เปล่านะ พวกคุณยังไม่เห็นหรือไง? ไอ้ซุนเจ๋อนี่มันกำลังบีบให้เสิ่นชิงฆ่าตัวตายนะ

ตอนนี้คนที่รู้สึกแย่ที่สุดและทรมานที่สุดคือญาติของตัวประกันพวกนั้น

คนเรามีความเห็นแก่ตัว พวกเขาต่างก็อยากให้คนในครอบครัวของตัวเองกลับมาอย่างปลอดภัย

…

ในห้องโดยสาร ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด เงียบกริบไม่พูดจา

พวกเขาไม่อยากตาย ไม่อยากถูกไฟคลอกตาย ไม่อยากตายโดยไม่เหลือแม้แต่ศพ

แต่การทรยศเสิ่นชิง ก็ทำให้พวกเขารู้สึกผิดในใจ หลายคนแอบมองไปที่เสิ่นชิง สายตาเต็มไปด้วยความลังเลและดิ้นรน

เสิ่นชิงงอนิ้วมือเล็กน้อย เธอรู้ว่าซุนเจ๋อไม่ได้มีเจตนาดี คิดวิธีการแบบนี้เพื่อทำให้คนอื่นรู้สึกแย่

เสิ่นชิงค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา การที่เธอคนเดียวแลกกับชีวิตหลายร้อยคนนั้นคุ้มค่า

สวีลี่ดึงชายเสื้อของเสิ่นชิง สีหน้าเคร่งเครียดมาก

เธอจะไม่มีวันทรยศพี่เสิ่นชิงเด็ดขาด แม้ต้องตายก็จะตายด้วยกัน

สวีลี่พูดอย่างโกรธเคือง

“พี่เสิ่นชิง คุณอย่าได้ถูกหมาบ้านั่นมีอิทธิพลเด็ดขาดนะ ไอ้ซุนเจ๋อ นั่นไม่แน่ว่าจะรักษาสัญญาปล่อยพวกเรากลับประเทศหรอก”

เสิ่นชิงส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ เธอไม่รู้จักเขา ซุนเจ๋อคนนี้วิปริตมาก แต่เขาจะปล่อยตัวประกันกลับประเทศแน่นอน

เพราะเขาคิดว่า มันสนุกและอยากดูเรื่องราวต่อไป

เขาอยากดูว่า ผู้โดยสารกลับประเทศแล้วจะถูกรังแกทางโลกออนไลน์และถูกเหยียดหยามหรือไม่ เขาอยากให้คนพวกนี้มีชีวิตอยู่อย่างไม่สบายใจ”

เสิ่นชิงเคยปะทะกับซุนเจ๋อหลายครั้ง ดังนั้นเธอจึงเข้าใจนิสัยเลวร้ายของซุนเจ๋อเป็นอย่างดี

ทุกคนเงียบกริบไม่พูดอะไร

สิ่งที่เสิ่นชิงได้ทำเพื่อทุกคนในช่วงเวลาที่ผ่านมา ทุกคนต่างเห็นกับตาตัวเอง

ตอนแรก เธอสามารถซ่อนตัวอยู่ในห้องลูกเรืออย่างปลอดภัยได้ แต่เพื่อทุกคน เธอก็ยังเสี่ยงวิ่งออกมาต่อรองกับอาชญากร

หลังจากนั้นเครื่องบินเกิดไฟไหม้ ผู้คนเหยียบย่ำกันไปมา เสิ่นชิงก็รีบควบคุมสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สั่งการให้ทุกคนช่วยกันดับไฟ และให้กำลังใจทุกคนให้รอความช่วยเหลือ

ถ้าพวกเขาทรยศเสิ่นชิงอีก พวกเขายังจะเรียกตัวเองว่าเป็นมนุษย์ได้อีกเหรอ?

ผู้โดยสารแต่ละคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป ในดวงตาของทุกคนล้วนปรากฏความเจ็บปวดและการต่อสู้ดิ้นรน

“ผมไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด พวกเราสามารถตายอย่างสง่าผ่าเผย แต่ไม่มีทางมีชีวิตอยู่อย่างต้อยต่ำ!”

เด็กหนุ่มที่มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ก้าวออกมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ เสิ่นชิงรีบดึงเขากลับไปอย่างรวดเร็ว

เสิ่นชิงตวาดเสียงเย็น “ไอ้หนู ไปอยู่ข้าง ๆ ซะ อย่ามาสร้างปัญหาให้ฉัน”

ตราบใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของชาติ การพูดว่าจะยืนหยัดมีชีวิตอยู่หรือคุกเข่าตายล้วนเป็นคำพูดเลื่อนลอย การมีชีวิตอยู่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

ในฝูงชน มีแม่คนหนึ่งอุ้มทารกน้อยเบา ๆ ลูบหลังลูก ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา

เธอมองไปที่เสิ่นชิง ด้วยสายตาที่มีความดิ้นรนและหลบเลี่ยงอยู่บ้าง

ตอนนี้เธอแค่อยากให้ลูกมีชีวิตรอด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

จากนั้น หญิงคนนี้อุ้มลูกคุกเข่าลงต่อหน้าเสิ่นชิง

เธอวิงวอนว่า “เสิ่นชิง ฉันยอมตายแทนคุณได้ พวกเรารูปร่างคล้ายกัน บางทีอาจจะสามารถหลอกให้ผ่านไปได้

คุณเป็นข้าราชการที่ดี การที่ประเทศมีเจ้าหน้าที่รัฐแบบคุณ เป็นโชคดีของทุกคน

ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ฉันตายก็ตายไป ทำประโยชน์อะไรให้ประเทศไม่ได้มากนัก

แต่ฉันแค่อยากให้ลูกของฉันมีชีวิตอยู่ ขอแค่ลูกของฉันมีชีวิตอยู่ ฉันยอมทำทุกอย่าง”

คำพูดของหญิงคนนั้น ทำให้ทุกคนในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง พวกเขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะคุกเข่าลงและร้องไห้อ้อนวอนให้เสิ่นชิงตาย

แต่พวกเขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงคนนี้จะต้องการตายแทนเสิ่นชิง

คนอ่อนแอจะเลือกที่จะเสียสละผู้อื่นเพื่อตัวเอง

คนที่กล้าหาญอย่างแท้จริงจะพยายามเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ด้วยตัวเอง แม้จะต้องเสียสละตัวเอง ก็ไม่อยากทำร้ายผู้อื่น

ผู้หญิงคนนี้ช่างยิ่งใหญ่และกล้าหาญจริง ๆ

เสิ่นชิงรู้สึกปวดร้าวในใจ เธอส่ายหัวเบา ๆ และแก้ไขคำพูดของผู้หญิงคนนั้นอย่างจริงจัง

“ชีวิตของทุกคนล้วนมีค่า ไม่ว่าจะทำคุณประโยชน์มากแค่ไหน คุณไม่ควรพูดถึงตัวเองแบบนี้ คุณเป็นแม่ที่ยิ่งใหญ่ คุณก็มีคุณค่าของคุณเช่นกัน”